[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΟΤΑΝ, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης στη Βρετανία του Ιάπωνα αυτοκράτορα
Ακιχίτο, έβλεπα στον δέκτη μου τους Βρετανούς βετεράνους να του γυρίζουν την
πλάτη, γέμισα μια παράξενη γλυκόξινη χαρά! Έλβεπα τη σκοτεινή περηφάνια στα
γερασμένα πρόσωπα, να σμίγει τα φρύδια της, και έτρεχε αμέσως το μυαλό μου στα
νιάτα αυτών των θηρίων, όταν στην Μπούρμα ή τη Σιγκαπούρη στάθηκαν εκεί που
έπρεπε κι αφειδώς ξοδεύτηκαν γι’ αυτό που έπρεπε. Παιδιά ακόμα, εργατάκια οι
περισσότεροι, πήγαν όπου τους έστειλαν και φέρθηκαν με βάση τον δικό τους
κώδικα ηθικής. Σαν ήρωες δηλαδή που αδημονούσαν να τελειώσει το κακό και να
ξαναγίνουν άνθρωποι. Έβλεπα τους γερασμένους βετεράνους με τα μπερεδάκια και
τα παρασημάκια τους να γυρίζουν την πλάτη στους νέους θεούς της
παγκοσμιοποίησης, τον Μπλερ και τη γιαπωνέζικη καρικατούρα αυτοκράτορα,
βάζοντας το δάκτυλο στις πληγές τους, ζητώντας αποζημίωση, ζητώντας Ιστορία.
Ποιος θυμάται σήμερα τα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης των Ιαπώνων ή τα Στρατόπεδα
Εξόντωσης των Γερμανών ή ­ όταν τα θυμάται ­ εννοεί πράγματι τι ήταν αυτό που
θυμάται; Την απάντηση δίνουν ίσως τα δυο στρατόπεδα συγκέντρωσης που ήδη έχουν
αρχίσει οι Τσέχοι να κατασκευάζουν για τους Αθίγγανους. Οι κυβερνήσεις καθόλου
δεν αισθάνονται πλέον την πίεση της Ιστορίας όταν αποφασίζουν ­ ο Κουκ, λόγου
χάριν ­ για το Κόσοβο. Ποιος λαμβάνει υπ’ όψιν την τύχη της «Κοινωνίας των
Εθνών», που άφησε τα μικρά και μεγάλα «Κόσοβα» εκείνης της εποχής να
δημιουργήσουν εκείνο το φορτίο αμοραλισμού στις Διεθνείς Σχέσεις, που ήταν
απαραίτητο για να οδηγήσει την ανθρωπότητα στο σφαγείο του Β’ Παγκοσμίου
Πολέμου. Κατά έναν περίεργο τρόπο οι μόνοι που έχουν απομείνει να ‘χουν
συλλογική μνήμη στην εποχή μας είναι οι κομμουνιστές και οι Εβραίοι. Οι
λοιποί, ως μάζες, κόμματα και διανόηση συνωθούνται στη μεταμοντέρνα παγκόσμια
αγορά του λογισμικού και λογιστικού κόσμου. Η μνήμη καθίσταται επιλεκτική (και
συνεπώς η Ιστορία επικίνδυνη είτε διά της απουσίας της είτε διά της
εκλογικευμένης της χρήσης). Η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων απ’ τη
Γαλλία για παράδειγμα, οφείλεται λιγότερο στο αναμφισβήτητον του ιστορικού
γεγονότος και περισσότερο στην ισχύ του αρμενικού λόμπι, σ’ αυτήν τη χώρα.
Απόδειξις τούτου η στάση της (ιδίας) Γαλλίας στο Κυπριακό ή τη γενοκτονία των
Ποντίων ή τον αφανισμό των Κούρδων (όχι στο Κόσοβο, αλλά στην Τουρκία), των
Παλαιστινίων και τόσων άλλων… Ποτέ η Γαλλία ή η Αγγλία ή η Ελλάδα ή η
Μοζαμβίκη δεν θα καταδίκαζαν τη γενοκτονία των Ινδιάνων στις ΗΠΑ! Αυτό στο
οποίον ήλπιζε η Ιστορία και συνεπώς ο πολιτισμός της ανθρωπότητος, ήταν να
καταδικάζουν αυτές τις γενοκτονίες, αν όχι τα κράτη, οι λαοί τους! Οι
άνθρωποι! Ποιοι λαοί; Ποιανών ανθρώπων;