ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ώρες Λονδίνου

ΕΝΝΙΑ το βράδυ, και τα αυτοκίνητα δεν χρειάζεται καν να ανάψουν τα φώτα τους,
η μέρα σε τούτες τις πόλεις κρατά πολύ περισσότερο, εντείνει τη μαγική αίσθηση
του παράδοξου που με διακατέχει εδώ και ώρες, παρακολουθώ τον εαυτό μου ως
θεατής και ταυτοχρόνως νιώθω το κάθε μόριο του σώματός μου. Τα μαλλιά μου
είναι ακόμη βρεγμένα από το ντους, ξέρω πως διακινδυνεύω μια προσφυγή στα
αντιβιοτικά αλλά αδιαφορώ, στην όλη μου ρευστότητα δεν προσέχω πως η μακό μου
έχει ένα σηματάκι, απεχθάνομαι τα σηματάκια στις μπλούζες, όμως τούτη την ώρα
τίποτε δεν μπορεί να εισχωρήσει στη διαμορφωμένη μου διάθεση.

Η ξένη μεγαλούπολη με τυλίγει προστατευτικά, αρνούμαι να αναγνωρίσω τις
συνοικίες γύρω μου, δεν επιτρέπω καν στις μνήμες της παιδικής μου ηλικίας να
εμφιλοχωρήσουν, θέλω να απολαύσω μέχρι εκεί που δεν παίρνει άλλο το «άγνωστοι
μεταξύ αγνώστων». Αφήνομαι στην αίσθηση της στιγμής και της λεπτομέρειας,
παρόλα αυτά δεν προσέχω καν το φαγητό μου, κοιτώ τον ιδιότυπο καθρέφτη που έχω
απέναντί μου, με δείχνει όμορφη, πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά,
αντανακλά το ταξίδι, τη δύναμη και την υποταγή μου, διαθλά το παρόν κι εγώ
εγκαταλείπω οικειοθελώς άμυνες και τείχη. Περιέργως δεν φοβάμαι καθόλου, ξέρω
πως ο φόβος θα έρθει αύριο ή μεθαύριο, είναι ένας από κείνους τους συντρόφους
μας που τους αγαπάμε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τους εκτιμάμε κιόλας.

Η νύχτα έχει πέσει στην πόλη, αυτό το «η ζωή είναι ωραία» με πλημμυρίζει, μου
περνά από το μυαλό πως η αφέλεια δεν είναι και μεγάλο προσόν, χαμογελώ και
ξέρω πως για λίγο, έστω γι’ αυτά τα δευτερόλεπτα ή αυτές τις ώρες, χαμογελώ
αβίαστα ­ κι αυτό το χαμόγελο δεν μπορώ να το χαρίσω, ανήκει μονάχα σε
ορισμένα μαγικά πλάσματα με υπόγεια, ενστικτώδη γνώση των αιτίων του.