ΝΙΚΟΣ ΣΗΦΟΥΝΑΚΗΣ Η Εκκλησία για τους Ιεράρχες, το Κοινοβούλιο για τους πολιτικούς

«Να κάνει ­ άμεσα ­ γενναία βήματα ο Πρωθυπουργός και η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ»
για να διαφυλαχθεί η ενότητα του κόμματος ζητεί ο βουλευτής και πρώην υπουργός
Νίκος Σηφουνάκης, ο οποίος έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στη Βουλή για να
καταργηθεί ο θρησκευτικός χαρακτήρας του όρκου των βουλευτών και του Προέδρου
της Δημοκρατίας.

Ο κ. Σηφουνάκης κατηγορεί ­ στη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» ­ «εκείνους που μέχρι
το Συνέδριο επαγγέλλονταν το τέλος του αρχηγικού κόμματος και έκτοτε το έχουν
μετατρέψει σε “κρυφό αντικείμενο το πόθου” τους».

Αναφερόμενος στην προτεινόμενη συνταγματική αναθεώρηση σημειώνει σχετικώς με
τον θρησκευτικό όρκο: «Παρακολούθησα με προβληματισμό και θλίψη την πρόσφατη
υπόθεση που συζητήθηκε στο Συμβούλιο της Επικρτείας με την προσφυγή φοιτητή
της Θεολογικής Σχολής που δεν δέχθηκε να ορκισθεί κατά την απονομή των
πτυχίων. Αναρωτήθηκα αν είναι δυνατόν στις παραμονές του 21ου αιώνα, σε μια
σύγχρονη δημοκρατική χώρα, ένα από τα θέματα τα οποία θα έπρεπε να έχουν
αντιμετωπισθεί μέσα από ένα δημιουργικό διάλογο πολιτείας, κοινωνίας και
Εκκλησίας, να αποτελεί διαμάχη, η οποία απασχολεί ένα ανώτατο δικαστικό
όργανο, όπως το Συμβούλιο της Επικρατείας. Αν χρειάζεται μια απόφαση
δικαστηρίου για να αντιμετωπισθεί ένα λεπτό ζήτημα, όπως αυτό της απεμπλοκής
των λειτουργιών της κρατικής από τη θρησκευτική εξουσία. Άλλωστε αυτό ακριβώς
το ζήτημα υφέρπει μέσα από την προσφυγή του φοιτητή στο ΣτΕ».

Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ πιστεύει ότι «η Ορθόδοξη Ελληνική Εκκλησία πρέπει να
ασκεί πνευματική λειτουργία, να διακονεί τον λόγο του Θεού και όχι να
εμπλέκεται σε διοικητικά καθήκοντα της πολιτείας που, τελικά, αποβαίνουν εις
βάρος της πνευματικότητάς της».

«Είναι η διαδικασία απονομής πτυχίου σ’ ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα, μια κατ’
εξοχήν διοικητική λειτουργία του κράτους», παρατηρεί. «Όπως διοικητική
λειτουργία είναι και η διαδικασία εγκατάστασης των διαφόρων πολιτικών
εξουσιών, θέμα εξαιρετικά επίκαιρο λόγω της πρότασης που συνυπογράψαμε 53
βουλευτές στη διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος ­ που τελικά δεν έγινε
δεκτή από τον υπουργό Δικαιοσύνης και την κυβέρνηση ­ για να αντικατασταθεί ο
θρησκευτικός όρκος και τα συντεταγμένα όργανα της πολιτείας να λειτουργούν στο
όνομα του Συντάγματος, του έθνους και του τελικού κριτή τους, που είναι ο λαός».

«Η Ελλάδα», πιστεύει ο κ. Σηφουνάκης, «έχει μια βαθιά και ιστορική παράδοση
πολιτικού και συνταγματικού φιλελευθερισμού, ο οποίος προνοεί την οριοθέτηση
της κρατικής από την εκκλησιαστική εξουσία».

