ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο τόπος μας είναι μικρός…

ΚΙ ΕΦΕΤΟΣ βρήκα στο γραφείο μου την πρόσκληση για το φεστιβάλ της Σύμης.
Πολλές φορές αυτή τη χρονιά τον πειράξαμε τρυφερά τον φίλο Γιάννη, που είναι
από αυτούς τους αφανείς πρωταγωνιστές της οργάνωσης. Δεν γεννήθηκε στο νησί.
Αυτο-υιοθετήθηκε, αν κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί. Και το προβάλλει με το ίδιο
πάθος που διαφημίζει τη Λευκάδα ο Ηλίας. Δεν τολμάμε να ανοίξουμε κουβέντα για
διακοπές και να μην παρέμβει ο Ηλίας. Έτοιμος, με τις λίστες των ξενο-δοχείων,
τις ονομασίες των χωριών, τις καλές ταβέρνες και, βέβαια, τις παραλίες.

Πρόσφατα δέχθηκα ένα τηλεφώνημα από συνάδελφο μανιάτικης καταγωγής. Πρότεινε
να μαζευτούμε όλοι οι της ίδιας καταγωγής και να οργανωθούμε ώστε να
προβάλουμε την περιοχή. Άν κατάλαβα καλά, πρόκειται για ένα μοντέλο οργάνωσης
ανάλογο με εκείνο που έως σήμερα ­ τουλάχιστον εγώ ­ μόνον τους Λευκαδίτες
δημοσιογράφους έχω δει να έχουν. Με εξαίρεση όσους επιδιώκουν να διατηρήσουν
για λογαριασμό τους την ησυχία τους, αποτρέποντας την προβολή που προσελκύει,
κατά τεκμήριο, τουρίστες. Ωριμότητα, μόδα, επιστροφή στις ρίζες, ανάγκη για
προσφορά, αναζήτηση ταυτότητας, τοπικισμός; Κάθε περίπτωση έχει τη δική της
αφετηρία. Ωστόσο, κάθε προσπάθεια δεν μπορεί παρά να έχει τα δικά της θετικά
αποτελέσματα. Γι’ αυτό αξίζει τον κόπο…