ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Στα ερείπια του Βούκοβαρ

Ζευγάρι Γιουγκοσλαβίας – Κροατίας δεν διαφαίνεται προς το παρόν στον ορίζοντα
του «Μουντιάλ». Πάλι καλά. Γιατί το Βούκοβαρ θα μάτωνε ξανά.

Στο Βούκοβαρ. Οι Κροάτες θέλουν να αναστήσουν την παλιά ποδοσφαιρική ομάδα, αλλά το πολυεθνικό όνειρο έχει χαθεί οριστικά

ΑΝ Ο αποκλεισμός του Ιράν και των Ηνωμένων Πολιτειών ­ δύο «ορκισμένων εχθρών»
που βρέθηκαν αντιμέτωποι στη Γαλλία σ’ έναν πολυσυζητημένο αγώνα ­ ήταν
αναμενόμενος, δεν συνέβη το ίδιο με τις εθνικές ποδοσφαιρικές ομάδες δύο άλλων
χωρών που έχουν κι αυτές πολλά να μοιράσουν. Η Γιουγκοσλαβία και η Κροατία
συνεχίζουν στον επόμενο γύρο και, θεωρητικά, μπορεί να διεκδικήσουν το τρόπαιο
στον μεγάλο τελικό. Πουθενά δεν θα είναι τότε μεγαλύτερη η ένταση από μια
μαρτυρική πόλη που βρίσκεται στα σύνορα των δύο πρώην εμπολέμων: το Βούκοβαρ.

Βομβαρδισμένο, ερειπωμένο, εξαντλημένο ύστερα από μια τρίμηνη πολιορκία από
τον γιουγκοσλαβικό στρατό, το Βούκοβαρ ετοιμαζόταν το φθινόπωρο του 1991 να
παραδοθεί. Οι τελευταίοι κάτοικοι, στην πλειοψηφία τους Κροάτες, ακουμπούσαν
βιαστικά τους νεκρούς τους όπου έβρισκαν, και κυρίως στο γήπεδο της Σλόγκα.
Όταν οι Σέρβοι απέκτησαν τον έλεγχο της πόλης, έθαψαν τα πτώματα (παλιά και
καινούργια) σε μαζικούς τάφους έξω από την πόλη, αλλά ­ απ’ ό,τι φαίνεται ­
και στον περίβολο του σταδίου. Ενός σταδίου που είχε δεχθεί πάνω από 300
οβίδες και θα ‘λεγε κανείς ότι δεν θα ξαναλειτουργούσε ποτέ.

Άλλες, όμως, οι βουλές της Ιστορίας. Έξι μήνες μετά το τέλος του πολέμου,
γράφει ο Ζαν Χατζφέλντ στη «Λιμπερασιόν», το γκαζόν θα κουρευόταν, το γήπεδο
θα νοικοκυρευόταν και η Σλόγκα θα έπαιζε ξανά με τις άλλες ομάδες του
Βούκοβαρ, τη Βουτέξ και την Μπόροβο. Μόνο που το κλίμα δεν ήταν πια
πολυεθνικό, ούτε στις κερκίδες ούτε στον αγωνιστικό χώρο. Οι παίκτες που δεν
ανήκαν στη σωστή εθνότητα είχαν εγκαταλείψει την πόλη: οι περισσότεροι
κατέληξαν στο Ζάγκρεμπ, όπου ίδρυσαν την ομάδα «Βούκοβαρ 91». Κι όταν η πόλη
πέρασε πέρυσι ξανά υπό κροατικό έλεγχο, επέστρεψαν στο γήπεδο. Και ξεκίνησε η
μάχη για τον έλεγχο της ομάδας.

Από τη μια μεριά βρίσκονται οι λίγοι εναπομείναντες Σέρβοι της πόλης,
εγκαταλελειμμένοι από παντού, που επιμένουν παρά ταύτα να διατηρούν ένα γκέτο
με νοσταλγικές αναμνήσεις. Από την άλλη, οι κροάτες «γιάπηδες», δυναμικοί,
νικητές και διψασμένοι για εκδίκηση. «Έχουμε τον νόμο μαζί μας», λέει ο
Τομισλάβ Τσόρακ, που έπαιξε 16 χρόνια στη Σλόγκα. «Κέρδισαν τον πόλεμο, δεν
χρειάζεται να ανησυχούν για τίποτα», απαντά ο Ντούσαν, υδραυλικός και
καθημερινός θαμώνας του ενός από τα δύο μπιστρό της πόλης. «Είναι σίγουρα
νωρίς για να ζητήσουμε από τις δύο κοινότητες να ζήσουν μαζί», ανακεφαλαιώνει
ο Βέλγος στρατηγός Πέτερς από την ΟΑΣΕ.

Ο Τσόρακ δεν παίζει πια ποδόσφαιρο, έχει μεγαλώσει κι έχει κάνει κοιλιά. Αντ’
αυτού, γυρίζει μ’ έναν ιμπρεσάριο κι ένα κινητό τηλέφωνο τις ομάδες της
Κροατίας προσπαθώντας να βρει παίκτες για να στελεχώσουν τη Σλόγκα. Μα ποιος
θα έρθει να παίξει ανάμεσα σε βομβαρδισμένα σπίτια, και σ’ ένα γήπεδο σπαρμένο
με πτώματα;