Το πανηγύρι του Ταύρου

Ένα έθιμο 200 ετών αναβίωσε χθες το πρωί στην Νταού Πεντέλης. Με άλογα
στολισμένα, παραδοσιακή μουσική, χορό και το «κεσκέτσι» να βράζει στα καζάνια,
τα μέλη του Φιλοπρόοδου Συλλόγου Αγ. Παρασκευής Μυτιλήνης γιόρτασαν το
πανηγύρι του Ταύρου.

Συνοδεία οργάνων. Τα στολισμένα άλογα οδηγούνται στο μοναστήρι, όπου ο ιερέας θα τα ευλογήσει. Σε λίγο θα στηθεί το γλέντι

ΑΠΟ ΝΩΡΙΣ το πρωί, οι Μυτιληνιοί της Αθήνας μαζεύτηκαν στο Μοναστήρι
Παντοκράτορα. Εφέτος, για πρώτη φορά θέλησαν να αναπαραστήσουν ακριβώς ένα
παλιό έθιμο που γιορτάζεται κάθε χρόνο στο νησί τους και αποτελεί ένα από τα
μεγαλύτερα γεγονότα του καλοκαιριού. «Είναι το πανηγύρι του Αγίου Χαραλάμπους,
του Ταύρου», λέει ο κ. Γιώργος Μαυρουδής, αντιπρόεδρος του συλλόγου.

«Ο μύθος λέει, πως πριν από 200 χρόνια ένας γεωργός έχασε το ταυρί του.
Στενοχωρημένος γυρνούσε στα βουνά να το βρει χωρίς όμως αποτέλεσμα. Κάποια
στιγμή λαγοκοιμήθηκε κάτω από ένα δέντρο και είδε τη μορφή του Αγίου
Χαραλάμπους, που του υπέδειξε πού θα το βρει. Ο γεωργός ακολούθησε τις
συμβουλές και βρήκε τον ταύρο. Σε ένδειξη σεβασμού έκτισε ένα ξωκλήσι στο
σημείο εκείνο και έσφαξε έναν ταύρο, το κρέας το μαγείρεψε με σιτάρι
(πλιγούρι) και το μοίρασε στους χωριανούς του. Το φαγητό αυτό ονομάζεται
κεσκέτσι. Από τότε και μέχρι σήμερα κάθε χρόνο την ίδια ημέρα, στην Αγία
Παρασκευή στη Μυτιλήνη γιορτάζεται αυτό το έθιμο», συμπληρώνει ο κ. Βραχνός,
πρόεδρος του συλλόγου. «Φυσικά, με τα χρόνια τον εορτασμό συμπλήρωσαν κι άλλες
δραστηριότητες, όπως ιπποδρομίες και καλλιστεία άλογων. Αυτό έγινε, γιατί το
ξωκλήσι είναι έξω από το χωριό και παλιά πήγαιναν με τα ζώα. Θέλοντας, λοιπόν,
να εντυπωσιάσουν, στόλιζαν τα άλογα με χάντρες, κεντημένα χαλινά, σέλες και μπρισκούλια».

Στα καζάνια. Από την προηγούμενη νύχτα σιγοβράζει το «κεσκέτσι». Δεν θα μπορούσε να λείπει από το πανηγύρι του Ταύρου

Χθες το πρωί, και αφού ο παπάς ευλόγησε τα άλογα, με την συνοδεία παραδοσιακών
οργάνων οι καβαλάρηδες κάλπασαν έως την ταβέρνα, όπου οι συγκεντρωμένοι
γεύτηκαν το παραδοσιακό φαγητό του χωριού τους και γλυκό χαλβά από την Αγιάσο,
χόρεψαν και τραγούδησαν τραγούδια από την Μυτιλήνη έως αργά.

«Ελπίζουμε και του χρόνου να είμαστε εδώ. Είναι ένας τρόπος να κρατήσουμε τις
ρίζες μας κι εμείς αλλά και τα παιδιά μας, που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν μακριά
από το νησί», σημειώνει ο κ. Μαυρουδής.