Καλούτσικα

19 ΙΟΥΝΙΟΥ 1998. Ο λιγότερο ενδιαφέρων για τους φίλους του ωραίου ποδοσφαίρου
όμιλος συνεχίζει να θέτει τα πιο δύσκολα αινίγματα. Μα καλά, χρειαζόταν την
αποβολή του Καλά η Ιταλία για να νικήσει το Καμερούν; Μα καλά, πώς τα
καταφέρνει η Αυστρία και κάνει κάθε φορά στις καθυστερήσεις τη μοναδική καλή
της προσπάθεια;

Πολύ βιαστικοί, το είπαμε την περασμένη εβδομάδα, είναι όσοι ξεγράφουν
πρόωρα τη γαλάζια ομάδα. Απολύτως δικαιολογημένη, από την άλλη, είναι η
δυσθυμία από τις μέχρι στιγμής εμφανίσεις της. Η υποψία όμως, που αρχίζει να
γίνεται βεβαιότητα, είναι ότι η ποιότητα αυτών των εμφανίσεων δεν είναι τυχαία
αλλά προσχεδιασμένη. Η Ιταλία δεν παίζει αυτό το τόσο λίγο γοητευτικό
ποδόσφαιρο γιατί μόνο έτσι μπορεί να παίξει, αλλά γιατί αποφάσισε ότι έτσι τη
συμφέρει: κάνει οικονομία δυνάμεων, ροντάρεται, ξεγελά τους αντιπάλους. Στα
ματς νοκ-άουτ του δεύτερου γύρου θα γίνει διαφορετικά συντηρητική ­ και γι’
αυτό ακόμα πιο επικίνδυνη.

Είναι αξιοπερίεργο πώς σε μια χώρα με τέτοια πραγματική λατρεία στην
κομψότητα, αυτό που μετράει στον αθλητισμό της ­ και ιδίως στο ποδόσφαιρο ­
είναι το αποτέλεσμα και όχι ο τρόπος που επιτυγχάνεται. Σε σύγκριση, για
παράδειγμα, με τους Γάλλους, που όταν νικούν με 1-0 θεωρούνται από τον Τύπο
και τους φιλάθλους τους ότι «απογοήτευσαν τις προσδοκίες», ενώ σε τυχόν 3-0
ότι ο αντίπαλος ήταν «κατωτέρου επιπέδου», οι Ιταλοί μπορεί να γκρινιάζουν 89
λεπτά (91 αν ήταν Αυστριακοί, που όμως ουδέποτε γκρινιάζουν), αλλά στο
νικητήριο γκολ «οι δικοί μας» ξαναγίνονται ήρωες. Στο γαλλικό σύνδρομο του
Πουλιντόρ, οι Ιταλοί αντιπαραβάλλουν το σύμπλεγμα του Καίσαρα. Ο Ρεμόν
Πουλιντόρ ήταν ένας Γάλλος ποδηλάτης της δεκαετίας του 1970, που έλαβε μέρος
και πάλεψε μέχρι τελικής πτώσης σε όλους τους μεγάλους αγώνες, χωρίς ποτέ να
κερδίσει κανέναν. Γρήγορα οι Γάλλοι έπαψαν να ασχολούνται με τον εκάστοτε
νικητή και αποθέωναν τον αιώνιο δεύτερο. Ο Ιούλιος Καίσαρας μπορεί να είναι
για τους περισσότερους σήμερα φιγούρα του Αστερίξ, αλλά σημασία για τους
Ιταλούς έχει ότι ερχόταν, έβλεπε και νικούσε. Κανείς δεν ενδιαφέρεται με ποιο τρόπο.

Είναι λοιπόν λάθος να λέγεται πως η Ιταλία «υπέφερε» στο διάστημα που η
δεκάδα του Καμερούν φαινόταν να υπερέχει. Τίποτα δεν αρέσει περισσότερο στους
ατζούρι (αυτή μπορεί να είναι τελικά η αντίληψή τους για την ποδοσφαιρική
κομψότητα) από το να νιώθουν ότι ο αντίπαλος υποτιμά τη δύναμή τους. Μακάρι να
ήταν πάντως αυτό το μόνο λάθος σε μια βραδιά όπου και άλλοι, άσχετοι με το
μέτριο θέαμα λόγοι έκαναν τα νεύρα των Ελλήνων φιλάθλων κουβαράκια.