«Άλλωστε», αναφέρει, «παρόμοιες ρυθμίσεις υπάρχουν στα συντάγματα και των
άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Χώρες βαθιά θρησκευόμενες, όπως η Ιταλία, έχουν
προχωρήσει στον διαχωρισμό του κράτους από την Εκκλησία. Για να είναι συνεπής
και η πολιτεία στην προάσπιση της ανεξαρτησίας της Εκκλησίας, πρέπει να
μεριμνήσει για την αλλαγή της υπάρχουσας “νομοθετικής αταξίας”, ώστε να μην
εμπλέκεται στα εσωτερικά της Εκκλησίας. Γιατί το κράτος πρέπει να εμπλέκεται
και να “εποπτεύει” με τη φυσική παρουσία του υπουργού Παιδείας μια εσωτερική
διαδικασία της Εκκλησίας, όπως αυτή της εκλογής νέου Αρχιεπισκόπου; Πρέπει να
γίνει σαφές ότι ο χώρος των Ιεραρχών είναι η Εκκηλσία και των πολιτικών το
Κοινοβούλιο. Η διαπλοκή της κοσμικής με τη θρησκευτική εξουσία βλάπτει και
τους δύο. Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, λοιπόν, όπως ο Χριστός είπε».

Ο κ. Σηφουνάκης παρακολουθεί και τις ομιλίες του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου
για τον οποίο έχει ένα σχόλιο: «Ο λαός μας σοφότατα λέει: ή παπάς παπάς ή
ζευγάς ζευγάς. Όποιος τα συγχέει τελικά δεν επιτυγχάνει».

Η ΕΣΩΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ

Ο κ. Σηφουνάκης ανησυχεί για την εξέλιξη των εσωκομματικών προβλημάτων στο
ΠΑΣΟΚ και την αντιπαράθεση στελεχών.

«Αν τώρα οι τόνοι της εσωκομματικής αντιπαράθεσης χαμήλωσαν, δεν σημαίνει ότι
ξεπεράστηκαν τα προβλήματα. Η ένταση παραμένει λανθάνουσα και στην πρώτη
ευκαιρία θα επανέλθει στο προσκήνιο ­ κάτι που απεύχομαι ­ ίσως με μεγαλύτερη οξύτητα.

Το πρόβλημα αυτό είναι αποτέλεσμα μιας καχυποψίας που επικρατεί πλέον στο
κόμμα. Κατ’ επανάληψη έχω τονίσει πως η σημερινή πλειοψηφία χρειάζεται να
κάνει εκείνη τα βήματα για την εξομάλυνση της κατάστασης.

Ορισμένα στελέχη του σημερινού ηγετικού πυρήνα όμως περιορίζονται να
αντιμετωπίζουν την κατάσταση με την τακτική της καταγγελίας περί Δουρείου
Ίππου στο κόμμα και πολλά άλλα», πιστεύει. «Είναι λάθος μια τέτοια
αντιμετώπιση και εξυπηρετεί περιορισμένο αριθμό στελεχών της σημερινής
πλειοψηφίας. Είμαστε όλοι στο μεγάλο, ενιαίο και πλουραλιστικό ΠΑΣΟΚ, σ’ αυτό
που ψήφισε και στήριξε ο κόσμος, που δεν έκανε διάκριση ανάμεσα σε “παλιό” και
“νέο ΠΑΣΟΚ”, στη “μια ή την άλλη πλευρά”».

«Νομίζω», παρατηρεί ο κ. Σηφουνάκης, «ότι επαληθεύεται ο Γερμανός
κοινωνιολόγος Μίτσελ, που επεσήμαινε ότι και τα μεγάλα δημοκρατικά κόμματα δεν
ξεπερνούν εύκολα τον “σιδερένιο κανόνα της γραφειοκρατίας και του αρχηγισμού”.
Εκείνοι που μέχρι το Συνέδριο επαγγέλλονταν το τέλος του αρχηγικού κόμματος
έκτοτε το έχουν μετατρέψει σε “κρυφό αντικείμενο του πόθου” τους. Ίσως όχι από
μεγάλο έρωτα, αλλά απλώς γιατί τους βολεύει».

Ο κ. Σηφουνάκης σημειώνει ότι «το ΠΑΣΟΚ έχει στην ηγεσία του σήμερα πρόεδρο
και Πρωθυπουργό, η ανάδειξη του οποίου προήλθε από ανοικτές διαδικασίες που
δεν αμφισβητήθηκαν».

Τονίζει, λοιπόν, ότι «αν κάποιοι από τον πυρήνα της ηγεσίας επιθυμούν να
οδηγήσουν σε αποκλεισμό και αδιέξοδο εκείνη την πλευρά που θεωρούν μη
προσκείμενη ή ατίθαση, διαπράττουν μεγάλο λάθος».

Και προσθέτει με έμφαση: «Αυτή η πρακτική είναι λάθος. Όσοι την καλλιεργούν
προβαίνουν σε αυθαίρετους διαχωρισμούς. Ανοίγουν τους ασκούς του Αιόλου.
Άκαπνος υφυπουργός που αρέσκεται να αυτοαποκαλείται “κανταφικός”, που λοιδορεί
τον Γιάννη Χαραλαμπόπουλο, στέλνεται σπίτι του και δεν καλύπτεται με τη σιωπή.

