Κομπιούτερ εναντίον Πανεπιστημίων

Ο κλάδος της πληροφορικής, ο ταχύτερα απ’ όλους αναπτυσσόμενος στις ΗΠΑ,
επιφύλασσε στα αμερικανικά πανεπιστήμια την πιο οδυνηρή έκπληξη που δοκίμασαν
ποτέ. Κατά χιλιάδες, οι φοιτητές που σπουδάζουν την επιστήμη των κομπιούτερ τα
εγκαταλείπουν για να πιάσουν δουλειά σε εταιρείες που τους χρυσοπληρώνουν ­
χωρίς να τους ζητούν πτυχίο.

Μπιλ Γκέιτς. Το ίνδαλμα των νεαρών προγραμματιστών χωρίς πτυχίο. «Μήπως και αυτός δεν άφησε τις σπουδές του στη μέση;» λένε

ΗΑΓΟΡΑ των κομπιούτερ έχει τέτοιο δυναμισμό που αδυνατεί να περιμένει την
ολοκλήρωση των σπουδών των υπαλλήλων της. Το ρεύμα εξόδου από τα πανεπιστήμια
μεγαλώνει παράλληλα προς τη ζήτηση προσωπικού και την αύξηση των προσφερόμενων μισθών.

ΔΡΑΠΕΤΕΣ

Οι ίδιοι οι «drop-outs», οι δραπέτες των πανεπιστημίων, υποστηρίζουν συχνά ότι
το πτυχίο, όπως αντιλήφθηκαν, δεν έχει και τόση αξία από τη στιγμή που μπορείς
να χειρίζεσαι έναν υπολογιστή και να καταρτίζεις προγράμματα. Μήπως και ο Μπιλ
Γκέιτς, ο πρόεδρος της Μάικροσοφτ, ο οποίος είναι το ίνδαλμά τους, πήρε ποτέ
του πτυχίο; Όχι ­ ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου υπήρξε κι αυτός ένας
drop-out και το καυχιέται.

Οι υπεύθυνοι των πανεπιστημίων έχουν απελπιστεί. «Αιμορραγούμε» είπε ο Πίτερ
Ντένινγκ, αντιπρύτανης του πανεπιστημίου Τζορτζ Μέισον της Βιργινίας.
«Χαραμίζονται τα νεαρά φιντάνια και κάποια στιγμή η επιστημονική έρευνα θα
καταρρεύσει. Τους εκμαυλίζουν οι εταιρείες, αλλά δεν βλέπουν μακριά».

Το πρόβλημα για τα πανεπιστήμια δεν είναι μόνο η ταπείνωση που υφίστανται από
τη βιομηχανία αλλά και η έλλειψη προσωπικού για τα ίδια. Μάταια πολλά από αυτά
ζητούν καθηγητές για να διδάξουν τους φοιτητές τους τα μαθήματα της πληροφορικής.

ΚΑΛΟΙ ΜΙΣΘΟΙ

«Δεν προσέρχονται, απλούστατα. Προτιμούν όλοι να πάνε να δουλέψουν στις
εταιρείες. Ο πρώτος μισθός εκεί είναι καλός, αλλά η πρόοδός τους θα σταματήσει γρήγορα».

Για έναν εικοσάρη, χωρίς πτυχίο και χωρίς πολλές υποχρεώσεις, ο αρχικός μισθός
­ εφόσον ξέρει τη γλώσσα των κομπιούτερ και μπορεί να δουλέψει σε προγράμματα
­ είναι γύρω στο ένα ως ενάμισι εκατομμύριο δραχμές τον μήνα. «Κυνηγάμε τα
ταλέντα και πληρώνουμε καλά» λέει ο Τζο Λίμαντ που διευθύνει μια σχετικά μικρή
εταιρεία κομπιούτερ στο Τέξας. «Δεν μας ενδιαφέρει αν ο υποψήφιος για πρόσληψη
έχει πτυχίο ή όχι. Το παν είναι το ίντερβιου. Αν αποδείξει ότι κατέχει την
τέχνη, προσλαμβάνεται. Πολύ συχνά αυτοί που έχουν πτυχία είναι χειρότεροι από
τους άλλους».

Πολλοί καταλογίζουν στα πανεπιστήμια έναν ακαδημαϊσμό που είναι ασυμβίβαστος
με τη δυναμική τής γοργά αναπτυσσόμενης επιστήμης της πληροφορικής. Ορισμένες
τελειοποιήσεις της νέας τεχνολογίας υιοθετούνται αμέσως από τις εταιρείες
παραγωγής μηχανών ή προγραμμάτων, ενώ τα πανεπιστήμια αργούν να ενσωματώσουν
τα νέα στοιχεία στο διδακτικό πρόγραμμά τους. Είναι πιο δυσκίνητα.

ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

Ορισμένοι καθηγητές υποστηρίζουν ότι χρειάζεται «μια νέα στρατηγική». Ο
ακαδημαϊκός κόσμος έχει θορυβηθεί από αυτή την επέλαση της αγοράς εναντίον των
ναών της γνώσης.

«Υπάρχει ήδη ένας τρομερός ανταγωνισμός ανάμεσα σε μας και στη βιομηχανία»
λέει ο καθηγητής Ρίτσαρντ Νιούμαν, του Πανεπιστημίου Μέλμπουρν, της Φλώριδας.
«Μας φεύγουν φοιτητές και πιάνουν αμέσως δουλειά, ανοίγοντας δικές τους
σελίδες στο Ίντερνετ».