Ξεσκαρτάιμ

29 ΙΟΥΝΙΟΥ 1998. Μαζί με το πρώτο ημίχρονο του Μουντιάλ, τέλειωσαν και τα
ψέματα. Παρόλη τη γοητεία της ποικιλότητας στην πρώτη φάση, φαίνεται πως οι
δυνατοί θα είναι αυτοί που εξαρχής όλοι περιμέναμε.

Αυτού του είδους το ξεκαθάρισμα έδειξε από την πρώτη ημέρα των
προημιτελικών και την κακή και την καλή όψη του. Η κακή όψη παρουσιάσθηκε στην
απελπιστικά προβλέψιμη αναμέτρηση της Ιταλίας με τη Νορβηγία. Όταν απέναντι σε
μια ομάδα, που όσο πιο ακίνδυνος είναι ο αντίπαλος τόσο μικρότερη προσπάθεια
καταβάλλει (λες και πληρώνουν κάποιο πρόστιμο οι Ιταλοί για κάθε γκολ που
σημειώνουν), βρεθεί μια άλλη που έχει αποφασίσει να αντιγράψει πιστά το πιο
ξεπερασμένο ποδοσφαιρικό μοντέλο (ούτε οι αυθεντικοί Άγγλοι δεν κάνουν πια
τόσες, και τόσο ίδιες, γιόμες), το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι η ανία.
Μεταξύ μιας ομάδας που δεν θέλει και μιας άλλης που δεν μπορεί, η πραγματική
διαφορά είναι ίσως μεγαλύτερη από αυτή που αντικατοπτρίζει το σκορ, όμως οι
πραγματικές δυνατότητες του νικητή συνεχίζουν να είναι αμφίβολες. Όπως στην
Ισπανία, το 1982, οι Ιταλοί μοιάζουν κι εδώ να περιμένουν το παιχνίδι που θα
τους δώσει την αυτοπεποίθηση της μεγάλης ομάδας. Μόνο που τώρα, όσο και να
προσπαθεί να το κρύψει ο Βιέρι, ξέρουν ότι δεν είναι μεγάλη ομάδα. Και οι
Γάλλοι παραμονεύουν για να το αποδείξουν.

Εντελώς αντίθετη ήταν η εικόνα του παιχνιδιού Βραζιλίας – Χιλής, όπου η
διαφορά του σκορ μάλλον αδικεί τον ηττημένο. Η Χιλή επέμεινε, προς τιμή της
και χαρά μας, να παίζει ως το τέλος ανοικτά, παρόλο που το αποτέλεσμα είχε
κριθεί, με αρκετή δόση τύχης, από το πρώτο εικοσάλεπτο. Αποχαιρετά έτσι το
Μουντιάλ χωρίς νίκη και με το δικέφαλο φονικό τέρας της, το Σαλοράνο, να μην
έχει ποτέ κατορθώσει να δαγκώσει συγχρόνως και με τα δύο στόματά του. Όσο για
τη Βραζιλία, υπάρχει και γι’ αυτήν η υποψία ότι δεν έχει ακόμα δοκιμασθεί
πραγματικά. Προχθές έκρυψε κατά διαστήματα την μπάλα, αλλά όταν πια μόνος
στόχος των αντιπάλων της ήταν να σώσουν την τιμή τους σκοράροντας. Ο δε
Ντένιλσον ακόμα προσφέρει ευκαιρίες στο Ρονάλντο, μπας και πείσει τον
προπονητή του ότι αξίζει κάτι περισσότερο από το καθιερωμένο του τεταρτάκι.

Αν ο πρώτος γύρος απέδειξε ότι οι διαφορές μεταξύ των ομάδων δεν είναι
μεγάλες ­ αρκούν πάντως ακόμα για να προκριθούν τα φαβορί ­ περιμένουμε από το
δεύτερο να μας δείξει ποιοι πιστεύουν στη δύναμή της. Έτσι γίνεται πάντα: η
ώρα των δυνατών είναι η ώρα που φαίνεται η ψυχή τους.