ΠΡΟΣΩΠΑ «Κατεβάζω ρολά»

Ζαν-Λουί Τρεντινιάν. «Το σινεμά δεν με ενδιαφέρει πια πολύ, δεν πάω πια κινηματογράφο…»

Το 1994 αποχαιρέτησε τις Κάννες με το «Κοίτα τους άνδρες να πέφτουν»· φέτος
τις … αποχαιρετά και πάλι, με το «Αυτοί που μ’ αγαπούν θα πάρουν το τρένο».

Ο ΖΑΝ-ΛΟΥΙ Τρεντινιάν είναι 67 ετών και θεωρεί τον εαυτό του πολύ γέρο. «Δεν
έχω ενδιαφέρον, ξέρετε, δέχθηκα να μιλήσω μαζί σας γιατί μου το ζήτησε ο
Σερώ», λέει στο δημοσιογράφο της «Λιμπερασιόν» αναφερόμενος στο σκηνοθέτη της
τελευταίας ταινίας του. «Οι γέροι μου προκαλούν φρίκη», συμπληρώνει χωρίς
προφανή λόγο.

Τα γηρατειά δεν του αρέσουν καθόλου: «Ίσως να ζούμε υπερβολικά πολύ. Όταν δεν
είμαστε πια χρήσιμοι για την κοινωνία, θα έπρεπε να μας εξοντώνουν, μήπως αυτό
είναι λίγο φασιστικό;… Βρίσκω όμως τους γέρους μικροπρεπείς, εγωιστές. Όταν
δεν είσαι πια δημιουργικός, παύεις να έχεις ενδιαφέρον…». Στην ταινία του
Σερώ, ο Τρεντινιάν υποδύεται έναν ηλικιωμένο που πεθαίνει. «Είμαι 70 ετών»,
λέει στην ταινία, «κατεβάζω ρολά και η ζωή μου δεν έχει πια κανένα
ενδιαφέρον». Ο ηθοποιός πρόθυμα υπερθεματίζει: «Ναι, μπορώ να το πω αυτό,
είμαι 67 ετών και κατεβάζω ρολά… Μα, δεν φαντάζεστε πώς είναι να γερνάς.
Ένας φίλος μου είπε: “Όταν περάσεις τα 60 και δεν πονάς κάπου, είναι γιατί
είσαι πεθαμένος”».

Παραδόξως, όμως, τη στιγμή που λέει πως έχει πάψει να ενδιαφέρεται για το
επάγγελμά του («Το σινεμά δεν μ’ ενδιαφέρει πια πολύ, δεν πάω πια
κινηματογράφο, ακόμη και τις ταινίες της κόρης μου, δεν τις ξέρω»), ο
Τρεντινιάν θεωρεί πως δίνει σ’ αυτό τον καλύτερο εαυτό του. «Οι σκηνοθέτες
παίζουν καλύτερα με παλιά βιολιά», είχε πει το 1994. «Σίγουρα είμαι καλύτερος
ηθοποιός απ’ ό,τι ήμουν στα 40 μου, όταν ήμουν βεντέτα», εξηγεί τώρα. «Η γκάμα
μου έχει μεγαλώσει. Και δεν έχω πλέον τη ματαιοδοξία του ηθοποιού, η οποία μας
παραλύει όταν είμαστε νέοι κι αυτό που θέλουμε είναι να γοητεύουμε.
Αντιλαμβανόμαστε, έστω και καθυστερημένα, πως όλα αυτά δεν είναι πολύ
σημαντικά, πως, αν γοητεύαμε, δεν ήταν για τους λόγους που φανταζόμασταν».
Ντρέπεται που ομολογεί πως έχει χάσει το πάθος του κινηματογράφου, αλλά δεν
μπορεί πια να περιμένει να πέσει ο ήλιος στο σωστό σημείο για να αρχίσει το
γύρισμα: «Σκέφτομαι πως σε δύο ημέρες μπορεί να είμαι σ’ ένα κρεβάτι
νοσοκομείου κι ότι δεν μπορώ να σπαταλάω τίποτε…».

Ο Τρεντινιάν αναμασά τις σκέψεις αυτές από τα 49 του, όταν άρχισε να κρατάει
το ημερολόγιο ενός άνδρα που «πέφτει στα γηρατειά» ­ μια προσπάθεια που δεν
είχε συνέχεια. «Ώσπου να μάθεις να ζεις, είναι πια πολύ αργά», λέει
επικαλούμενος το στίχο του Αραγκόν. «Για μένα, οι μεγαλύτεροι συγγραφείς είναι
αυτοί που ξέρουν να μιλούν για το θάνατο», προσθέτει. «Όπως ο Μπρασένς ή ο
Μπρελ. Αυτός είναι ο λόγος που πάντα προτιμούσα τον Σαίξπηρ από τον Μολιέρο».