Σπανία

26 ΙΟΥΝΙΟΥ 1998. Να το παραδεχτώ, τώρα που η πραγματικότητα με έχει
οριστικά διαψεύσει. Περίμενα πως η Ισπανία θα πήγαινε μακριά σ’ αυτό το Μουντιάλ.

Θεωρούσα πως οι δύο τελευταίες εμφανίσεις της σε μεγάλες διοργανώσεις και ο
τρόπος με τον οποίο είχε αποκλεισθεί (στην κόψη του ξυραφιού από την όχι
καλύτερή της Ιταλία στο προηγούμενο Παγκόσμιο Κύπελλο, στο πέναλτι από τη
χειρότερή της σ’ εκείνο παιχνίδι Αγγλία στο Ευρώ ’96) είχαν πείσει τους θεούς
της μπάλας πως κάτι της χρωστούσαν. Δεν μπορούσα να φανταστώ πως αυτοί θα
προτιμούσαν να της κάνουν μια ακόμα σκληρότερη φάρσα στα γαλλικά γήπεδα. Είναι
σπάνιο το ψυχόδραμα μιας ικανής ομάδας να διαρκεί τόσο πολύ ­ κι ελπίζω να μη
συμβεί το ίδιο και με την Ολλανδία.

Ικανή η Ισπανία, αλλά στη Γαλλία έσκαψε μόνη τον λάκκο της. Δυσκολεύεται
κανείς να καταλάβει αρκετές εμμονές του Κλεμέντε, με αποκορύφωμα την αδυναμία
να συνειδητοποιήσει πως όταν έχεις την τύχη να διαθέτεις ένα δίδυμο Ραούλ –
Μοριέντες παύεις ν’ αναζητείς άλλες επιθετικές λύσεις. Όμως το κυριότερο λάθος
του ανέκφραστου Βάσκου τεχνικού ήταν ότι με την πρώτη αναποδιά έχασε τον
προσανατολισμό του και την εμπιστοσύνη στους παίκτες του. Με εξαίρεση τον
αμετακίνητο Θούμπι (τον οποίον ο Κρόιφ είχε διώξει εδώ και τέσσερα χρόνια ως
τελειωμένο από την Μπαρτσελόνα) και δυο – τρία άλλα φετίχ (μεταξύ των οποίων
και τον μακράν καλύτερο αμυντικό χαφ του Μουντιάλ, τον Ιέρο) η ήττα από τη
Νιγηρία έφερε αναστάτωση στο σχήμα και στο ηθικό της ομάδας. Κι αυτό
πληρώθηκε: το όνειρο έσβησε για την Ισπανία στην ισοπαλία με την Παραγουάη και
όχι στην απρόσμενη αφρικανική ανατροπή. Βρέθηκε έτσι στο ματς με τη Βουλγαρία
να μην κρατάει την τύχη της στα χέρια της. Και σ’ αυτές τις περιπτώσεις, όταν
ο μεγάλος σκηνοθέτης δεν σε θέλει, η έκβαση είναι προδιαγεγραμμένη. Έξι γκολ
που έφεραν δάκρυα λύπης νομίζω πως θα κάνουμε όλοι πολύ καιρό να ξαναδούμε.

Σπάνιο γεγονός ήταν ακόμα ο καταιγισμός από πέναλτι κατά τη χθεσινή ημέρα.
Ο ορισμός της σχετικής παράβασης έχω την αίσθηση πως αρχίζει ν’ αποτελεί
αντικείμενο γενικευμένης σύγχυσης. Δίνεται πιο συχνά απ’ όσο ίσως θα ‘πρεπε ως
μια κάποια λύση (όχι και να χάσει η Νότια Αφρική από τους Σαουδάραβες) ή για
ν’ ανάψει το παιχνίδι (και τα δύο στο Γαλλία – Δανία) ή για να μην υπάρχει
καμία αμφιβολία για τον αρνητικό πρωταγωνιστή αυτού του Μουντιάλ (ο Ισά: δύο
αυτογκόλ και δύο πέναλτι εις βάρος του σε τρεις αγώνες). Δεν χρειάζεται τόση
αγωνία, κύριοι διαιτητές. Καταλάβαμε όλοι πως αγαπάτε, όπως κι εμείς, τα πολλά γκολ.