Αλλητάλια

13 ΙΟΥΝΙΟΥ 1998. Μία βεβαιότητα: αυτή η Ιταλία είναι άλλη από αυτή που
γνωρίζαμε και από αυτή που μπορεί να πρωταγωνιστήσει σε Μουντιάλ.

Σπάνια μια ισοπαλία μοιάζει τόσο πολύ με ήττα όσο αυτή της ομάδας των
Μαλντίνηδων με τη Χιλή. Όχι τόσο επειδή «κατακτήθηκε» με ένα πέναλτι που
ανταποκρίνεται μόνο στο γράμμα και καθόλου στο πνεύμα των κανονισμών (και γι’
αυτό είναι άδικο) αλλά γιατί σε καμιά στιγμή του αγώνα ­ εκτός από τη φάση του
πρώτου γκολ-σεμιναρίου ­ δεν έπεισε ότι έχει τις δυνατότητες να παίξει σαν
μεγάλη ομάδα. Με φοβισμένο τερματοφύλακα, ασταθέστατη άμυνα, χλωμό και
απρόσωπο κέντρο κι έναν προπονητή που νομίζει ακόμα ότι η Μίλαν είναι
πρωταθλήτρια Ευρώπης, το βάρος της φανέλας μοιάζει ασήκωτο. Μένει ο Μπάτζιο. Ο
μικρός Βούδας μεγάλωσε, έκοψε την αλογοουρίτσα του, έχασε τη σπιρτάδα του,
αλλά διατηρεί τη μαγική ματιά και το άγγιγμά του. Κάθε καλή ενέργεια ­ και δεν
ήταν πολλές ­ της ομάδας του προήλθε από αυτόν. Και να σκεφθεί κανείς ότι ο
προπονητής του σχεδόν θεωρεί ότι έκανε παραχώρηση που τον πήρε στη Γαλλία.
Όπως και ότι έπραξε σοφά που έστειλε τον Τζόλα στις παραλίες.

Υπάρχουν ίσως εξηγήσεις. Η κούραση του καμπιονάτο (γιατί όμως να είναι τόσο
μεγαλύτερη από του χιλιανάτο;), η απουσία του Ντελ Πιέρο (που πάντως μένει να
αποδείξει ότι είναι και παίκτης μεγάλων αγώνων), η περίφημη παράδοση κακών
εμφανίσεων της Ιταλίας στις αρχές κάθε Μουντιάλ. Δεν καλύπτουν το γεγονός ότι
η ομάδα δεν «γυρνάει», που λένε και οι Ιταλοί. Το ποδόσφαιρο στη χώρα του
Δάντη αγαπήθηκε και αγαπιέται γιατί δεν είναι μόνο τρόπος ζωής, είναι και
ωραίος τρόπος ζωής. Θυμάμαι το ’82, φοιτητής στη Φλωρεντία, μετά το Μουντιάλ
της Ισπανίας, τη φωτογραφία της Εθνικής σε κάθε σπίτι, σε κάθε μαγαζί, σε κάθε
καρδιά. Φοβάμαι ότι η σημερινή ομάδα δεν είναι μια ομάδα της καρδιάς ­ παρόλο
που, και με μόνο το όνομα, δεν είπε ακόμα την τελευταία της λέξη. Η Ιταλία δεν
εκτέθηκε βέβαια μόνη της. Η Χιλή έχει κυρίως δύο δαίμονες μπροστά, που
φαίνονται μάλιστα να παίζουν για τη φανέλα και όχι για τα μάτια των ατζέντηδων
του καμπιονάτο (που τους έχουν πάντως εντοπίσει προ καιρού). Έχει ακόμα πάθος,
τεχνική και θέληση. Μαζί με το Καμερούν απέδειξε (αλλά χρειαζόμαστε ακόμα την
απόδειξη;) ότι αυτό το Μουντιάλ δεν διαθέτει ακίνδυνες ομάδες. Για τους
Έλληνες φιλάθλους πάντως η μεγαλύτερη χθεσινή ευχαρίστηση ήταν η επιστροφή του
Διακογιάννη. Από τη χιλιάνικη προφορά ώς τη συμβολή των Γιρονδίνων στη Γαλλική
Επανάσταση μάς θύμισε πόσο πλατύ είναι το ποδόσφαιρο.