ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Να δω κι αυτό

ΛΕΝΕ ΟΤΙ για να γνωρίσεις μία πόλη πρέπει να την περπατήσεις. Και όταν μιλούν
για περπάτημα εννοούν πεζοπορία χιλιομέτρων. Τα περισσότερα από τα ταξίδια
αναψυχής στο εξωτερικό τα θυμάμαι με τον εφιάλτη του πόνου στα πόδια. Αρχίζεις
με κέφι την περιήγηση της πόλης. Στα πρώτα τρία χιλιόμετρα οι αγύμναστοι μύες
αρχίζουν να θερμαίνονται. Στο επόμενο χιλιόμετρο παραζεσταίνονται και όταν
φτάσεις στην είσοδο του μουσείου, για το οποίο έχεις διαβάσει και ακούσει
εντυπωσιακές περιγραφές, τα πόδια σου πλέον δεν σε κρατούν.

Βρίσκεσαι μπροστά σε μοναδικούς θησαυρούς μεγάλων βασιλικών οίκων της Ευρώπης
και ο κάλος που ερεθίστηκε από την ξαφνική περιπατητική διάθεση κυριαρχεί στη
σκέψη σου. Αν στη συνέχεια προβλέπεται και η επίσκεψη σε κήπο, από εκείνους,
των… λίγων χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων, που συχνά περιβάλλουν τα παλάτια
των βασιλιάδων της Κεντρικής Ευρώπης, χάθηκες. Οι πόνοι δυναμώνουν. Το βήμα
συρτό, αργό. Οι αίθουσες ατελείωτες. Ήρθαμε έως εδώ, να μην τα δούμε; Ε, όχι,
λοιπόν, να μην τα δούμε κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες. Γιατί, έτσι, δεν τα
απολαμβάνουμε. Ας δούμε ένα μουσείο λιγότερο κι ένα παλάτι λιγότερο. Ας
χαρούμε το ταξίδι χωρίς να ξεκινάμε το πρωί, κουβαλώντας και την κούραση της
προηγούμενης ημέρας. Ας μη βιαζόμαστε να πάμε στο θέατρο με την ελπίδα πως θα
ξεκουραστούν τα ποδαράκια μας. Μπορούμε να δούμε λίγα ­ όσα, δηλαδή, μας
επιτρέπει ο χρόνος του ταξιδιού ­ να τ’ απολαύσουμε πολύ και να επιστρέψουμε
με την ευχή πως στην επόμενη επίσκεψή μας θα συμπληρώσουμε τις γνώσεις μας.