ΡοΡίστε

18 Ιουνίου 1998. Κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν προειδοποιήθηκε. Κόντρα
στο Μαρόκο, η Βραζιλία του Ρο-νάλντο και του Ρι-βάλντο αποκαλύφθηκε.

Στις παραλίες της Κοπακαμπάνα και της Ιπανέμα και στις φαβέλας του Ρίο,
εκεί όπου μαθαίνεται, εξημερώνεται και υποτάσσεται η μπάλα, το γήπεδο (άμμος,
χώμα ή λάσπη) είναι βαρύ, η κάθε κίνηση μετράει, εκείνο που κάνει κάποιον να
ξεχωρίζει είναι ένα ειδικό άγγιγμα. Τα ονόματα των διαλεχτών κόβονται από
νωρίς, ώστε να τραγουδιούνται εύκολα, η φήμη τους αρχίζει να ταξιδεύει σαν ένα
πολύτιμο κοινό μυστικό κι οι πιτσιρικάδες αρχίζουν να τους μιμούνται, χωρίς να
τους έχουν ακόμα δει. Δεν είναι σπάνιο ένα παιχνίδι να διακοπεί γιατί κάποιος
έκανε ένα γυριστό α λα Ζαϊρζίνιο και δεν του αναγνωρίστηκε ή να διαρκέσει
τρεις ώρες μέχρι να αποφασισθεί ποια εκτέλεση φάουλ ήταν σαν του Ριβελίνο.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο λάθος από το να λέγεται ότι η Βραζιλία έπαιξε «κατά
διαστήματα» καλά. Ο ρυθμός της είναι ακριβώς η έλλειψη ομοιόμορφου ρυθμού, η
αβίαστη αναζήτηση του αναπάντεχου. Η τέχνη των μεγαλύτερων από τους παίκτες
της είναι η δυνατότητα να γίνονται άνεμος εκεί που δείχνουν ότι περπατάνε, να
βρίσκουν το άνοιγμα εκεί που έμοιαζαν να ξεχάστηκαν. Το παιχνίδι τους μοιάζει
με τη μουσική τους, που είναι χορός και μαζί συνομιλία, παράπονο κι
αισθησιασμός, αλλά ποτέ αυτός ο ξέφρενος διονυσιασμός που προσδόθηκε στη
χολιγουντοποιημένη σάμπα. Η αυθεντική μουσική της βραζιλιάνικης ρίζας είναι
νωχελική, η αρμονία και η συγκίνηση που προσφέρει ξεπηδούν από την έκφραση κι
όχι από την προσπάθεια. Η κιθάρα κρατάει, σχεδόν ανεπαίσθητα, το ρυθμό (τα
πλάγια μπακ που ανεβοκατεβαίνουν), μια φωνή διηγείται την ίδια πάντα ιστορία
φτώχειας, έρωτα, περηφάνιας κι ελευθερίας (ο Ντούνγκα κόβει, συμμαζεύει κι
ετοιμάζει), κάποτε μπορεί να εμφανισθεί μια χορωδία (Λεονάρντο, Ριβάλντο και
Σία), αναπάντεχα αλλάζουν και τελειώνουν όλα (μπήκε στη φάση ο Ρονάλντο). Η
πραγματική σάμπα διαρκεί ελάχιστα, δεν μαγεύει αμέσως, αλλά αφήνει τη μελωδία
της να περάσει αργά στο μεδούλι, είναι φτιαγμένη για να παίζεται από μουσικούς
που στέκονται όρθιοι, περπατούν, ακόμα και χορεύουν.

Ένα είναι το αιώνιο μουντιαλικό μυστήριο. Ποιος θα βρεθεί να νικήσει τη
Βραζιλία. Για τις τελευταίες ήττες της πρέπει να πάμε οκτώ και μετά δώδεκα
χρόνια πίσω. Στο Μεξικό οι Γάλλοι πέρασαν την αρχική θύελλα και μετά
στηρίχθηκαν στην τέχνη τους και στον θεό που δεν αγαπούσε τον Ζίκο. Στην
Ιταλία οι Αργεντίνοι οχυρώθηκαν κι άφησαν μια φορά τον Μαραντόνα να βγάλει
μόνο του τον Κανίγκια. Για φέτος, κάθε πρόταση δεκτή.