ΠΡΟΣΩΠΑ Ο Πρίγκιπας των Μποέμ

Πολλοί τον θεωρούν αλλόκοτο· όπως όμως μας θυμίζει στα τραγούδια του, το
αλλόκοτο βρίσκεται στα μάτια αυτού που κοιτάει.

Τομ Γουέιτς. Από τα 23 του τραγουδάει «σαν ένας 70χρονος μέθυσος που μασάει ταμπάκο»

ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ της Μελαγχολίας, κατά Φράνσις Φορντ Κόππολα, Πρίγκιπας των Μποέμ,
κατά τους θαυμαστές του, ο Τομ Γουέιτς κυκλοφορεί αυτή την εβδομάδα ένα νέο
απόσταγμα της δουλειάς του των 15 τελευταίων χρόνων υπό τον γενικό τίτλο
«Ωραίες Αρρώστιες» («Beautiful Maladies» στα αγγλικά, σχεδόν ομόηχο με το
«Beautiful Melodies», «Ωραίες Μελωδίες»). Πρόκειται, γράφει ο κριτικός της
«Ομπσέρβερ», για μια σουρεαλιστική Οδύσσεια στο υπογάστριο της αμερικανικής
κοινωνίας ­ έναν κόσμο γεμάτο μπαρόβιους, αδειούχους ναυτικούς, τσακισμένες
γυναίκες, χαμένους αλήτες ­ και στα σκοτεινά οράματα του ίδιου του Γουέιτς.

Από τον πρώτο του δίσκο «Closing Time» που ηχογράφησε στα 23 του, το 1973, ο
Τομ Γουέιτς τραγουδάει «σαν ένας 70χρονος μέθυσος που μασάει ταμπάκο». Είχε
ταυτιστεί με την ήδη παρελθούσα εποχή της τζαζ, των Μπίτνικς και των Μπιούικ,
ήρωές του ήταν ο Κέρουακ, ο Μπουκόφσκι και ο Λέννυ Μπρους. Ντυνόταν αναλόγως,
με μια παλιά ρεπούμπλικα, φθαρμένα παπούτσια και κοστούμια τόσο τσαλακωμένα
που θα έλεγες ότι είχε κοιμηθεί μ’ αυτά ­ και δεν θα έπεφτες έξω. Ο Γουέιτς
έφτασε στα άκρα τη ζωή του περιθωρίου που τόσο τον γοήτευε: ένας δημοσιογράφος
που είχε πάει να του πάρει συνέντευξη, τον βρήκε στον δρόμο μεθυσμένο, παρέα
με τους «αλήτες» της γειτονιάς· όταν πήγε για πρώτη φορά στο Λονδίνο, το 1977,
τον πέταξαν έξω από το κλαμπ όπου επρόκειτο να εμφανιστεί.

Ο μουσικός που πιστεύει πως «το βασικό μουσικό όργανό μου είναι το λεξιλόγιο»
δεν μιλάει για το παρελθόν του. Ξέρουμε πως οι γονείς του ήταν δάσκαλοι και
χώρισαν όταν εκείνος ήταν δέκα ετών, αλλά τα υπόλοιπα χάνονται στον μύθο. Ως
Πρίγκιπας των Μπίτνικς, ο Γουέιτς έγινε «καλτ», αλλά δεν γνώρισε εμπορική
επιτυχία. Το 1981 όμως, ο Κόππολα του ζήτησε να γράψει τραγούδια για την
ταινία του «One From the Heart» και τα πράγματα άλλαξαν: δούλεψε για πρώτη
φορά ημέρα, γνώρισε το Χόλιγουντ, τη σύζυγό του ­ τη σεναριογράφο και θεατρική
συγγραφέα Κάθλην Μπρένναν ­ και μια διαφορετική μέθοδο δουλειάς ­ «Κατάλαβα
ότι ένας τύπος που γράφει ιστορίες φόνων δεν χρειάζεται να είναι φονιάς».
Έκτοτε κυκλοφόρησε επτά άλμπουμ ­ αυτά που ανθολογεί στο «Beautiful Maladies»
­ και υποδύθηκε χαρακτηριστικούς ρόλους σε ταινίες του Κόππολα ή του Τζιμ Τζάρμους.

Ο Γουέιτς ζει σήμερα με την Μπρένναν και τα τρία παιδιά τους «στο κέντρο μιας
πόλης της Καλιφόρνιας». Οι δύο τελευταίες δημόσιες εμφανίσεις του ήταν για
φιλανθρωπικούς σκοπούς: η πρώτη, μαζί με άλλους, για τα θύματα του σεισμού της
Καλιφόρνιας· η δεύτερη, προσωπική, για τον αναξιοπαθούντα ιδιοκτήτη του
βιντεάδικου της γειτονιάς του.