30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΛΟΥΚΑΣ ΤΣΟΥΚΑΛΗΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στην Αθήνα το 1950

ΣΠΟΥΔΑΣΕ: Οικονομικά και Διεθνείς Σχέσεις στο Μάντσεστερ, την Μπριζ και
την Οξφόρδη

ΑΠΟΖΗΤΑ: Γνώση, δημιουργία και ζεστή ανθρώπινη επαφή. Το καλό κρασί
βοηθάει και στα τρία

ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ: Η προσαρμογή της Ελλάδας στη νέα ευρωπαϊκή πραγματικότητα θα
πετύχει, αλλά ύστερα από έντονες τριβές

ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΤΑΙ: Με τους αερολόγους και τους δημαγωγούς

ΗΡΕΜΕΙ: Βλέποντας τη θάλασσα από ψηλά, στην Ύδρα

ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Λογοτεχνία, πολιτικο-οικονομικές αναλύσεις και εφημερίδες

ΑΕΙ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ; Όσο δουλεύει το μυαλό. Για μετά δεν εγγυάται

Άλλοτε διευθυντής του Ελληνικού Κέντρου Ευρωπαϊκών Μελετών (ΕΚΕΜ), ο
καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Λουκάς Τσούκαλης εξελέγη πρόσφατα και
καθηγητής στη νεοσύστατη έδρα «Ελευθέριος Βενιζέλος» του Λόντον Σκουλ οφ
Εκονόμικς. Είναι η μόνη ίσως έδρα ελληνικού ενδιαφέροντος σε Πανεπιστήμιο
κύρους που ασχολείται με οικονομικά θέματα. Ένθερμος υποστηρικτής της
οικονομικής ένωσης της Ευρώπης, ο κ. Τσούκαλης παρατηρεί ότι οι θυσίες
χρειάζονταν, «αρκεί να μη θυσιάζονται μόνο οι πιο αδύναμοι…».

ΕΡ.: Έδρα «Ελευθερίου Βενιζέλου» στο Λόντον Σκουλ οφ Εκονόμικς. Σημασία;

ΑΠ.: Η σύγχρονη Ελλάδα στην Ευρώπη.

ΕΡ.: Βασική προτεραιότητα;

ΑΠ.: Να κερδίσει η έδρα την απαραίτητη αξιοπιστία.

ΕΡ.: Με ποιον τρόπο μπορούν να προωθηθούν τα ελληνικά θέματα μέσω του Πανεπιστημίου;

ΑΠ.: Με καλύτερη γνώση και προφανώς όχι με προπαγάνδα.

ΕΡ.: Πώς συστάθηκε η έδρα;

ΑΠ.: Με πρωτοβουλία του LSE και θετική ανταπόκριση των ελληνικών τραπεζών, κυρίως.

ΕΡ.: Τι είναι το «Ελληνικό Παρατηρητήριο»;

ΑΠ.: Χώρος μελέτης της οικονομίας, της κοινωνίας και του πολιτικού μας
συστήματος, από απόσταση.

ΕΡ.: Από το ΚΕΜ, στην καρδιά του Σίτι. Διαφέρει η θεωρία από την πράξη;

ΑΠ.: Δεν υπήρξα ποτέ χαρακτηριστική περίπτωση θεωρητικού επιστήμονα.

ΕΡ.: Ποια από τις μελέτες – προβλέψεις του ΕΚΕΜ βλέπετε τώρα σε πλήρη
πραγματική εξέλιξη;

ΑΠ.: Την προσαρμογή της Ελλάδας στην Ε.Ε., που όμως καθυστέρησε πολύ.

ΕΡ.: Και ποια καλύτερα να… ξεχάσουμε;

ΑΠ.: Καμιά, ελπίζω.

ΕΡ.: Νομισματική Ένωση. Δρόμος στρωμένος με αγκάθια…

ΑΠ.: Το ξύπνημα έπειτα από ένα βαρύ μεθύσι είναι συνήθως δύσκολο.

