[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΗΕΚΛΟΓΗ του νέου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλου,
χαιρετίστηκε από πολλές πλευρές ως μοναδική ευκαιρία για την Εκκλησία της
Ελλάδος να ξεπεράσει τον απομονωτισμό, την περιθωριοποίηση και τον
συντηρητισμό. Όσο περνούν όμως οι ημέρες, ο κόσμος που χαιρέτισε με
ενθουσιασμό την ανάδειξη του κ. Χριστόδουλου στη θέση του Προκαθημένου της
Ελλαδικής Εκκλησίας, αισθάνεται να απογοητεύεται.

Οι πολίτες παρακολουθούν με δέος τη συνεχή ενασχόληση του νέου Αρχιεπισκόπου
με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και έχουν αρχίσει να διερωτώνται πότε ο
Αρχιεπίσκοπος θα βρει τον χρόνο να ασχοληθεί με τα του Οίκου της Εκκλησίας,
όπου τα χρονίζοντα προβλήματα είναι τεράστια και απαιτούν άμεση αντιμετώπιση.

Αυτή όμως είναι η μία πλευρά του όλου θέματος. Η δεύτερη και σοβαρότερη είναι
οι θέσεις που κατά καιρούς διατυπώνει ο κ. Χριστόδουλος, θέσεις οι οποίες δεν
προκαλούν μόνο απορίες στο πλήρωμα της Εκκλησίας, αλλά εμβάλλουν σε ανησυχίες
για τη μελλοντική συμπεριφορά του ηγέτη της μοναδικής ευρωπαϊκής Ορθόδοξης
Εκκλησίας. Η ανοχή που επιδεικνύει μια μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ απέναντί του, τον
κάνει να μπερδεύει τα πράγματα. Φαίνεται να πιστεύει ότι ανοχή και αποδοχή
είναι το ίδιο πράγμα. Αλλά ποια αποδοχή μπορεί να έχουν δηλώσεις, όπως αυτή
κατά βουλευτών, που τάσσονται υπέρ του διαχωρισμού Κράτους – Εκκλησίας, τους
οποίους αποκάλεσε «γραικύλους»;

Και πώς μπορεί να εκστομίζει ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας παρόμοιους
χαρακτηρισμούς, εις βάρος εκπροσώπων του Έθνους, εκλεγμένων με δημοκρατικές
διαδικασίες από το σύνολο του ελληνικού λαού και όχι βεβαίως από ένα
ολιγομελές εκλεκτορικό σώμα; Αν κάποιοι είναι «γραικύλοι», σημαίνει ότι
κάποιοι άλλοι είναι «πατριώτες»; Ποιοι είναι οι μεν, και ποιοι οι δε, κατά την
άποψή του; «Φρονίμως» ποιών, απέφυγε να κατονομάσει…

Επιμύθιο: η πολιτική είναι ένα δύσκολο πεδίο δράσης για την Εκκλησία και τον
ηγέτη της. Ας το αφήσει στους πολιτικούς που το ξέρουν καλύτερα και ας
περιορισθεί στα θρησκευτικά του καθήκοντα. Που τα γνωρίζει καλύτερα άλλωστε…