Ο δεκάλογος του «μετανάστη»

Στην ξενιτιά. Κετσπάγια, Μπορμπόκης, Νταμπίζας, Δέλλας στον ημιτελικό του Κυπέλλου Αγγλίας

ΜΑΡΤΙΟΣ ’97. Παρίσι. Στο ξενοδοχείο που είχε καταλύσει η αποστολή της ΑΕΚ εν
όψει του ματς με την Παρί Σεν Ζερμέν, όταν η συζήτηση δεν περιστρεφόταν στα…
δικά μας, ένα θέμα κυριαρχούσε: η «εξαφάνιση» των Γάλλων «αστέρων» από τα
γήπεδα, η αποδυνάμωση των ομάδων, η τάση φυγής των ποδοσφαιριστών.

Τότε, αρκετοί στη συντροφιά με τους Γάλλους δημοσιογράφους δεν κατάλαβαν
(ένιωσαν ) την απειλή. Βλέπετε, οι Μαχλάς – Τσάρτας- Δώνης «πήγαιναν δεν
πήγαιναν» και το ενδεχόμενο να προσελκύσουν και άλλους δεν φάνταζε τόσο πιθανό.

ΤΟ… ΜΠΑΜ

Και ξαφνικά, το καλοκαίρι έγινε το… μπάμ! Μπορμπόκης, Δέλλας, Μάρκος,
Κετσπάγια, Ουζουνίδης πήραν το δρόμο για τα ξένα. Η μετανάστευση πήρε τη μορφή
επιδημίας. Κατά τη διάρκεια δε της (αγωνιστικής) περιόδου, δεν ήξερες «ποιος
φεύγει και πότε». Ζαγοράκης, Βλάχος, Νταμπίζας. Πάλι καλά που οι μεταγραφές
στην Αγγλία σταμάτησαν τέλη Μαρτίου! Και ­ τώρα που ξανάρχισαν ­ ο Γεωργιάδης
μετακομίζει στο Νιούκαστλ. Ο Χανιωτάκης πήγε στο Άρνεμ, ο Νικολαΐδης
ετοιμάζεται για τις Βρυξέλλες. Αφήστε που τις Ελπίδες μας, τον Λυμπερόπουλο,
τον Κωνσταντινίδη, τον Άντζα, τον Μαυρογενίδη, τους τρέχουν από πίσω οι
(Ευρωπαίοι) μάνατζερ για μεταγραφή!

ΓΙΝΑΜΕ ΦΥΤΩΡΙΟ

Ποιοι λόγοι, λοιπόν, τους οδηγούν έξω; Γινόμαστε… φυτώριο των ξένων
συλλόγων; Στο τέλος-τέλος, ποιους θα απολαμβάνουμε στα γήπεδα; Πολύ καλούς
παίκτες ή «αστέρια ιμιτασιόν»;

1 Για να κάνει ένας παίκτης μεταγραφή στο εξωτερικό, το πρώτο που
χρειάζεται είναι καλός μάνατζερ. Παλαιότερα, ο όρος κυριαρχούσε στο μπάσκετ,
στις μέρες μας όμως «η βασιλία των ατζέντηδων» είναι περισσότερο ορατή από
ποτέ. Σε χρόνο ρεκόρ υπογράφουν συμβόλαια με τους ποδοσφαιριστές,
κόβουν-ράβουν κασέτες με… χάι λάιτς, τις στέλνουν στο εξωτερικό και αυτό
είναι! Εκεί, μετρούν οι άκρες του κάθε ατζέντη. Παράδειγμα: Άλλος έχει
διασυνδέσεις στην Κεντρική Ευρώπη (Αυστρία-Γερμανία), αλλά και την Ισπανία.
Και άλλος κάνει αυτό που λέμε… περίπατο στην Αγγλία. Κετσπάγια, Μπορμπόκης,
Νταμπίζας και πρόσφατα ο Γ.Χ. Γεωργιάδης. Τρίτος έχει «χτυπήσει» σε Ελπίδες
(Μαυρογενίδης-Κωστούλας-Καραγκούνης), ενώ γραφείο υπάρχει και στην Κύπρο (με
Ατματσίδη-Δέλλιο-Πουρσαϊτίδη-Λιολίδη), γενικά από τους μάνατζερ που
κυκλοφορούν χάνεσαι. Ανεξάρτητα με το ποιοι είναι επίσημοι ή όχι… Και αν στο
τέλος, παίκτες επηρεάζονται ίσως και αρνητικά!

2 Η πρώτη επαφή συνήθως γίνεται από τους μάνατζερ προς τους παίκτες.
Τουλάχιστον σε αυτούς τους παίκτες που ξεχωρίζουν. Και υπογράφονται τα
συμβόλαια. Ανάλογα με το πού πηγαίνει ο άσος, δίνεται και η αμοιβή. Συνήθως,
το 10% πηγαίνει στον μάνατζερ, είτε μέσω παικτών είτε απευθείας από την ομάδα
που αγοράζει.

