Η… Βραζιλία της Ευρώπης

Η προετοιμασία των Γιουγκοσλάβων διεθνών είναι πολύ σκληρή. Στο στιγμιότυπο, ο Μίροσλαβ Τζούκιτς

ΔΙΧΩΣ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ, η Γιουγκοσλαβία μπορεί να πάρει άφοβα τον τίτλο της πιο…
διψασμένης ομάδας για να φθάσει στα τελικά του Μουντιάλ και να διακριθεί. Οι
γείτονές μας είχαν διακαή πόθο να προκριθούν στο παγκόσμιο κύπελλο της
Γαλλίας, ώστε να επανέλθουν ύστερα από έξι χρόνια σε μεγάλη διοργάνωση. Τόσα
χρόνια δεν έπαιξαν πουθενά, όχι επειδή αποκλείστηκαν σε κάποιο γήπεδο
ποδοσφαίρου (άλλωστε, είχαν πάρει πανηγυρικά την πρόκριση για το Ευρω-92 της
Σουηδίας, όπου τελικά τους αντικατέστησε η Δανία, η οποία πήρε και το
τρόπαιο), αλλά επειδή δεν μπόρεσαν να… σκοράρουν κόντρα στις πολιτικές
σκοπιμότητες και στο εμπάργκο που τους είχε επιβληθεί από το ΟΗΕ και το οποίο
τους απαγόρευε να δοκιμάσουν την τύχη τους στα προκριματικά.

Στη Γαλλία, οι «Πλάβι» πηγαίνουν με στόχο να αποδείξουν ότι τα… κουρέλια
τραγουδάνε ακόμα. Αυτή η ποδοσφαιρομάνα χώρα, με την ανεξάντλητη πηγή
ταλέντων, δεν έχει στερέψει και συνεχίζει να παράγει κατά δεκάδες τα προϊόντα
της, που γίνονται ανάρπαστατα ανά τον κόσμο. Μην ξεχνάμε πως οι Γιουγκοσλάβοι
παίκτες αγωνίζονται στα περισσότερο πρωταθλήματα του κόσμου.

Η Γιουγκοσλαβία το 1990 στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ιταλίας είχε φθάσει μέχρι τα
προημιτελικά, όπου και αποκλείστηκε από την ­ μετέπειτα φιναλίστ ­ Αργεντινή
στη ρώσικη ρουλέτα των πέναλτι. Για ένα σουτ έχασε την ευκαιρία να μπει στα
ημιτελικά της κορυφαίας ποδοσφαιρικής διοργάνωσης, όπως είχε κάνει το 1930 και
το 1962. Ένα χρόνο αργότερα, τα… πέναλτι χαμογέλασαν σε έναν εκπρόσωπο του
γιουγκοσλαβικού ποδοσφαίρου και ο Ερυθρός Αστέρας κατέκτησε το κύπελλο
πρωταθλητριών στην άχαρη αυτή διαδικασία των σουτ από τα 11 βήματα.

Αυτό ήταν ουσιαστικά και το φινάλε των επιτυχιών γι’ αυτήν την ταλαιπωρημένη
χώρα. Η άνετη πρόκριση στην τελική φάση του Ευρω-92 (είχε κάνει περίπατο στον
όμιλο) της Γιουγκοσλαβίας δεν υλοποιήθηκε ποτέ, αφού ίσχυσε το εμπάργκο και
κλήθηκαν από τις… παραλίες οι Δανοί (2οι στον προκριματικό όμιλο) για να
λάβουν μέρος και τελικά να αρπάξουν και την ευκαιρία από τα μαλλιά.

ΟΔΥΝΗΡΟΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ

Ο αποκλεισμός τους από την τελική φάση αυτού του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος,
αλλά και από την προκριματική φάση του Μουντιάλ της Αμερικής (1994) και του
Ευρω-96 της Αγγλίας χωρίς καν αγώνες, ήταν πολύ οδυνηρή για τους φίλους και
γείτονες Γιουγκοσλάβους. Όχι βέβαια το ίδιο οδυνηρή με τον πόλεμο, αλλά είπαμε
ο αθλητισμός δεν πρέπει να μπερδεύεται σε αυτά. Αντίθετα, θα έπρεπε να είχε
έναν ρόλο καθαρά ειρηνικό που θα βοηθούσε στο να λυθούν τα όποια προβλήματα.

Η Γιουγκοσλαβία στον όμιλό της για την προκριματική φάση του Μουντιάλ δεν
μπόρεσε να ξεπεράσει την πιο έμπειρη Ισπανία, παρά τα εντυπωσιακά της
αποτελέσματα σε έκταση (6-0 τη Μάλτα και 8-1 τα νησιά Φερόε). Όμως, στον αγώνα
μπαράζ με την άτυχη Ουγγαρία έδωσε ένα δείγμα για το τι θα παρουσιάσει στα
γαλλικά γήπεδα. Το 7-1 με το οποίο νίκησε στη Βουδαπέστη ήταν η πιο βαριά ήττα
των Μαγυάρων στο γήπεδό τους, ενώ ακολούθησε μια ακόμα εντυπωσιακή εμφάνιση
(5-0) στο ευρωπαϊκό στάδιο «Μαρακανά», αυτό του Βελιγραδίου.