ΕΡ.: Νομίζετε πως θα προλάβουμε το τρένο του 2001;

ΑΠ.: Θα προλάβουμε, αν δεν κάνει πίσω η κυβέρνηση.

ΕΡ.: Θα χρειαστούν, όμως, κι άλλες «θυσίες»;

ΑΠ.: Οι λεγόμενες θυσίες χρειάζονταν είτε υπήρχε Νομισματική Ένωση είτε όχι.
Το ζητούμενο είναι να μη θυσιάζονται μόνον οι πιο αδύναμοι.

ΕΡ.: Άν δεν μπούμε στην ΟΝΕ, κόβει… η σούπα;

ΑΠ.: Ούτε να το σκέφτεστε.

ΕΡ.: «Η μισή μου καρδιά στο Λονδίνο βρίσκεται». Η άλλη μισή;

ΑΠ.: Κόβεται η καρδιά; Γεννήθηκα Έλληνας. Εκ πεποιθήσεως, Ευρωπαίος.

ΕΡ.: Πού προτιμάτε να… ψωνίζετε, στο Λονδίνο ή στην Αθήνα;

ΑΠ.: Στα αεροδρόμια. Έχω περισσότερο χρόνο.

ΕΡ.: Εκεί βρέχει, αλλά η οικονομία κρατάει… ομπρέλα! Εδώ που έχει ήλιο, θα
πάθουμε… ηλίαση;

ΑΠ.: Και εδώ, ομπρέλα χρειαζόμαστε.

ΕΡ.: Ποιο Χρηματιστήριο θα προτιμούσατε για επενδύσεις σήμερα;

ΑΠ.: Δεν μου αρέσει το εφήμερο στοιχείο των Χρηματιστηρίων.

ΕΡ.: Διδασκαλία – οικονομία: διαπλοκή εξ επαγγέλματος!

ΑΠ.: Όσο η εφαρμογή των θεωριών στην πράξη δεν επηρεάζει την ανεξάρτητη σκέψη,
δεν υπάρχει πρόβλημα.

ΕΡ.: Πανεπιστήμιο Αθηνών – Λόντον Σκουλ οφ Εκονόμικς: Μόνο διαφορές ή μήπως
και κάποια ομοιότητα;

ΑΠ.: Ελπίζω στενή συνεργασία στο μέλλον.

ΕΡ.: Καλείτε σε γεύμα τον κ. Κ. Σημίτη. Σας ζητά μία ­ μόνη ­ φιλική υπόδειξη.
Ποια επιλέγετε;

ΑΠ.: Καμιά φορά, χρειάζονται ρήξεις.

ΕΡ.: Στο τραπέζι κάθεται και ο κ. Παπαντωνίου. Τι λέτε σ’ εκείνον;

ΑΠ.: Αναγκαία η σύγκλιση, αλλά ποιος θα αντιμετωπίσει επιτέλους αυτούς που
«επιχειρούν» και πλουτίζουν πέρα και πάνω από το νόμο;

ΕΡ.: Παραδίπλα βλέπετε τον κ. Κ. Καραμανλή. Τι του λέτε;

ΑΠ.: Το χάιδεμα των συντεχνιών μπορεί να λειτουργήσει ως μπούμερανγκ.

ΕΡ.: Υπάρχουν όρια στις ιδιωτικοποιήσεις;

ΑΠ.: Οι αγορές χρειάζονται κανόνες και θεσμικό πλαίσιο. Οι κοινωνίες
μηχανισμούς αλληλεγγύης.

ΕΡ.: Ιδιωτικοποιήσεις, με ή χωρίς διάλογο;

ΑΠ.: Στη χώρα μας, η κουβέντα θεωρείται συχνά υποκατάστατο της πράξης.

ΕΡ.: Άν ήταν στο χέρι σας, ποια επιχείρηση θα ιδιωτικοποιούσατε αμέσως και
ποια δεν θα αγγίζατε ποτέ;

ΑΠ.: Θα ασχολιόμουν με κάτι άλλο: πώς θα κάνω πιο αποτελεσματικό τον
ρυθμιστικό και εποπτικό ρόλο του κράτους.