ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τους θέλουμε στ’ αλήθεια νόμιμους;

ΤΥΧΑΙΝΕΙ να γνωρίζω αρκετά καλά δυο αδέλφια από την Αλβανία. Σχεδόν από τότε
που πρωτοήρθαν στην Ελλάδα για να δουλέψουν, μερικά χρόνια πριν. Και τώρα
παρακολουθώ μαζί τους την διαδικασία νομιμοποίησής τους.

Απορία μου πρώτη: Ήταν τόσο δύσκολο οι οδηγίες να μοιράζονται στα αλβανικά;
Γιατί ο Γιώργος, κρατώντας γραμμένο στα ελληνικά έντυπο με τα απαραίτητα
δικαιολογητικά που έπρεπε να μαζέψει, ήρθε να μας βρει πελαγωμένος. Μιλάει και
διαβάζει ελληνικά ο άνθρωπος, μέχρι ενός σημείου όμως. Έτσι όταν έφτασε σε
λέξεις όπως «ποινικό μητρώο» και «μισθωτήριο» δεν μπορούσε να βγάλει άκρη.
Εκεί που σήκωσε τα χέρια ψηλά πάντως ήταν στο «λογαριασμοί ΔΕΚΟ».

Απορία μου δεύτερη: Αυτό το πιστοποιητικό ότι δεν έχουν μολυσματική ασθένεια
δεν μπορεί να εκδοθεί από κάποιο Κέντρο Υγείας; Έτσι δεν θα χρειαζόταν ο ξένος
που μένει και δουλεύει σε νησί (η περίπτωση των δυο φίλων μου), να έρθει στην
Αθήνα για να κάνει τις εξετάσεις σε κάποιο νοσοκομείο.

Απορία μου τρίτη: Τα δικαιολογητικά είναι τα ίδια για όλους ή αλλάζουν κατά
περίπτωση;

Γιατί τα δύο αδέλφια προσκόμισαν ακριβώς τα ίδια χαρτιά για να κάνουν την
αίτηση.

Του ενός έγιναν δεκτά, του άλλου του ζητήθηκε ένα χαρτί ακόμη ­ από την Εφορία νομίζω.

Απορία μου τέταρτη: Αν θέλουμε να έχουμε νόμιμους τους ξένους που δουλεύουν
στην Ελλάδα, γιατί τους δυσκολεύουμε τη ζωή;