ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Τα «κακά παιδιά» της πυρηνικής εποχής

Στο Πακιστάν. Ο πρόεδρος της Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας Ασφάκ Αχμέτ και άλλοι επιστήμονες πανηγυρίζουν

Δεν είναι πολύ εύκολο να αποφανθεί κανείς με βεβαιότητα ότι η κατοχή πυρηνικών
όπλων από μια υπανάπτυκτη χώρα αποτελεί μεγαλύτερο κίνδυνο για την ανθρωπότητα
απ’ ό,τι η κατοχή τέτοιων όπλων από μια χώρα δημοκρατική και αναπτυγμένη.

ΠΟΛΥ περισσότερο σίγουρο είναι, όμως, ότι οι πυρηνικές πανοπλίες αποτελούν για
τους φτωχούς πολύ μεγαλύτερο ­ και τραγικότερο για τη μοίρα τους ­ βάρος.

Φαίνεται ότι υπάρχει μεγάλη έλλειψη σοβαρότητας στα κέντρα εξουσίας, αλλιώς
δεν εξηγείται γιατί ορισμένοι ηγέτες εξακολουθούν ανέμελα να παίζουν με τη
μοίρα της ανθρωπότητας κραδαίνοντας τα πυρηνικά τους σύνεργα.

Ο νέος πρωθυπουργός της Ινδίας, Ατάλ Μπιχάρι Βατζπαγί, επέλεξε να εγκαινιάσει
την είσοδό του στην παγκόσμια σκηνή κάνοντας τη γη να τρέμει. Είναι ένας
εθνικιστής, που θέλησε να δείξει την «πυγμή» του πυροδοτώντας πέντε πυρηνικές
εκρήξεις και τινάζοντας στον αέρα την (υποτιθέμενη) πολιτική μη διασποράς των
πυρηνικών όπλων που τυπικά ακολουθούσε η Ινδία.

Οι δοκιμές αυτές προκάλεσαν γενική κατάπληξη. Η Ινδία και το Πακιστάν, που
έχουν μεταξύ τους βαθιές θρησκευτικές διαφορές (Ινδοϊσμός – Ισλάμ) αλλά και
μεθοριακές ­ διαφορές οι οποίες συνταράσσουν τα δύο κράτη αφ’ ότου έγιναν
ανεξάρτητα ­ διάλεξαν για την επίδειξη της πυρηνικής τους ισχύος μια μάλλον
παράξενη στιγμή: όταν οι προστριβές τους για το Κασμίρ βρίσκονταν και από τη
μία και από την άλλη πλευρά σε ύφεση.

Η νέα κυβέρνηση της Ινδίας ξεκίνησε με συνθήματα εθνικιστικά και με
διακηρύξεις για την υποχρέωση των πυρηνικών δυνάμεων να μεταχειρίζονται τη
χώρα με τον δέοντα «σεβασμό».

Η τραγωδία βρίσκεται επίσης στον τρόπο με τον οποίο το πυρηνικό αυτό πανηγύρι
έγινε δεκτό από μεγάλο μέρος των Ινδών: κυριολεκτικά χόρευαν στους δρόμους.

Θυμάται κανείς ακόμη με νοσταλγία την εποχή που η Ινδία έδινε μαθήματα στη
Δύση ­ μαθήματα ηθικής ανωτερότητας. Τώρα βλέπει τα πράγματα διαφορετικά.
Άνθρωποι που δεν γνωρίζουν ανάγνωση και γραφή και που αδυνατούν να θρέψουν τα
παιδιά τους, είναι έτοιμοι να λησμονήσουν τα προβλήματά τους αυτά χάριν της
αίγλης που επιδαψιλεύει σε μια χώρα η ικανότητά της να προκαλέσει πυρηνικό ολοκαύτωμα.

Το Πακιστάν μπήκε και αυτό πανηγυρικά στον χορό του θανάτου, προσχωρώντας
ευχαρίστως στο τελετουργικό των επιδείξεων πυρηνικής πυγμής, με τις δικές του δοκιμές.

Και έτσι, ιδού τώρα, δύο απέραντες και πάμφτωχες χώρες, που έχουν απελπιστική
ανάγκη σχολείων, νοσοκομείων και τροφίμων, να ξοδεύουν δισεκατομμύρια δολάρια
για πυρηνικά όπλα και να εκθέτουν σε κίνδυνο τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων.