Ματαίως

22 ΙΟΥΝΙΟΥ 1998. Έμεναν λίγα λεπτά. Στο μυαλό μου ετοιμαζόμουν να γράψω για
παιχνίδια που δεν κερδίζονται με τα ονόματα, ούτε μόνο με τη δύναμη, ούτε καν
με ρεκόρ σαν του Ματέους, αλλά με την εξυπνάδα, την πονηριά και την τέχνη. Όλα
αυτά θα ίσχυαν για κάθε άλλη ομάδα εκτός της Γερμανίας.

Η συνολική εικόνα του χθεσινού συναρπαστικού αγώνα, μια εικόνα σαφέστατης
ποδοσφαιρικής υπεροχής των Γιουγκοσλάβων, δεν σβήνει φυσικά από το γεγονός της
ισοφάρισης της ομάδας του Μπέρτι Φογκτς, που κι ως παίκτης είχε πάμπολλες
φορές συμμετάσχει σε παρόμοιες ανατροπές. Όσοι ζούμε από κοντά τις μεγάλες
ποδοσφαιρικές διοργανώσεις δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τον Ξυλοπόδαρο
(Χολτσενμπάιν), που ερχόταν από το πουθενά για να ισοφαρίσει στο 90′ ή να
χαρίσει τη νίκη στη Γερμανία. Το ίδιο συναίσθημα απόλυτης ανασφάλειας ένιωσα
και χθες, όταν, μετά το δεύτερο γκολ τους, οι Γιουγκοσλάβοι άρχισαν να
δείχνουν τα πρώτα σημάδια υπεροψίας. Προσοχή, ήθελα να τους φωνάξω, όχι γιατί
αντιπαθώ τη Γερμανία (κάτι που αποτελεί το πιο διαδεδομένο ευρωπαϊκό χόμπι),
αλλά γιατί έβρισκα ­ και βρίσκω ακόμη ­ πως θα ήταν άδικο να μην κερδίσει η
καλύτερη ομάδα. Μη χαλαρώνετε, μη δίνετε χώρο, λίγο να σας αισθανθούν
ευάλωτους θα σας πατήσουν. Οι γείτονες δεν μπορούσαν να μοιρασθούν το
προαίσθημά μου, καθώς, όπως θα έχετε ασφαλώς καταλάβει, βρίσκομαι ακόμη στη
νοητή Γαλλία, τη χώρα όπου όλα τα γήπεδα μοιάζουν απελπιστικά με τον καναπέ
του σπιτιού μου και όπου οι «Γαλλίδες» έχουν συνωμοτήσει με τη γυναίκα μου να
τηλεφωνούν όταν αυτή απουσιάζει, «για να χάνω και καμιά κλωτσιά».

Κι έτσι, σχεδόν νομοτελειακά, άρχισαν οι καταστροφές. Πρώτα η επιβεβαίωση
ότι οι Γιουγκοσλάβοι δεν θα κυνηγούσαν, παρά την αποσύνθεση της γερμανικής
άμυνας, το τρίτο γκολ. Ύστερα η μείωση του σκορ με το άτεχνο αλλά τευτονικά
θανατηφόρο φάουλ-καραμπόλα. Στο δοκάρι του Μπίρχοφ ο φόβος έγινε βεβαιότητα.
Όταν το κακό συντελέσθηκε (με γερμανική αίσθηση δικαιοσύνης: από τον παίκτη
που είχε το δοκάρι) άρχισα να κοιτάζω το ρολόι μου. Κανείς, ούτε οι ίδιοι οι
Γιουγκοσλάβοι, δεν θα εκπλησσόταν από τίποτα.

Ομάδα χωρίς προσωπικότητα, με πολλούς παίκτες στην ποδοσφαιρική τους
παρακμή, χωρίς ιδέες και με εμφανή προβλήματα ομοιογένειας. Η Γερμανία ήταν
όλα αυτά απέναντι σε μια κινητική, μοντέρνα, περιέργως αθόρυβη Γιουγκοσλαβία
(ποιος ήξερε τους απίθανους Γιογκάνοβιτς και Ογκνίεβιτς;). Ήταν όμως κι κάτι
άλλο: Γερμανία. Ματαίως είχα αρχίσει να ελπίζω ότι στα προημιτελικά θα έβρισκε
μπροστά της και θα υποκλινόταν στη φτερωτή Ολλανδία. Αίφνης το φάσμα του
Ξυλοπόδαρου ξαναζεί.