[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η ΒΙΑΙΗ αποβίβαση του Δημήτρη Μπέη από τον «Τιτανικό» του ΠΑΣΟΚ ήταν μεν μια
προδιαγεγραμμένη εξέλιξη, αλλά το στέλεχος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ
θα έχει να λέει ότι στην περίπτωσή του εφαρμόσθηκαν δύο μέτρα και σταθμά. Όχι
μόνο γιατί, πλην της διαγραφής Μπέη, το ΠΑΣΟΚ δύσκολα θα προσφύγει σε κάποιαν
άλλη διαγραφή, ακόμη και αν πρόκειται για άλλον «αντάρτη» σε έναν από τους
επιλέξιμους (μεγάλους) δήμους της χώρας.

Αλλά γιατί το ίδιο το Εκτελεστικό Γραφείο του ΠΑΣΟΚ κατά τη διαδικασία
επιλογής των υποψηφίων δημάρχων και νομαρχών φάνηκε να ξέχασε τα όσα συνέβησαν
το 1994, όταν πολλοί εκ των σημερινών επισήμως χρισθέντων, ήταν τότε «αντάρτες».

Στην πολιτική βεβαίως ισχύουν άλλοι κανόνες από αυτούς που διέπουν τις σχέσεις
των ανθρώπων, άρα κανείς δεν περιμένει να εμμένει ένα κόμμα σ΄ αυτά που το
ίδιο ως αρχές καθόρισε προ τετραετίας.

Αλλά τόσο κραυγαλέα αντίθεση; Δηλαδή με την τακτική αυτή δεν αποκλείεται στις
δημοτικές του 2002 υποψήφιος για τον Δήμο Αθηναίων να είναι ο Δημ. Μπέης!

Ή μήπως όχι;

Το δεύτερο μεγάλο ζήτημα που αφορά την πολιτική του ΠΑΣΟΚ στις δημοτικές
εκλογές έχει να κάνει με τη σπουδή του Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη να δώσει τον
χαρακτήρα δημοψηφίσματος για την κυβέρνηση στις εκλογές αυτές, στην Κεντρική
Επιτροπή του Ναυπλίου. Σήμερα, ένα χρόνο μετά, και ενώ έχουν ακυρωθεί όλα
εκείνα τα στοιχεία που θα έδιναν στο ΠΑΣΟΚ το σκήπτρο του αδιαμφισβήτητου
νικητή των εκλογών, διερωτάται κανείς γιατί το κυβερνητικό κόμμα έκανε τις
επιλογές που έκανε στους μεγάλους δήμους της χώρας, καταρτίζοντας συνδυασμούς
στη βάση της λογικής της αυτοδύναμης καθόδου…

Με τις δημοσκοπήσεις να προλέγουν ουσιαστικά τι θα συμβεί τον προσεχή Οκτώβριο
και τα «αντάρτικα» ψηφοδέλτια να εμφανίζουν μεγαλύτερη δυναμική από αυτή των
επισήμων, τα πράγματα δεν είναι καθόλου ρόδινα για την κυβέρνηση.

Και θα συνεχίσουν να μην είναι, όσο επιδεικνύεται εμμονή σε μια λαθεμένη
πολιτική που δεν παίρνει υπόψη τα πραγματικά περιστατικά, αλλά βασίζεται σε
προσδοκίες και επιθυμίες. Έστω και τώρα, πάντως, υπάρχει χρόνος. Και ας
βρισκόμαστε στο παρά πέντε…