Βασίλης Μπορμπόκης. Πετυχημένη πορεία στην Α’ Αγγλίας

3 Μεγάλη σημασία έχει ο μάνατζερ για την κατεύθυνση της μεταγραφής.
Και χρειάζεται από τον παίκτη προσοχή. Για ποιο λόγο λέτε ότι έπιασαν οι
Νταμπίζας, Βλάχος, Μπορμπόκης στην Αγγλία; Διότι τους ταιριάζει το στυλ
παιχνιδιού, άρα έκαναν άριστη επιλογή. Το ίδιο φαίνεται κάνει και ο
Νικολαΐδης, μια και το βελγικό πρωτάθλημα δεν φημίζεται για τις πιεστικές
άμυνες ή το επίπεδο των ομάδων.

ΑΝΟΙΞΕ ΤΗΝ ΟΡΕΞΗ

4 Η πορεία των Ελλήνων στο εξωτερικό «άνοιξε την όρεξη» στους
αλλοδαπούς παράγοντες. Έπιασε ο Μπορμπόκης, ο Κετσπάγια, ο Βλάχος, ο
Νταμπίζας, ανοιχτή η αγορά της Αγγλίας. Γιατί νομίζετε ότι δεν πήγε ο Βλάχος
στη Σέφιλντ Γιουνάιτεντ; Εκείνη την εποχή ο Μπορμπόκης ήταν τραυματίας (στο
Σέφιλντ νόμιζαν ότι κορόιδευε για να πάρει μεταγραφή!), ο Μάρκος γύριζε πίσω,
ο Δέλλας δεν… περπατούσε, δεν τόλμησαν να κινηθούν για τον (τέως) άσο της
ΑΕΚ. Και από το Σέφιλντ, πήγε στο Πόρτσμουθ ­ όχι ότι κακόπεσε έτσι; Για πέντε
μήνες τον πήραν (12 εκατ.) και με την απόδοσή του τους ανάγκασε να του κάνουν
συμβόλαιο άλλων τριών ετών!

5 Η ελληνική αγορά είναι η φθηνότερη της Ευρώπης. Ένας μέτριος παίκτης
σε οποιοδήποτε πρωτάθλημα, παίρνει παραπάνω από το «χαρτί» που θα μαζέψει ο
Γιώργος Γεωργιάδης! 200-300-500 εκατ. δεν είναι τίποτα για τις ευρωπαϊκές
ομάδες. Τα δίνουν και δεν σκέφτονται αν πιάσουν τόπο. Η Νιούκαστλ πανηγυρίζει
με τα 600 εκατ. που έδωσε για τον Νταμπίζα την ίδια ώρα που η Μάντσεστερ έδινε
5,5 (συνολικά 8,5 δισ.) στην Αϊντχόβεν για τον Σταμ. Μην… τρελαίνεστε, δεν
είναι τόση η διαφορά των δύο παικτών.

6 Τα χρήματα που εξασφαλίζουν οι Έλληνες στο εξωτερικό, είναι πέρα από
κάθε φαντασία. Δύσκολα τα συναγωνίζονται οι ελληνικές ομάδες. Προσέξτε: η
αμοιβή τους είναι ακόμη και πάνω από τα 100 εκατ. Ο Γεωργιάδης θα πάρει 200
εκατ. το χρόνο. Αρκετά μπροστά και τα υπόλοιπα διαιρούνται διά του 12 (μήνες)
και καταβάλλονται κάθε μήνα. Μιλάμε για σούπερ μηνιάτικο. Αν φυσικά λυθεί το
συμβόλαιο ή θέλει η ομάδα να τον πουλήσει, κανένα πρόβλημα. Στην Αγγλία οι
μεταγραφές γίνονται όλο το χρόνο και οι ομάδες είναι σε συνεχές «πάρε-δώσε».

7 Το συνάλλαγμα με το οποίο πληρώνονται οι άσοι μας, παίζει μεγάλο
ρόλο. Από την πρόσφατη υποτίμηση, οι παίκτες μας κέρδισαν πολλά εκατομμύρια!

8 Οι συνθήκες ζωής στο εξωτερικό είναι τοπ. Αρκετοί μένουν σε
επαύλεις, κήπους, σε καταπληκτικές τοποθεσίες. Και οι δημοσιογράφοι που
φεύγουν έξω για τα σχετικά αφιερώματα, είναι (απαραιτήτως) οπλισμένοι με
φωτογραφική μηχανή. Διότι απλά η συνέντευξη δεν φτάνει!

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

9 Η διαφήμιση που κάνουν οι ξενιτεμένοι μας, είναι αρκούντως
ικανοποιητική. Ο Μαχλάς με εντυπωσιακό πρωτάθλημα έγινε σύμβολο στη Βίτεσε και
το Άρνεμ. Η τιμή του πολλαπλασιάστηκε. Οι Ολλανδοί τον τιμούν με
γιγαντοαφίσες, στα μεγάφωνα ακούγονται ελληνικά τραγούδια, ο Νικόλας έγινε
πρώτος σκόρερ της Ευρώπης. Για την ακρίβεια, ξετίναξε τα δίχτυα (34 γκολ)! Και
από προτάσεις, άλλο τίποτα. Αναφερόμαστε σε πάνω από δύο δισ.! Και οι άλλοι
άσοι μας δεν πάνε πίσω. Για τον Τσάρτα (έστω και της β’ Εθνικής στην Ισπανία)
ενδιαφέρεται η Μονακό, για τον Μπορμπόκη η Άρσεναλ και η Έβερτον και πάει
λέγοντας. Σπουδαιότερο θεωρείται το επίτευγμα Μαχλά. Σε χρόνο μηδέν ο
Χανιωτάκης πήρε μεταγραφή για την Ολλανδία!

10 Οι συνθήκες διεξαγωγής των πρωταθλημάτων δεν συγκρίνονται με τις
δικές μας. Μάλλον δεν πρέπει καν να τις βάζουμε στο… ζύγι. Γεμάτα γήπεδα,
έξοχες εγκαταστάσεις, «φερ πλέι», έννοιες και λέξεις άγνωστες στην Ελλάδα. Που
όλο θα τις ψάχνουμε στα… λεξικά. Το κυριότερο που υπολογίζουν οι παίκτες;
Μηδέν άγχος! Είτε νικήσουν είτε χάσουν ένα και το αυτό είναι.

ΜΙΑ ΕΠΕΛΑΣΗ του Γιώργου Δώνη (άνοιξη ’96) ήταν αρκετή για να τον στείλει στην
Αγγλία. Το «τρένο»… κατάπιε τους Ολλανδούς του Άγιαξ και χόρτασε εκατομμύρια
στο Μπλάκμπερν. Η δύναμη της τηλεόρασης και της εικόνας, έκανε γνωστό τον
εξτρέμ σε όλη την Ευρώπη.

Στις μέρες μας, το λόγο έχει η Τ.V. Το ποδόσφαιρο γεννά «σταρ» και η
αναπαραγωγή ή η διαφήμισή τους γίνεται μέσω της εικόνας, των αθλητικών
εφημερίδων και των περιοδικών. Η κάμερα στέλνει τα… νέα παντού και τις
ικανότητες του οποιουδήποτε άσου μαθαίνουν όλες οι ομάδες. Και οι αθλητικές
εφημερίδες, αυξάνονται με αμείωτο ρυθμό..

Από κοντά και τα «λάιφ στάιλ» περιοδικά, μετατρέπουν τους άσους των γηπέδων
στα πλέον πολυφωτογραφημένα πρόσωπα του καιρού μας. Το ποδόσφαιρο (ο
αθλητισμός, γενικότερα) είναι μέρος της «σόου μπίζνες» και οι παίκτες δεν
έχουν παρά να υπακούσουν.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ τι θα γίνουμε χωρίς τους αληθινούς πρωταγωνιστές; Ποιους θα
βλέπουμε στα γήπεδά μας; Μήπως παίκτες β’ διαλογής ή εκκολαπτόμενους νέους
άσους, υποψήφιους για μεταγραφές;

Τα ερωτηματικά, μετά τις νέες μετακινήσεις, πληθαίνουν. Και με δεδομένο ότι
δεν είμαστε στην Ιταλία ­ όπου η Γιουβέντους ναι μεν πουλά, αλλά παράγει
ταλέντα που αξίζουν το ίδιο! ­ η ανησυχία στον κόσμο μεγαλώνει. Εδώ και καιρό
τα γήπεδα αδειάζουν. Ο μέσος όρος των εισιτηρίων πέφτει θεαματικά. Άρα, την
ερχόμενη περίοδο, πάμε για νέα πτώση. Και αύξηση στις πωλήσεις των
αποκωδικοποιητών ή των δορυφορικών κεραιών! Ο κόσμος διψά για καλό ποδόσφαιρο,
οι ξένοι το προσφέρουν και αν είναι διανθισμένο με…. ελληνική συμμετοχή,
ακόμη καλύτερα! Πώς θα σταματήσει η εξαγωγή;

* Με καλά συμβόλαια.

* Αντοχή στις δελεαστικές προτάσεις των ξένων συλλόγων.

* Καλυτέρευση των συνθηκών εργασίας των ποδοσφαιριστών. Ή, αν θέλετε, όλων
όσων ασχολούνται με αυτό που ονομάζουμε «ελληνικό ποδόσφαιρο».

* Με αξιόπιστο πρωτάθλημα, υγιή ανταγωνισμό, εφαρμογή των νόμων και των διατάξεων.

Ωστόσο, είναι σαφές ότι οδεύουμε προς ενοποίηση του ευρωπαϊκού
ποδοσφαιρικού χάρτη. Και όπως οι ελληνικές ομάδες της περιφέρειας δίνουν
παίκτες στους μεγάλους, έτσι και οι δικοί μας θα τροφοδοτούν την ευρωπαϊκή
αγορά. Διαφορά; Οι «επαρχιώτες» δεν μπορούν να χτυπήσουν «κάτι παραπάνω» από
καλή θέση ή σωτηρία, ενώ οι «μεγάλοι» με σοβαρή ενίσχυση δικαιούνται τα
όνειρα. Με ενίσχυση όμως, όχι αποδυνάμωση!