Η στάθμη του σημερινού εσωκομματικού διαλόγου είναι ανησυχητική. Αντιπαράθεση
με μείωση του συντρόφου σου ισοδυναμεί με μείωση όλων και στο σημερινό ΠΑΣΟΚ η
πρακτική “οφθαλμός αντί οφθαλμού” πρέπει να λάβει τέλος».

Ο κ. Σηφουνάκης θεωρεί φυσικό «να υπάρχουν προβληματισμοί στα στελέχη, αφού η
εποχή μας είναι πολύπλοκη και το ΠΑΣΟΚ στηρίζεται σε μια ευρύτατη συμμαχία
κοινωνικών δυνάμεων».

Παρατηρεί όμως ότι «η ενότητα του κόμματος δεν κινδυνεύει όταν διατυπώνονται
υπεύθυνα απόψεις και υπάρχει δημιουργικός διάλογος, αλλά όταν η διαφορετική
άποψη εξοστρακίζεται ή γίνεται στόχος επιθέσεων, με μόνο σκοπό την απομόνωση ή
την απαγόρευση».

«Κάνω έκκληση σε όλα τα στελέχη», καταλήγει με έμφαση ο πρώην υπουργός, «να
μην καταφεύγουν σε φραστικούς εντυπωσιασμούς, αξίας ελάχιστων δευτερολέπτων
αγνοώντας την ουσία, να σταματήσει αμέσως αυτό το φαινόμενο και ο Πρωθυπουργός
και η ηγεσία του κόμματος να κάνουν άμεσα γενναία βήματα για να αποκατασταθεί
η διακηρυχθείσα “νέα συλλογικότητα” και να ανοίξει σε όλα τα επίπεδα του
κόμματος ο αναγκαίος διάλογος σε κλίμα ήρεμο και με στόχο τη σύνθεση των απόψεων».

ΠΡΙΝ ΑΠΟ λίγον καιρό ο πρώην υπουργός παρενέβη στην αντίθεση που είχε
δημιουργηθεί στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ γύρω από την αναθεώρηση του
άρθρου 32 του Συντάγματος. «Η πρόταση να απεμπλακεί η εκλογή του Προέδρου από
τη διάλυση της Βουλής και τον εκβιασμό των πρόωρων εκλογών είναι σωστή, αφού ο
Πρόεδρος δεν διαθέτει πλέον ενισχυμένες εξουσίες και αρμοδιότητες», σημειώνει.

«Δεν θεώρησα, όμως, λογικό ότι έπρεπε να υπάρξει μια ρύθμιση που θα οδηγούσε
στην ανάδειξη μονοκομματικού προέδρου με 151 ψήφους. Η πρότασή μου, που έγινε
δεκτή από τον υπουργό Δικαιοσύνης Ευάγγελο Γιαννόπουλο και τον γενικό εισηγητή
της πλειοψηφίας Ευάγγελο Βενιζέλο ­ άρα από την κυβέρνηση ­ λέει ΝΑΙ στην
εκλογή με αυξημένη πλειοψηφία των 180, χωρίς όμως να διαλύεται η Βουλή. Δηλαδή
σε περίπτωση που κανένας από τους υποψηφίους δεν συγκεντρώσει τον απαιτούμενο
αριθμό ψήφων, θα αποσύρονται όλες οι υπάρχουσες υποψηφιότητες και τα πολιτικά
κόμματα θα υποδεικνύουν νέες υποψηφιότητες. Οι ψηφοφορίες θα επαναλαμβάνονται
μέχρις ότου επιτευχθεί η απαιτούμενη πλειοψηφία των τριών πέμπτων.

Η διαδικασία αυτή διευκολύνει τη διαμόρφωση συναινέσεων, οδηγεί σε ακόμα
μεγαλύτερη υπευθυνότητα τα κόμματα».

«Ακούστηκε», συνεχίζει, «ότι θα οδηγηθούμε σε αδιέξοδο. Στη Δημοκρατία δεν
υπάρχουν αδιέξοδα. Σε μεγαλύτερη ωριμότητα θα οδηγηθούν αναγκαστικά τα κόμματα
με αυτή τη λύση. Η νέα γενιά πολιτικών προοιωνίζεται σύγχρονες λογικές, μακριά
από φανατισμούς».