Το κλεμμένο χρυσάφι συντήρησε τον Χίτλερ

Άλυτο μυστήριο. Πόσες από τις ράβδους χρυσού ανήκαν στον κλεμμένο θησαυρό των ναζί και φυλάσσονται ακόμη στα ελβετικά θησαυροφυλάκια;

Η πολεμική μηχανή της ναζιστικής Γερμανίας θα είχε σταματήσει να λειτουργεί
πολλούς μήνες ή και χρόνια νωρίτερα αν η κυβέρνηση του Αδόλφου Χίτλερ δεν είχε
στη διάθεσή της το κλεμμένο χρυσάφι για να αγοράζει τις απαραίτητες πρώτες
ύλες, από «ουδέτερες χώρες», όπως η Τουρκία, η Πορτογαλία και η Σουηδία.

ΟΙ «ουδέτερες» χώρες, ορμώμενες από διαφορετικά κίνητρα η καθεμία ­ είτε από
απληστία, είτε από φόβο μήπως τους επιτεθεί η Γερμανία ­, συνέβαλαν να
παραταθεί ο πόλεμος τα τελευταία δύο κρίσιμα χρόνια του χιτλερικού καθεστώτος.

Στην αναφορά περιλαμβάνονται δηλώσεις του υπουργού Εξοπλισμών του Χίτλερ,
Άλμπερτ Σπέερ, και του πρωθυπουργού της Πορτογαλίας την εποχή του πολέμου
Αντόνιο Σαλαζάρ, που υποστήριζαν ότι η γερμανική ισχύς δεν θα ήταν σε θέση να
συνεχίσει να μάχεται έως το 1945 χωρίς τις πρώτες ύλες και τα βιομηχανικά
αγαθά που παραλάμβανε από χώρες όπως η Ελβετία, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η
Τουρκία και η Αργεντινή.

ΧΡΩΜΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

Σύμφωνα με ανακοίνωση της αμερικανικής κυβέρνησης, με τον κλεμμένο θησαυρό από
τους Εβραίους και τα κατεχόμενα κράτη της Ευρώπης, τα ναζιστικά στρατεύματα
εφοδιάζονταν με υψηλής ποιότητας σιδηρομετάλλευμα από τη Σουηδία, χρώμιο από
την Τουρκία και τουνκστένιο από την Πορτογαλία. Χωρίς αυτά τα μέταλλα δεν θα
μπορούσε ο Χίτλερ να κατασκευάζει μαχητικά αεροσκάφη, υποβρύχια, τεθωρακισμένα
οχήματα και άλλα οπλικά συστήματα.

Η αναφορά του Στέιτ Ντιπάρτμεντ αποτελείται από 180 πυκνογραμμένες σελίδες,
που έρχονται ως συμπλήρωμα μιας άλλης αναφοράς που είχε επικρίνει έντονα την
Ελβετία που είχε αγοράσει χρυσό από τους ναζί, ενώ οι Ελβετοί τραπεζίτες
γνώριζαν πολύ καλά ότι προερχόταν από τις κεντρικές τράπεζες των κατεχομένων
χωρών ­ και σε μερικές περιπτώσεις από τα χρυσά δόντια των δολοφονημένων στα
στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Η ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ

Στη νέα αναφορά, ακολουθούνται κατά πόδας τα ίχνη των χρημάτων των ναζί στις
πρωτεύουσες των χωρών που την εποχή του πολέμου είχαν τηρήσει επίσημα
«ουδέτερη» στάση. Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει η αναφορά είναι πως όλες
αυτές οι χώρες είχαν βοηθήσει, λίγο-πολύ, τη γερμανική πολεμική μηχανή, ακόμα
και όσες το έκαναν με κάποιον δισταγμό. Όλες αυτές οι χώρες όταν τελείωσε ο
πόλεμος βρέθηκαν με πολύ περισσότερα χρήματα από όσα διέθεταν πριν ξεσπάσει.

Τα ίχνη του κλεμμένου χρυσού βρίσκονται και σε άλλες ουδέτερες χώρες, αλλά το
μεγαλύτερο μέρος του έχει μετατραπεί σε ελβετικά φράγκα, και βρίσκεται στα
θησαυροφυλάκια ελβετικών τραπεζών.

ΚΑΤΑ τη διάρκεια του οικονομικού χάους του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, μόνο το
αμερικανικό δολάριο και το ελβετικό φράγκο ήταν διεθνώς αποδεκτά ως νομίσματα.
Το γερμανικό ράιχσμαρκ (μάρκο) ήταν εντελώς άχρηστο έξω από τη
γερμανοκρατούμενη περιοχή.

Στην αναφορά τονίζεται πως το σύνολο των εμπορικών ανταλλαγών που είχε η
χιτλερική Γερμανία με κλεμμένο χρυσό με τις «ουδέτερες» αυτές χώρες ξεπερνούσε
τα 500 εκατομμύρια δολάρια. Και αν υπολογιστούν σε χρήματα του 1998, τότε το
ποσό αυτό ξεπερνά τα εφτά δισεκατομμύρια δολάρια.

Για την περίπτωση της Σουηδίας ειδικότερα, αναφέρεται ότι η σουηδική κυβέρνηση
εκείνης της εποχής επέτρεψε στα γερμανικά στρατεύματα να διασχίζουν τη χώρα
από την κατεχόμενη Νορβηγία και είχαν διατεθεί σουηδικά πολεμικά να συνοδεύουν
τις γερμανικές νηοπομπές στη Βαλτική Θάλασσα.

Η Ισπανία, παρ’ όλο που είχε καθεστώς που εκφραζόταν με συμπάθεια προς τον
Χίτλερ, είχε βοηθήσει περίπου 30.000-40.000 Εβραίους που είχαν βρει εκεί
καταφύγιο να διαφύγουν.

Στην αναφορά επίσης περιλαμβάνονται στοιχεία από τις αμερικανικές μυστικές
υπηρεσίες που δημιουργούν ερωτήματα για τις συναλλαγές ανάμεσα στην κυβέρνηση
των ανδρεικέλων ­ Ουστάσι ­ που είχαν εγκαταστήσει οι ναζί στην Κροατία, το
Βατικανό και τις βρετανικές δυνάμεις κατοχής στην Αυστρία. Παραθέτει μια
μυστική αναφορά του 1946 που αναφέρει πως «δεν υπάρχει καμία αμφιβολία» πως οι
Βρετανοί βοήθησαν να φυγαδευτεί ο ηγέτης της Ουστάσι Αντόν Πάβελιτς, αφού
κατασχέθηκαν 150 εκατομμύρια ελβετικά φράγκα που είχαν στην κατοχή τους οι
Ουστάσι. Ένας άλλος ηγέτης των Ουστάσι βρήκε καταφύγιο στη Ρώμη, στο παπικό
κολέγιο του Σαν Τζιρολάμο, που είχε στενούς δεσμούς με την Αγία Έδρα.