Δύο ερωτήσεις κι ένα ευχαριστώ

ΓΥΝΑΙΚΕΣ εκπαιδευτικοί από την Κέρκυρα πιστεύουν ότι τα παιδιά θέλουν
δασκάλους που αγωνίζονται με το κεφάλι ψηλά. Την επιστολή υπογράφουν οι:
Αγγελική Χυτήρη, Όλγα Τσιλιμπάρη, Χ. Παππά, Χ. Μέκκα, Μ. Ράπτη, Φ. Κοντού, Ε.
Γαρνέζη, Ι. Μιχαλάκη, Μ. Μαντάλη:

«Αλήθεια, πιστεύει ο κ. Ρέππας ότι τα παιδιά μας το Σεπτέμβρη θα έχουν τους
καθηγητές που τους αρμόζουν.

Αλήθεια, πιστεύει ο κ. Πρετεντέρης ότι ο φόβος των εξετάσεων καθοδηγεί όλους
αυτούς τους εκπαιδευτικούς να υπερβαίνουν τους εαυτούς τους και για πρώτη φορά
ίσως στη ζωή τους να έρχονται αντιμέτωποι ακόμη και με τα “εκσυγχρονιστικά” ρόπαλα;

Προφανώς δεν είναι και τόσο αφελείς.

Απλά, οι άνθρωποι εκτελούν και αυτοί με τη σειρά τους (όπως και τα ΜΑΤ
άλλωστε) διατεταγμένη υπηρεσία.

Αν ο κ. Ρέππας έχει περάσει από πανεπιστημιακή σχολή, θα ξέρει ασφαλώς ότι τα
θέματα των εξετάσεων του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ ήταν γυμνασιακού επιπέδου και
ήταν πραγματικά ενδεικτικά της ποιότητας και της φερεγγυότητας των
“εκσυγχρονιστικών” τσαλαβουτημάτων στο χώρο της εκπαίδευσης.

Ακόμα και ο κ. Πρετεντέρης θα μπορεί να καταλάβει ότι αυτοί που σηκώνουν το
ανάστημά τους δεν καθοδηγούνται από το φόβο, αλλά από την αγανάκτηση, την
αξιοπρέπεια και τα οράματά τους.

Ποιοι καθηγητές αρμόζουν στα παιδιά μας, ας το κρίνει ο κόσμος, που έστω και
μέσα από τον παραμορφωτικό καθρέφτη των ΜΜΕ είδε τους εκπαιδευτικούς να δίνουν
τη μάχη τους.

Αυτούς τους εκπαιδευτικούς που δίνουν τη μάχη με το κεφάλι ψηλά θέλουμε να
έχουν τα παιδιά μας σαν πρότυπο και όχι ανθρώπους φοβισμένους και υποταγμένους.

Ευχαριστούμε τους κ.κ. Αρσένη και Σημίτη, που μας βοήθησαν στα τριάντα πέντε
μας χρόνια να ξαναδούμε με καινούργια μάτια τη ζωή μας, να νιώσουμε ότι δεν
είμαστε μόνοι, ότι δεν είναι μάταιοι οι αγώνες, όπως τόσα χρόνια προσπάθησαν
να μας πείσουν.

Τους ευχαριστούμε από τα βάθη της καρδιάς μας, γιατί μετά την αγανάκτηση ήρθε
το χαμόγελο.

Το χαμόγελο του ανθρώπου που ξέρει ποιο δρόμο θα τραβήξει στη ζωή του.

Αυτό το χαμόγελο ας γίνει ο εφιάλτης των “εκσυγχρονιστών”».