ΑΥΤΟΙ

… είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που δεν ανήκει στους πολίτες της αλλά σε όλο
τον εβραϊκό λαό, ο οποίος κατά συνέπεια διαθέτει δικαιώματα που οι μη Εβραίοι
δεν διαθέτουν. Η παρατήρηση αυτή ανήκει στον Έντουαρντ Σαΐντ, καθηγητή
Συγκριτικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια των Ηνωμένων Πολιτειών. Στη
χώρα αυτή, γράφει, ο Παλαιστίνιος καθηγητής στη «Μοντ», οι γιορτασμοί που
έγιναν για τα πενηντάχρονα του κράτους του Ισραήλ καλλιέργησαν μια εικόνα που
από την εποχή της «ιντιφάντα» (1987-92) ουσιαστικά δεν υπάρχει πια: την εικόνα
ενός πρωτοπόρου κράτους που προσφέρει υποσχέσεις και ελπίδες στους επιζήσαντες
του Ολοκαυτώματος και αποτελεί μια φιλελεύθερη όαση στον ωκεανό του αραβικού
φανατισμού και συντηρητισμού.

… πενήντα χρόνια εξορίας, γράφει ο Έντουαρντ Σαΐντ, «μένω ακόμη έκπληκτος
μπροστά στο πού μπορούν να φτάσουν οι ισραηλινές αρχές και οι υποστηρικτές
τους για να συγκαλύψουν το γεγονός ότι έχει περάσει μισός αιώνας χωρίς την
αποκατάσταση, την αναγνώριση ή τον σεβασμό των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων
και χωρίς να καταδειχθεί κάποια σχέση ανάμεσα στην περιφρόνηση των δικαιωμάτων
αυτών και την επίσημη ισραηλινή πολιτική». Η πρόσφατη υπόθεση ενός
Παλαιστινίου του Ισραήλ, του Αντέλ Κααντάν, στον οποίο απαγορεύτηκε να
αγοράσει γη επειδή δεν είναι Εβραίος, προκάλεσε θόρυβο στο Ισραήλ. Η υπόθεση
έφτασε μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο προτίμησε να μην παρέμβει. «Αν σε
κάποια χώρα του κόσμου απαγόρευαν σ’ έναν Εβραίο να αγοράσει γη που ανήκει στο
Δημόσιο, μόνο και μόνο επειδή είναι Εβραίος, οι αντιδράσεις στο Ισραήλ θα ήταν
μεγάλες», επισημαίνει ο δικηγόρος του Κααντάν.

… οδυνηρό για τους Παλαιστινίους είναι ότι παρακολούθησαν τη μετατροπή της
πατρίδας τους σε ένα δυτικό κράτος του οποίου ένας από τους διακηρυγμένους
στόχους είναι να υπηρετεί τα συμφέροντα των Εβραίων, και όχι εκείνα των μη
Εβραίων. Από το 1948 ως το 1966, οι Παλαιστίνιοι του Ισραήλ κυβερνήθηκαν με
στρατιωτικά διατάγματα. Στη συνέχεια εγκαθιδρύθηκε ένα καθεστώς το οποίο
επέβαλλε συνεχώς διακρίσεις εις βάρος τους. Όπως τονίζεται σε έκθεση της
οργάνωσης «Adalah» (Δικαιοσύνη) με ημερομηνία Μαρτίου 1998, τα δικαστήρια που
εξέδιδαν ανέκαθεν τίμιες και προοδευτικές αποφάσεις για τις γυναίκες, τους
ομοφυλόφιλους ή τους ανάπηρους, απορρίπτουν από το 1948 κάθε προσφυγή που
αποσκοπεί στην ισότητα των Αράβων με τους υπολοίπους.

… και ένα ή δύο χρόνια, τονίζει ο Έντουαρντ Σαΐντ, έχουν αρχίσει να
παρουσιάζονται μελέτες που διαψεύδουν την εικόνα του Ισραήλ ως ενός
σοσιαλιστικού και πρωτοποριακού κράτους. Στο έργο του «Οι Θεμέλιοι Μύθοι του
Ισραήλ», ο Ισραηλινός ιστορικός Ζέεβ Στέρνχελ παραλληλίζει τα δεξιά κινήματα
της Ευρώπης του 20ού αιώνα με τον «εθνικιστικό σοσιαλισμό» του Ισραήλ. Οι
ιδρυτές του Ισραήλ ήταν ακριβώς το αντίθετο των σοσιαλιστών, υπογραμμίζει. Το
μόνο που τους ενδιέφερε ήταν η κατάκτηση γης και η διαμόρφωση εθνικής
συνείδησης. Η αρχική πολιτική του Ισραήλ αποσκοπούσε στην εξαφάνιση των
Παλαιστινίων. Μετά το 1967, το Ισραήλ προσπάθησε να τους καθυποτάξει. Και οι
συμφωνίες του Όσλο, που υπεγράφησαν τον Σεπτέμβριο του 1993, οδήγησαν σε
περαιτέρω επιδείνωση της θέσης των Παλαιστινίων.