ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ανάλυση της τρίχας

Η ΟΛΗ «επιχείρηση» κράτησε μισή ώρα ­ καλημέρα, πώς είστε, λούσιμο, κρέμα,
διαβούλευση, κάπως έτσι τα θέλω, ψαλίδια, πιστολάκι, λογαριασμός, με γεια σας.
Η εικόνα είκοσι ετών τουλάχιστον εξαφανίσθηκε, έψαχνα βιτρίνες – καθρέφτες να
συνηθίσω τον καινούργιο μου εαυτό, περίμενα το σοκ πολύ μεγαλύτερο,
συμφιλιώθηκα σχεδόν αμέσως, μού ‘μεινε μονάχα ένας φόβος για τους άλλους,
φαντάσου να σε απορρίψουν επειδή κουρεύτηκες· ανόητο, αλλά η αγωνία έμεινε
εκεί, μέχρι το βράδυ…

Η ελαφρώς γελοία συνήθεια της ανάλυσης και ορθολογικοποίησης των πάντων, από
το πολιτικό σκηνικό μέχρι τους ήχους-λέξεις που αρθρώνει το μωρό μου,
προσέδωσε πάραυτα στον περιορισμό των τριχών έναν ισχυρό, συμβολικό χαρακτήρα·
εδώ που τα λέμε η ζωή μου όλη κυριαρχείται από μικρούς και μεγάλους
συμβολισμούς, ακόμη και η μάλλον συνηθισμένη προσφώνηση «κορίτσι μου» έχει
αποκτήσει μια διάσταση άλλη, ορατή μονάχα σε μένα, χαμογελώ σαν τη γάτα που
κατάπιε το καναρίνι, η κρυφή γνώση είναι η καλύτερη…

Με την αλαζονεία του κακομαθημένου παιδιού, θεωρώ μεγάλη ανακάλυψη, διαπίστωση
με βάθος, τον εντοπισμό της ολοφάνερης σχέσης αλλαγή στη ζωή – αλλαγή στην
εμφάνιση. Ως ερασιτέχνης σημειολόγος καταγράφω τις αναλογίες, χρήσιμη
διαδικασία, συνειδητοποιώ πράγματα που δεν είχα τον χρόνο να σκεφτώ· η
αποξένωση από τον εαυτό μας είναι ύπουλο πράγμα, μπορείς κάλλιστα να φτάσεις
στα πενήντα-βάλε χωρίς ποτέ να κοιταχτείς στον νοερό σου καθρέφτη: τα μακριά
μαλλιά έχουν για μένα κάτι από παρελθόν, από το πανεπιστήμιο κι από τα
ατελείωτα καλοκαίρια, από αγαπημένους που ενίοτε ξεχνώ και τ’ όνομά τους, από
διαμάχες για μια ανεξαρτησία που τελικώς απεδείχθη ότι δεν ήταν το ζητούμενο,
αλλά το δεδομένο, η σκληρή πραγματικότητα. Έχουν και μια τάση «συγκάλυψης»,
φόβου μην τυχόν κι ανακαλύψει κανείς την αληθινή ταυτότητα, τις αγωνίες, τις
εμμονές, τις τρυφερότητες, τη δύναμη ενίοτε. Όμως, τα κοντά μαλλιά είναι άλλο
πράγμα, είναι το τέλος της προβληματικής κι εκτός χρόνου εφηβείας, το τέλος
της υπέροχης λοχείας, η αφετηρία αυτού του περίεργου γοητευτικού καινούργιου,
της τόσο καθυστερημένης ενηλικίωσης, του αβίαστου γέλιου. Κόβοντας τις τρίχες
μπορώ πολύ απλά να πω ποια βλέπουν: 34 χρόνων, είμαι μάνα, είναι εργαζόμενη…
«είμαι ό,τι είμαι κι ό,τι τραγουδώ για σε», που έλεγε κι ο Σαββόπουλος.