[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ να πουληθεί η Τράπεζα γιατί ­ όπως λέει ­ «δεν θέλω να μου
τηλεφωνούν επειγόντως την παραμονή των Χριστουγέννων για να πάω στη δουλειά».
Άλλος πάλι επικαλείται την τρομοκρατία. Στις ιδιωτικές τράπεζες ­ λέει ­ «ο
διευθυντής ζητάει τα ονόματα όσων τολμήσουν να απεργήσουν για να τα πάει στη
διοίκηση. Προτιμώ να υποβάλω την παραίτησή μου παρά να εργάζομαι σε τέτοιες
συνθήκες». Μερικές φορές είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς τι ακριβώς ζητούν
οι εργαζόμενοι στην Ιονική και για ποιο λόγο δείχνουν αποφασισμένοι να
συνεχίσουν μια απεργία που όλο και περισσότερο μοιάζει αυτοκαταστροφική. Παρ’
ότι όχι αυτονόητο, η διασφάλιση των θέσεων εργασίας τους είναι ασφαλώς ένα
νόμιμο αίτημα. Στον ιδιωτικό τομέα φυσικά μια τέτοια προστασία είναι αδιανόητη
­ κάθε χρόνο κλείνουν (και ανοίγουν) χιλιάδες επιχειρήσεις και φυσικά χιλιάδες
εργαζόμενοι υποχρεώνονται να αναζητήσουν αλλού εργασία. Το πρόβλημά τους,
πάντως, μπορεί ­ και πρέπει ­ να αποτελέσει αντικείμενο διαλόγου. Η απεργία
ωστόσο μοιάζει να το έχει ξεπεράσει προ πολλού. Το αίτημά τους πια είναι απλώς
­ και μόνο ­ να μη γίνει η τράπεζα ιδιωτική, Έτσι, όμως, άθελά τους ή όχι
μπήκαν σε μία κατ’ εξοχήν πολιτική αντιπαράθεση. Γιατί, βέβαια, μπορεί η κ.
Παπαρήγα να διακηρύσσει πως νόμιμο είναι «ό,τι συμφέρει το λαό», σε μια
δημοκρατία όμως το τι συμφέρει τον λαό είναι ζήτημα πολιτικής ερμηνείας και
όχι αξιωματικής διατύπωσης. Και μπορεί σε κάποιους πράγματι να μην αρέσει να
δουλεύουν παραμονή Χριστουγέννων (αν υποθέσουμε δηλαδή ότι τέτοιες ημέρες
δουλεύουν στις ιδιωτικές τράπεζες). Αν είχε ωστόσο νόημα μια τέτοια συζήτηση
θα έπρεπε να ξεκινήσει ακριβώς από εκεί: ότι δηλαδή αν χρειαστεί θα πρέπει και
στις δημόσιες τράπεζες να δουλεύουν παραμονή Χριστουγέννων. Να γίνει φανερό
δηλαδή ότι ο δημόσιος τομέας για να παραμείνει στο Δημόσιο θα πρέπει να μπορεί
να ανταγωνίζεται επί ίσοις όροις τον ιδιωτικό και να προσφέρει ίδιας ποιότητας
υπηρεσίες. Δυστυχώς, είναι πια αργά. Αυτή είναι η συζήτηση που θα μπορούσε να
γίνει ­ και ενδεχομένως να αποδώσει ­ στη δεκαετία του ’80. Σήμερα τα
προβλήματα που έχουν συσσωρευτεί είναι τέτοια που μόνο ριζικές τομές μπορεί να
αποδώσουν. Και αντί οι συνδικαλιστές να δείχνουν ότι καταλαβαίνουν το
πρόβλημα, μοιάζουν όλο και πιο πολύ αποφασισμένοι να υπερασπιστούν κεκτημένα
που έχουν εκ των πραγμάτων ξεπεραστεί. Σαν να θέλουν να μας πείσουν και οι
ίδιοι ότι άλλη λύση από τις ιδιωτικοποιήσεις δεν υπάρχει…