«Αυτή η φουρνιά είχε χρέος να προκριθεί στο παγκόσμιο κύπελλο. Μια αποτυχία σε
αυτό το στόχο θα σήμαινε καταστροφή για μας. Πάντως τώρα όποιος μας υποτιμήσει
θα έχει κάνει ένα μοιραίο σφάλμα», τόνισε ο Πρέντραγκ Μιγιάτοβιτς, που μαζί με
τον Ντέγιαν Σαβίσεβιτς και τον Σάβο Μιλόσεβιτς αποτελούν το μεγάλο όπλο των
«Πλάβι» στην επίθεση που βγάζει «φωτιά». Εκεί ήταν δύσκολο να χωρέσει ο δικός
μας Ίλια Ίβιτς, τον οποίο και τελικά δεν κάλεσε ο Σάντρατς.

ΕΥΚΟΛΑ ΕΜΠΟΔΙΑ

Ο όμιλος των Γιουγκοσλάβων, αν εξαιρέσει κανείς τη Γερμανία, είναι από τους
πλέον βατούς, και εύκολα ή δύσκολα αναμένεται να ξεπεράσουν το εμπόδιο των ΗΠΑ
και του Ιράν. Από εκεί και έπειτα, ό,τι ήθελε προκύψει για μια ομάδα με
αστείρευτο ταλέντο και με ικανότητες… ζωγραφικής στο γήπεδο. Δεν την
αποκαλούν τυχαία «η Βραζιλία της Ευρώπης», όχι μόνο λόγω της ονομασίας του
περίφημου σταδίου στο Βελιγράδι που λέγεται «Μαρακανά»…

Σλόμπονταν Σάντρατς. Στόχος του, η καλή φυσική κατάσταση των «πλάβι»

ΟΤΑΝ ανέλαβε την εθνική ομάδα, παίρνοντας τη θέση του γνωστού μας (από τον
Παναθηναϊκό) Ίβιτσα Όσιμ, τον Δεκέμβριο του 1994, ο Σλόμπονταν Σάντρατς είχε
πολλά προβλήματα να λύσει.

Πρώτα απ’ όλα λόγω του εμπάργκο σχεδόν όλοι οι παίκτες της ελίτ του
γιουγκοσλαβικού ποδοσφαίρου αγωνίζονταν σε ομάδες του εξωτερικού, συνεπώς τού
ήταν πολύ δύσκολο να μπορέσει να τους συγκεντρώσει για ένα φιλικό παιχνίδι,
αλλά ακόμα και για τα προκριματικά δεν τους είχε πάνω από 1-2 μέρες στη
διάθεσή του. «Το βασικό είναι να έχουν οι παίκτες μου πολύ καλή φυσική
κατάσταση και να είναι απόλυτα συγκεντρωμένοι στο στόχο τους.

Αν καταφέρω αυτά τα πράγματα, θα έχω ήδη επιτύχει τη μισή δουλειά μου. Τα
αποτελέσματα μιλούν για μας και μετά την πρόκρισή μας στο Μουντιάλ σταμάτησαν
να μας κριτικάρουν» λέει ο Σάντρατς που δέχτηκε πολύ σκληρή κριτική από το
γιουγκοσλαβικό Τύπο μετά από κάποιες ήττες σε φιλικά παιχνίδια, μόλις είχε
αναλάβει την ομάδα. Γεννημένος την 1η Ιουλίου του 1946 ο Σλόμπονταν Σάντρατς
ξεκίνησε το ποδόσφαιρο παίζοντας επιθετικός σε ομάδες της χώρας του. Το 1965
άρχισε μία μεγάλη καριέρα στην Α’ κατηγορία της Γιουγκοσλαβίας με την ΟΦΚ
Βελιγραδίου (στην οποία έμεινε για εννέα χρόνια). Το 1974 μετακόμισε στην
Ελβετία και την Γκρασχόπερς για να επιστρέψει στην ΟΦΚ (1976-1983) και να
τελειώσει αργότερα την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής στην Γκαλένικα (Ζέμουν
λέγεται σήμερα) του Βελιγραδίου.

Έχει το απόλυτο ρεκόρ στο γιουγκοσλαβικό πρωτάθλημα με 218 γκολ και είναι
πρώτος στη σχετική λίστα.

Ως προπονητής εργάστηκε στην Παρτιζάν και την Ζέμουν, ενώ το 1992 ανέλαβε
βοηθός στην εθνική ομάδα Ανδρών της Γιουγκοσλαβίας, πριν προαχθεί σε «χεντ
κόουτς» το 1994.

