ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Μάθημα παγκοσμιοποίησης

Μια φορά κι έναν καιρό, στα πρώτα και ηρωικά χρόνια του ελληνικού αθλητικού
Τύπου, κάποιος αθλητικογράφος που έψαχνε τρόπους να γεμίσει τις σελίδες του
και να τραβήξει αναγνώστες στις άνυδρες από γεγονότα ημέρες του καλοκαιριού
άρχισε να γράφει για μια θαυματουργή ομάδα ομογενών Ελλήνων της Αμερικής, που
κατήγαγε σπουδαίες ποδοσφαιρικές επιτυχίες ανά τον κόσμο πότε εις βάρος της
Εθνικής Ουρουγουάης και πότε εις βάρος της ίδιας της Βραζιλίας.

Ολη η υφήλιος υποκλινόταν στο ταλέντο των ομογενών αυτών άσων, που, εννοείται,
ήταν τόσο υπαρκτοί όσο και ο συμπατριώτης τους ο Μικρός Σερίφης Τζιμ Άνταμς…
Οι σελίδες της εφημερίδας, πάντως, γέμιζαν αναλυτικές περιγραφές συναρπαστικών
αγώνων, το έθνος ριγούσε από συγκίνηση και ο ευφάνταστος εφημεριδάς ανακάλυπτε
ότι πουλάει περισσότερα φύλλα με τα ματς των Ελληνόπουλων της φαντασίας του
παρά με τους αληθινούς αγώνες του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού.

Ήταν μάλιστα τόση η επιτυχία του, ώστε ο ανταγωνιστής του είδε κι απόειδε κι
αποφάσισε να δημοσιεύσει στη δική του πρώτη σελίδα, την παραμονή
προαναγγελθέντος νέου θριάμβου των Ελληνόπουλων, τη φοβερή είδηση: «Εθνικόν
Πένθος. Το αερόπλοιον, το οποίον μετέφερε την ένδοξον ομογενειακή ομάδα,
κατέπεσεν. Όλοι οι ποδοσφαιρισταί νεκροί». Κι έτσι τελείωσε μια λαμπρή σελίδα
του ελληνικού αθλητισμού και της ελληνικής δημοσιογραφίας…

Κι αν δεν είναι αληθινή η ιστορία αυτή ­ την άκουσα να τη διηγούνται πάντως
παλαιοί αθλητικοί συντάκτες ­ είναι απολύτως αντιπροσωπευτική. Όχι μόνον ενός
κάποιου δημοσιογραφικού ήθους, το οποίο τιμάμε ακόμη, αλλά και ενός ορισμένου
φίλαθλου πνεύματος, που ήταν ώς πρόσφατα ακόμη ζωντανό.

Από την εποχή όπου σε κάθε αγώνα ελληνικής ομάδας στο εξωτερικό ανεδεικνύετο
σε ηρωική μορφή ο τερματοφύλακας που κράτησε το σκορ σε επίπεδο μονοψήφιου
αριθμού, η διάκριση στα ξένα γήπεδα, η διεθνής επιτυχία, έπαιρνε διαστάσεις
εθνικολυτρωτικές που ξεπερνούσαν κατά πολύ τα ποδοσφαιρικά πλαίσια.

Και δεν ήταν μόνον οι διεθνείς επιτυχίες ενός ελληνικού συγκροτήματος που
άνοιγαν τους ουρανούς της εθνικής χαράς. Αντίθετα, ακόμη κι όταν, χάρις στον
Παναθηναϊκό κυρίως, αυτές οι διακρίσεις άρχισαν να γίνονται συχνότερες, έμενε
κάτι σαν παράδοξο εθνικό μαράζι η επιθυμία να δούμε Έλληνες παίχτες να παίζουν
με επιτυχία σε μεγάλες ομάδες της Ευρώπης ­ ως μέτρο της αληθινής διεθνούς μας καταξίωσης.

Έτσι, ήταν φυσικό να πανηγυρίσουμε και του Τσάρτα τη μεταγραφή στη Σεβίλλη και
του Δώνη την περιπέτεια στην Μπλάκμπερν. Φυσικό και να παρασυρθούμε σε
αλαλαγμούς εθνικής υπερηφάνειας, όταν ένα Ελληνόπουλο που έμαθε μπάλα στα
γήπεδα της Κρήτης, έγινε πρώτος σκόρερ στην Ευρώπη κι έμαθε μια ολόκληρη
ολλανδική πόλη να χορεύει συρτάκι σε κάθε του γκολ… Ώσπου ήρθε του Γου-Χου η
μεταγραφή στη Νιουκάστλ και του Ντεμίνιο στην Άντερλεχτ, για να αρχίσουμε να
υποψιαζόμαστε ότι κάτι δεν πάει καλά.

Γιατί, καλά να καμαρώνουμε τον Νταμπίζα στο Γουέμπλεϊ και τον Ζαγοράκη στο
Λέστερ. Καλά να κλείνει την καριέρα του ο Σιδέρης εκτός Ελλάδας. Αν, όμως, οι
μεγάλες ελληνικές ομάδες δεν μπορούν πια να κρατήσουν εδώ ούτε καν τις
«σημαίες» τους στον ανθό της ηλικίας τους, τότε κατάρα στον Μπόσμαν, στο
Μάαστριχτ, στην ενιαία αγορά και την παγκοσμιοποίηση! Αν οι μεγάλες ελληνικές
ομάδες κινδυνεύουν να γίνουν για τους μικρομεσαίους συλλόγους της Ευρώπης,
τύπου Βιτέσε, Άντερλεχτ και Νιουκάστλ, ό,τι ήταν παλιά η Δόξα Δράμας και ο
Ορφεύς Αλεξανδρούπολης για τις ομάδες του ΠΟΚ (φυτώρια πάμφθηνων ταλέντων,
δηλαδή), τότε η κ. Παπαρήγα μπορεί να βρει ξαφνικά ακροατήριο στις φλεγόμενες
κερκίδες των γηπέδων!

Διότι σε μια εποχή που στο ευρωπαϊκό χρηματιστήριο ένας μέτριος σέντερ φορ
κοστίζει τουλάχιστον 4 δισ., τα 2 δισ. για τον Ντέμη ­ ποσό που καμία ελληνική
ομάδα δεν μπορεί να δώσει ­ ακούγονται ευκαιρία σε εκπτώσεις. Και το ελληνικό
ποδόσφαιρο καλείται, συνεπώς, να μάθει ­ και αυτό όπως κι η Ελλάδα ως χώρα ­
βίαια το μάθημα της παγκοσμιοποίησης: Ή θα γίνει ανταγωνιστικό ή θα
περιθωριοποιηθεί. Ή θα ξοδέψει, δηλαδή, πολλά χρήματα για να εκσυγχρονίσει την
υποδομή του και θα κόψει πολλά κεφάλια μιζαδοροπαραγόντων και διαιτητοπατέρων
για να εκσυγχρονίσει τη δομή του ή θα γίνει μια λαϊκή θρησκεία δίχως αγίους ­
δίχως τα αστέρια δηλαδή, που φέρνουν το εκκλησίασμα στο γήπεδο…