ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το χαμόγελο του Τζαμάλ

ΤΟ ΠΙΟ γνήσιο χαμόγελο που είδα ποτέ δημοσιευμένο σε εφημερίδα.

Του δεκαπεντάχρονου Τζαμάλ από την Ντάκα.

Που ώς σήμερα γνώρισε όλα τα κακά του κόσμου.

Σκλαβιά, εγκληματικότητα, φυλακή και πείνα.

Και τώρα βρίσκεται στη Γενεύη για να μιλήσει στους μεγάλους γι’ αυτό το θέμα
που γνωρίζει πολύ καλά: την παιδική εργασία.

Ε, λοιπόν, αυτό το παιδί, στη φωτογραφία που είδα, γελάει και φωτίζει ολόκληρη
τη σελίδα.

Καμία σχέση το χαμόγελό του με τα σικέ χαμόγελα εγχωρίων και ξένων επωνύμων.
Αυθόρμητο και έξω καρδιά. Πλατύ και λαμπερό.

Από τα χαμόγελα που σου φτιάχνουν το κέφι.

Διαβάζω πρώτα την ιστορία του ­ σαν βγαλμένη από βιβλίο του Ντίκενς.

Ο Τζαμάλ στα οκτώ του χρόνια πουλήθηκε, υποχρεώθηκε να δουλέψει σαν σκλάβος
στα χωράφια, να μπει σε συμμορία, να κλέψει, να βλέπει τα συνομήλικά του
κοριτσάκια να βιάζονται.

Κι από κει βρέθηκε στη φυλακή.

Κοιτάζω μετά τη φωτογραφία.

Και δυσκολεύομαι να συνδυάσω τη δυστυχία της μικρής του ζωής μ’ αυτό το
αισιόδοξο χαμόγελο.

Γιατί ο Τζαμάλ, που γνώρισε τόσα όσα εγώ δεν θα γνωρίσω, συνεχίζει να είναι
παιδί.

Που μπορεί να μιλάει σαν μεγάλος στη σύνοδο της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας,
αλλά δεν παύει να ονειρεύεται το μέλλον του. Και κρατάω μια φράση του, εκείνη
που ταιριάζει τέλεια με το χαμόγελό του:

«Θέλω να γίνω μηχανικός αυτοκινήτων, να ερωτευθώ, να ταξιδέψω».