Τερατοβόλτα

11 ΙΟΥΝΙΟΥ 1998. Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων που απολαμβάνουν τις τελετές
έναρξης στις μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις: αυτοί που δεν θα παρακολουθήσουν
τίποτε άλλο από τους αγώνες και αυτοί που θεωρούν ότι οτιδήποτε φανταχτερό,
εφετζίδικο και θορυβώδες είναι εξ ορισμού ενδιαφέρον. Ανήκω στην τρίτη,
πλειοψηφική αλλά καταπιεσμένη φαντάζομαι κατηγορία: αυτών που αγαπούν τον
αθλητισμό και γι’ αυτό αντιπαθούν ενστικτωδώς τις εναρκτήριες φιέστες. Πόσο
μάλλον όταν αυτές είναι φανερό πως θέλουν να λάμψουν με τη «μεγαλοσύνη» τους.

Και πώς ήταν δυνατόν να μη συνέβαινε αυτό στην πόλη με την πιο μεγάλη
λεωφόρο του κόσμου, το πιο μεγάλο πανόραμα του κόσμου, την πιο μεγάλη
βιβλιοθήκη και το πιο μεγάλο μουσείο του κόσμου, τις πιο μεγάλες κατσαρίδες
του κόσμου (όλοι τίτλοι, σας διαβεβαιώ, απολύτως επίσημοι); Αυτή η τελευταία,
εξάλλου, πρωτιά ήταν ίσως που ενέπνευσε και το μπαλέτο της τελετής έναρξης.
Τερατάκια, ή μάλλον τερατάρες, που προσπαθούσαν να μάθουν να περπατούν
συνοδευόμενα από μικρότερες χορεύουσες ακριδούλες, μυρμηγκάκια, σκαθαράκια και
άλλα τρισχαριτωμένα συγγενικά όντα. Οι τερατάρες συμβόλιζαν βέβαια κάτι, τους
λαούς των πέντε ηπείρων (η πιο μεγάλη πρωτοτυπία του κόσμου) και συνέκλιναν
φυσικά κάπου, στην Πλατεία Ομονοίας χωρίς τα έργα. Τα χορεύοντα ερπετά όμως τι
λόγο ύπαρξης άραγε είχαν; Ίσως μονάχα την ανάγκη των Γάλλων να δικαιολογήσουν
για μια ακόμα φορά στον εαυτό τους και στον κόσμο πως δεν κάνουν τίποτα σαν
όλους τους άλλους, με συναρπαστικά ορισμένες φορές αποτελέσματα (όπως στον
εορτασμό των 200 χρόνων της Γαλλικής Επανάστασης) και ελαφρώς γελοιογραφικά
ορισμένες άλλες ­ όπως η χθεσινή. Ευχόμαστε στην εθνική τους να μην
παρουσιάσει την ίδια εικόνα.

Αυτοί που ενοχλούνται ­ και είναι πολλοί και δικαίως πολλοί ­ από την
εμπορευματοποίηση του αθλητισμού, θα πρέπει να αισθάνονται στην καλύτερη
περίπτωση αμήχανα μπροστά σε τέτοιου είδους φιέστες. Ο αθλητισμός είναι γυμνός
κι αυτό δεν είναι έλλειψη αλλά η ομορφιά του. Ομορφιά που ξεπηδάει από την
προσπάθεια του μόνου σώματος, την έλλειψη φιοριτούρας, την αξιοπρέπεια του
ιδρώτα, έστω και για ένα σκοπό τόσο λίγο υψηλό όπως το κυνήγι μιας μπάλας. Οι
φραγκολεβαντίνικοι τερατοσαλτιμπάγκοι δεν έχουν να κάνουν, ούτε ως γαρνιτούρα,
με τον αθλητισμό. Το Παρίσι έχει αρκετή αίγλη, γοητεία και σνομπισμό ώστε να
μη χρειάζεται τέτοιου είδους τεχνάσματα για να τραβήξει την προσοχή. Η
πραγματική γιορτή είναι μόνο μία, αλλά ποτέ ίδια: ένα ωραίο παιχνίδι, στο
φυσικό του χώρο, μέσα στο γήπεδο. Ας ελπίσουμε ότι με την πρώτη σέντρα του
Μουντιάλ τα τέρατα θα πάψουν να βολτάρουν.