ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σύνδρομο ξορκισμένο…

ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ, έλεγαν οι δάσκαλοι, «είναι τροφή του νου και της ψυχής».
Κοροϊδεύαμε τον στόμφο στη φωνή τους, όποιοι διαβάζαμε, ό,τι διαβάζαμε, δεν
κάναμε «διατροφικούς» συνειρμούς, η περιέργεια ήταν το βασικό κίνητρο και όχι
«η σίτιση του πνεύματος». Η τέρψη ­ για τον καθένα διαφορετική ­ έδινε νόημα
στην ενασχόληση με την ποίηση και τη λογοτεχνία, αργότερα ­ σε κάποιους ­ με
τη φιλοσοφία. Με τα χρόνια ήρθε και ο εθισμός, τα βιβλία, τα περιοδικά, οι
εφημερίδες έγιναν καθημερινή συνήθεια ­ κάποτε κι ένα είδος ψυχαναγκασμού σαν
εκείνη τη διαφήμιση που έλεγε «εσείς πόσα πορτοκάλια φάγατε σήμερα;». Και όσοι
εξ επαγγέλματος διαβάζουμε ή φυλλομετρούμε έντυπα, κάτι έχουμε πάθει, ένα
είδος εξάρτησης, ακόμη ­ ή και χειρότερα ­ και στις διακοπές.

Συνήθως είμαι επιεικής με τις εξαρτήσεις, ποιος, άλλωστε, δεν έχει τις δικές
του, ιδίως όταν διακηρύσσει πως είναι απαλλαγμένος από δεσμά συνηθειών και
έξεων. Τούτη όμως την ασθένεια, που όπως διαβάζω ονομάζεται διεθνώς Σύνδρομο
Εξάρτησης από το Ίντερνετ, αδυνατώ να την καταλάβω. Το Σύνδρομο εκδηλώνεται με
διαρκείς κινήσεις των δακτύλων σ’ ένα πραγματικό ή φανταστικό «ποντίκι». Τα
«θύματα» αναζητούν ακαταπαύστως στην οθόνη του υπολογιστή την αλληλογραφία
τους, βουτούν ολημερίς στο Δίκτυο και χάνουν το ενδιαφέρον τους για ό,τι άλλο,
«εξωτικό». Σταυροκοπιέμαι, σαν τους εξορκιστές στα τηλεθρίλερ, μη και κάποτε ­
πού ξέρεις… ­ μού λάχει. Και καταφεύγω στη μυρουδιά των βιβλίων μου, τι θείο
λιβάνι κλείνουν τα πιο παλιά…