Πρέντραγκ Μιγιάτοβιτς. Το άστρο του έλαμψε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ

ΠΡΙΝ ΑΠΟ λίγες μέρες ο Πρέντραγκ Μιγιάτοβιτς σημείωσε το σημαντικότερο γκολ
της καριέρας του, χαρίζοντας στην Ρεάλ Μαδρίτης το 7ο κύπελλο πρωταθλητριών
της στον τελικό του Αμστερνταμ κόντρα στη Γιουβέντους. «Μπορεί να μην ήταν
θεαματικό αλλά ξέρω ότι ήταν ιδιαίτερα σημαντικό» είπε χαρακτηριστικά αμέσως
μετά τον τελικό και πλέον με τον τίτλο του πρωταθλητή Ευρώπης ελπίζει στα
γήπεδα της Γαλλίας να σημειώσει και άλλα σημαντικά γκολ, αυτή τη φορά με την
εθνική του ομάδα.

Έτσι, λοιπόν, έντεκα χρόνια μετά το παγκόσμιο πρωτάθλημα Ελπίδων που πήρε το
1987 με την Γιουγκοσλαβία στη Χιλή, ο Πρέντραγκ Μιγιάτοβιτς, ένας από τους
κορυφαίους παίκτες του κόσμου, ονειρεύεται ανάλογες επιτυχίες και στο Μουντιάλ.

«Γνωρίζουμε τις δυνατότητές μας και περιμέναμε έξι χρόνια για να εμφανιστούμε
σε μία μεγάλη διοργάνωση και να διακριθούμε. Πιστεύουμε πως συγκαταλεγόμαστε
ανάμεσα στις 2-3 καλύτερες ομάδες αυτού του Μουντιάλ» λέει ο μεγάλος στράικερ
της Ρεάλ Μαδρίτης που αποτελεί τον φόβο και τον τρόμο των αντίπαλων αμυντικών.

Και όμως είχε ξεκινήσει την καριέρα του ως μέσος, παίζοντας στην
Μπούντουγκνοστ την ομάδα-φυτώριο της Παρτιζάν Βελιγραδίου. Έπαιξε εννέα
παιχνίδια στην εθνική ομάδα της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας (1989-1992) χωρίς όμως
να εντυπωσιάσει και το 1993 πήγε στην Ισπανία και τη Βαλένθια όπου πέτυχε 28
γκολ σε δύο χρόνια πάντα ως μέσος (!). Ο κόουτς της ισπανικής ομάδας Λουίς
Αραγονιές, όταν το 1995 είδε όλη του την επιθετική γραμμή να βρίσκεται εκτός
μάχης λόγω τραυματισμών, έκανε μία μαγική κίνηση βάζοντας στην επίθεση τον
νεαρό Μιγιάτοβιτς. Σε μία σεζόν σημείωσε άλλα 28 γκολ (!) και φυσικά
καθιερώθηκε ως ένας από τους καλύτερους επιθετικούς. Ασύλληπτος μέσα στην
αντίπαλη περιοχή με φαρμακερό σουτ και ντρίπλα, καθώς και τρομερή επινοητικότητα.

Το καλοκαίρι του 1995 μετακόμισε στη Ρεάλ όπου έκανε ένα αχτύπητο δίδυμο με
τον άλλοτε συμπαίκτη του στην ενιαία Γιουγκοσλαβία, τον Κροάτη Νταβόρ Σούκερ.
Έναν άσο με τον οποίο τους έδενε μεγάλη φιλία και από το παγκόσμιο πρωτάθλημα
Ελπίδων της Χιλής το 1987 όπου και ήταν επίσης συμπαίκτες. Οδήγησαν τη Ρεάλ
Μαδρίτης και πάλι στο πρωτάθλημα Ισπανίας (πέρυσι) αλλά και στην κατάκτηση του
Τσάμπιονς Λιγκ μετά 32 χρόνια.

Κάποιοι τραυματισμοί τον κράτησαν λίγο πίσω τον τελευταίο καιρό, αφού όμως
προηγουμένως είχε βγει δεύτερος παίκτης στην Ευρώπη για το 1997 πίσω από τον
Βραζιλιάνο Ρονάλντο. Στα προκριματικά του μουντιάλ αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ
της ομάδας του με 14 γκολ, τα μισά από τα οποία έβαλε στους άτυχους Ούγγρους
στα δύο ματς των μπαράζ όπου οι «πλάβι» φιλοδώρησαν τους Μαγυάρους με μία
ντουζίνα γκολ (!).

Έξω από τα γήπεδα ζει ένα προσωπικό δράμα, αφού το μόλις τριών χρονών παιδί
του πάσχει από λευχαιμία και όπως έλεγε μετά τον τελικό του Πρωταθλητριών
«πανηγύριζα για την επιτυχία, αλλά παράλληλα δεν μπορούσα να μην έχω στο μυαλό
μου το παιδί μου…».