ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Αι ημέραι πονηραί εισί…»

ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ στα πρωτοσέλιδα. Άλλωστε δήλωσε κατηγορηματικά πως δεν θα πάψει να
μιλάει. Να επισκέπτεται τα στέκια της νεολαίας. Να συζητάει για τα προβλήματα
της και όχι μόνο. Εδώ και πολλά χρόνια η κριτική προς τους ανθρώπους της
Εκκλησίας εστιάζει στη διάσταση που έχουν με τα καθημερινά σημερινά
προβλήματα. Τους φανταζόμαστε ­ όχι άδικα, αν λάβει κανείς υπόψη τούς
αντιδραστικούς στον πολιτικό γάμο ή στην επιλογή του ονόματος χωρίς βάπτιση ­
περιχαρακωμένους και ανυποχώρητους σε αρχές και αξίες σκοταδιστικών περιόδων.
Τους θέλουμε συνομιλητές των γονιών μας ή των παππούδων μας. Η αλλαγή της
στάσης των «πατέρων» μάς ξάφνιασε. Από το «εν όλη καρδία σου δόξασον τον
πατέρα σου και μητρός ωδίνας μη επιλάθη» έως το «Αι ημέραι πονηραί εισί» είναι
γεγονός ότι υπάρχει απόσταση. Αλλά γιατί και ποιον φοβίζει η τελευταία
επισήμανση; Μήπως ενοχλεί η υπερβολική προβολή λόγω της προσωπικότητας του
δηλούντος; Προσεγγίζουμε και υπολογίζουμε τους ιερείς στον βαθμό και σε χρόνο
που προσδοκούμε κάτι από το ποίμνιό τους. Βλέπε ψήφους. Κανένας δεν
ενδιαφέρθηκε, και πολύ περισσότερο εμείς τα ΜΜΕ, για το περιεχόμενο του
κηρύγματος της Κυριακής. Πότε ακούσαμε τις οικονομικές αναλύσεις, τα πολιτικά
μηνύματα, τον κοινωνικό προβληματισμό των πατέρων από τον άμβωνα;

Πριν απ’ αυτόν ­ πολύ πριν ­ σε μια μικρή εκκλησιά στους πρόποδες του Υμηττού
άκουσα κι έναν άλλον ­ άγνωστο στο ευρύ κοινό ­ ιερέα να λέει «όχι στις
ντιρεκτίβες των Βρυξελλών». Αυτός δεν προκάλεσε καμία αντίδραση. Απλούστατα
γιατί δεν έγινε πρωτοσέλιδο…