Απόφαση ζωής για τον Ι. Βαγιωνή

Οι πρωταγωνιστές. Η δίκη του Ιωσήφ Βαγιωνή αρχίζει σε δεύτερο βαθμό μεθαύριο. Επάνω ο αδελφός και η μητέρα του θύματος κι αριστερά ο κατηγορούμενος

«Ένα μαχαίρι έχω μικρό στη ζώνη μου σφιγμένο, που η ιδιοτροπία μ’ έκανε και
έκανα δικό μου».

ΑΥΤΕΣ ήταν οι τελευταίες σκέψεις της Ελένης Πίσχου, που «δανείστηκε» από ένα
ποίημα του Καββαδία και τις αποτύπωσε σε ένα μικρό κομμάτι χαρτί το βράδυ της
18ης Φεβρουαρίου 1994, το οποίο βρέθηκε πάνω στο γραφείο του επιχειρηματία
Ιωσήφ Βαγιωνή.

Ήταν το βράδυ εκείνο που οι πρωταγωνιστές μιας «θυελλώδους και καταστρεπτικής
σχέσης», όπως αυτή χαρακτηρίζεται στο σκεπτικό της πρωτοβάθμιας απόφασης,
συναντήθηκαν για τελευταία φορά. Λίγες ώρες αργότερα η 33χρονη φίλη τού
επιχειρηματία, η Νέλλη, όπως ο ίδιος την αποκαλούσε, άφηνε την τελευταία της
πνοή στο νοσοκομείο, όπου την μετέφερε με τη βοήθεια ενός υπαλλήλου της
εταιρείας του στον οποίο και την εμπιστεύτηκε φεύγοντας.

Ο επιχειρηματίας Ιωσήφ Βαγιωνής την επόμενη μέρα άκουγε στα δελτία ειδήσεων το
όνομά του. Αυτός ήταν που θεωρήθηκε υπεύθυνος για τον θάνατο της φίλης του. Η
τελευταία συνάντηση ήταν μοιραία και για τους δύο ερωτικούς συντρόφους. Επί
δύο εικοσιτετράωρα ο Βαγιωνής περιπλανήθηκε πριν παραδοθεί στην Αστυνομία.

Μόλις είχε κλείσει ένας κύκλος ζωής για τον κατηγορούμενο επιχειρηματία, ο
οποίος μεθαύριο το πρωί θα καθήσει στο εδώλιο του Β’ Μεικτού Ορκωτού Εφετείου
της Αθήνας κατηγορούμενος για τη δολοφονία της γυναίκας που τόσο αγάπησε και
απέκτησε μαζί της ένα κοριτσάκι, την 8χρονη Νεφέλη.

Το «στίγμα του δολοφόνου» είναι γι’ αυτόν το βαρύτερο φορτίο που κουβαλά μετά
τον θάνατο της Νέλλης. Υπερασπιζόμενος τον εαυτό του στον πρώτο βαθμό ο
Βαγιωνής είχε αποδώσει τον χαμό της φίλης του σε ένα τραγικό παιχνίδι, που η
μοίρα έπαιξε και στους δύο.

«Την προηγούμενη μέρα της τραγωδίας ­ θυμάται ο μοναδικός εν ζωή πρωταγωνιστής
της ιστορίας, απολογούμενος ενώπιον του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου της
Χαλκίδας ­ η Νέλλη ήταν χαρούμενη. Την επομένη δεν ήταν καλά. Ένιωθε τύψεις
γιατί δεν ήταν συνεπής απέναντι στα παιδιά της. Είπε ότι ήθελε να
αυτοκτονήσει. Δεν πήρα την απειλή της σοβαρά. Έτσι, από ένα αστείο, ξεκίνησαν
όλα, χωρίς κανένας να μπορεί να φανταστεί με ποιον τρόπο θα γραφόταν ο
επίλογος της ιστορίας».

Την κρίσιμη εκείνη ώρα προσπάθησε ­ όπως λέει ­ να την μεταπείσει με λογικά
επιχειρήματα. «Ίσως ­ συνεχίζει ο Βαγιωνής ­ αν προσπαθούσα να την παρηγορήσω
να μην είχαν όλα τελειώσει. Πίστεψα πως βλέποντας το ξίφος θα σταματούσε. Το
πέταξα προς το μέρος της. Ήταν ένα βλακώδες παιχνίδι. Δεν ξέρω αν η Νέλλη
παραπάτησε και έπεσε πάνω στο ξίφος ή εάν ήταν σκόπιμη η κίνησή της για να με
τρομάξει. Ήταν μία σκηνή γεμάτη φρίκη. Δυστυχώς, η τύχη δεν ήταν με το μέρος μας…».

ΤΟ ΕΛΑΦΡΥΝΤΙΚΟ

Οι υπερασπιστικοί ισχυρισμοί του Βαγιωνή όμως δεν αποδείχθηκαν αρκετοί για να
πείσουν τους δικαστές του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, οι οποίοι κατά πλειοψηφία
(5-2) τον κήρυξαν ένοχο για ανθρωποκτονία από πρόθεση καταδικάζοντάς τον
συνολικά σε 21 χρόνια κάθειρξη. Δύο μόνο ένορκοι είχαν την άποψη ότι ο
κατηγορούμενος έπρεπε να κριθεί ένοχος για θανατηφόρα μη σκοπούμενη σωματική
βλάβη, ενώ με οριακή πλειοψηφία τού είχαν αναγνωρισθεί και το ελαφρυντικό της
ειλικρινούς μεταμέλειας, που είχε γλιτώσει τον κατηγορούμενο από την ποινή της
ισόβιας κάθειρξης.

Ποινή που αντιμετωπίζει και πάλι σε δεύτερο βαθμό, καθώς έχει ασκηθεί έφεση ως
προς την αναγνώριση του ελαφρυντικού. Γι’ αυτό και η απόφαση των δικαστών του
Εφετείου θεωρείται απόφαση ζωής για τον κατηγορούμενο επιχειρηματία, αλλά και
για τους συγγενείς της άτυχης κοπέλας που δεν μπορούν να ξεχάσουν, και ένα
μόνο πράγμα ζητούν από τη Δικαιοσύνη, την τιμωρία του δράστη.