[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΤΟ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ περίγραμμα μιας ιδιαίτερα προβληματικής κοινωνικής (και
πολιτικής) πραγματικότητας έδωσαν τα δελτία ειδήσεων της τηλεόρασης της
Κυριακής: στην πρώτη περίπτωση είδαμε συμπλοκές ­ με «πάθος» εκατέρωθεν ­
ανάμεσα σε απεργούς της Ιονικής και συνδικαλιστές από την μια πλευρά και
αστυνομικούς των Ειδικών Δυνάμεων από την άλλη. Στη δεύτερη περίπτωση ­ η
οποία στατιστικά είναι και η πλέον συνηθισμένη τα τελευταία χρόνια ­
καταγράφηκαν δηώσεις και καταστροφές στο κέντρο της Αθήνας με την επιδεικτική
απουσία ­ τις «κρίσιμες» στιγμές ­ των αστυνομικών δυνάμεων που θα έπρεπε να
ήταν εκεί ακριβώς για να προλάβουν ή και να καταστείλουν στη γένεσή τους τα έκτροπα.

Γενικά δε το τελευταίο διάστημα παρατηρείται μια «διακριτική» αστυνομική
παρουσία σε περιπτώσεις που η πρόληψη θα μπορούσε να λειτουργήσει αποτρεπτικά
σε υπερβολές και καταχρήσεις δικαιωμάτων. Όπως παρατηρείται και ένας
«υπερβάλλων ζήλος» σε άλλες περιπτώσεις που δεν ήταν αναγκαία η δυναμική παρέμβαση.

Μεταξύ των περιστατικών αυτών είχε μεσολαβήσει η πρωτοφανής για τα ελληνικά
δεδομένα ενδοαστυνομική αντιπαράθεση για συνδικαλιστικούς λόγους, με
εντυπωσιακούς διαγκωνισμούς και αλληλοαπωθήσεις, μεταξύ αστυνομικών των
Ειδικών Δυνάμεων και… συναδέλφων τους της «κανονικής» Αστυνομίας.

Τα φαινόμενα αυτά, εάν συνδυασθούν με το γενικότερο κλίμα που επικρατεί στη
χώρα το τελευταίο διάστημα, προκαλούν πολλά ερωτηματικά αλλά και προβληματισμό
για το ρόλο που καλείται να παίξει η Αστυνομία, αφού διαμορφώνονται δύο
διαμετρικά αντίθετες καταστάσεις: από την καταστολή, με υπερβάλλουσα συνήθως
δράση, συνδικαλιστικών κυρίως κινητοποιήσεων, στην πλήρη σχεδόν απραξία σε
περιπτώσεις ακραίων ­ χουλιγκανικού τύπου ­ καταστάσεων που ουσιαστικά τις
υποθάλπει είτε από ανικανότητα, αδυναμία ή αδιαφορία είτε από σκοπιμότητα.

Γιατί όταν παρουσιάζονται με αρκετή συχνότητα τέτοια περιστατικά και κάποιοι
καταστρέφονται από αυτά θα είναι πολύ εύκολος στη συνέχεια ο περιορισμός
δικαιωμάτων κάτω από την πίεση μιας πραγματικότητας που κατασκευάστηκε
μεθοδικά και συνειδητά.

Γι’ αυτό, για την χωρίς ιδιοτέλειες και σκοπιμότητες αντιμετώπιση τέτοιων
φαινομένων, απαιτείται ­ εκτός από μέτρο ­ και κοινή λογική.