ΑΥΤΟΙ

… βρίσκονται ο Λιονέλ Ζοσπέν και ο Τόνυ Μπλαιρ. Ο πρώτος οδηγεί, ο δεύτερος
κάθεται δίπλα του. Σε ένα σταυροδρόμι ο Ζοσπέν μπερδεύεται και ρωτά τον Μπλαιρ
από πού να πάει. Κι εκείνος του λέει χαμογελώντας: «Βγάλε φλας αριστερά και
στρίψε δεξιά». Η ιστορία αυτή αρέσει πολύ στους «Παλαιούς Εργατικούς», όπως
αποκαλούνται περιφρονητικά οι αντίπαλοι της γραμμής του Μπλαιρ στο Εργατικό
Κόμμα. Ενα χρόνο μετά την άνοδο του κόμματος στην εξουσία, οι άνθρωποι αυτοί
μάταια αναζητούν τις ενδείξεις μιας «άλλης» πολιτικής. Το αντίθετο: από την
καταπολέμηση των συνδικάτων μέχρι τη συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων (μετά την
Τράπεζα της Αγγλίας ήλθε η σειρά των φυλακών), από τη μείωση του φόρου στις
επιχειρήσεις και τη θέσπιση διδάκτρων στα πανεπιστήμια μέχρι το «λαβ-στόρυ» με
τους εργοδότες, οι «Νέοι Εργατικοί» δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να
συνεχίζουν τη νεοφιλελεύθερη πολιτική των Συντηρητικών.

… εκδοχή των Χριστιανοδημοκρατών αποτελούν οι Νέοι Εργατικοί, γράφει ο
Ντέηβιντ Μάρκαντ σε ένα αξιοσημείωτο άρθρο του στο τελευταίο τεύχος του
περιοδικού «Prospect». Στη μανία του να διαλύσει τον παλιό σοσιαλισμό, ο
Μπλαιρ εγκατέλειψε τον στόχο της βελτίωσης της κοινωνίας. Η επιμονή του να
υπερασπίζεται το καπιταλιστικό στάτους κβο και να επικρίνει τους φτωχούς
επειδή εξαρτώνται από τις κρατικές επιδοτήσεις τον φέρνει πολύ πιο κοντά στους
Τόρυς απ’ ό,τι στους μεταρρυθμιστές σοσιαλιστές. Μ’ άλλα λόγια ­ επισημαίνει ο
αρθρογράφος ­ ο περίφημος «τρίτος δρόμος» (ούτε κρατική οικονομία ούτε
νεοφιλελευθερισμός) δεν είναι τίποτα άλλο από τη συγκάλυψη μιας νέας Δεξιάς.

… που δείχνει την πρωτοφανή δημοτικότητα (73%) του Βρετανού πρωθυπουργού ένα
χρόνο μετά την άνοδό του στην εξουσία καθιστά αναγκαία μια δεύτερη ανάγνωση. Η
δημοσκόπηση δείχνει ότι οι Νέοι Εργατικοί κέρδισαν στο διάστημα αυτό 5
εκατομμύρια οπαδούς. Το κόμμα του Μπλαιρ πραγματοποιεί έτσι μια εντυπωσιακή
«έφοδο» στη μεσαία τάξη. Όπως σχολιάζει η Ομπζέρβερ, οι ψηφοφόροι καθορίζουν
τη στάση τους ανάλογα με το αν η κυβέρνηση λαμβάνει θετικά ή αρνητικά μέτρα
για την καθημερινή τους ζωή, και όχι με βάση τις έμμονες ιδέες των
δημοσιογράφων και των πολιτικών. Ας ακούσουμε τον Ντένις ΜακΣέιν, Εργατικό
βουλευτή από το Ρόδερχαμ, την περιοχή που ενέπνευσε τους δημιουργούς της
ταινίας «Άντρες με τα όλα τους» (Full Monty): «Η αγγλική αριστερά, παγιδευμένη
για καιρό σε μια συνδικαλιστική γλώσσα μιας άλλης εποχής, κατάλαβε επιτέλους
ότι αντί να ζητά από τον λαό να προσαρμόζεται στην πολιτική που καθορίζει το
κόμμα, είναι καλύτερα να ακούει τον λαό και να προσαρμόζει την κυβερνητική
πολιτική στις ανάγκες του».

… που υποστηρίζουν ότι δεν έχει στρατηγική, ο Μπλαιρ απαντά ότι το κοινωνικό
όραμα μιας κυβέρνησης με σοσιαλιστικές πεποιθήσεις δεν περιορίζεται στον
κοινωνικό τομέα που εκπροσωπείται από τα συνδικάτα, τους γιατρούς και τους
δασκάλους. Οι Νέοι Εργατικοί, λέει ο βρετανός πρωθυπουργός, δεν θέλουν να
υπογράψουν το πιστοποιητικό θανάτου του κράτους πρόνοιας αλλά να το
αναδιαρθρώσουν, ώστε να επωφελούνται απ’ αυτό εκείνοι που έχουν μεγαλύτερη
ανάγκη. Όσο για το σχέδιο επανένταξης των επιδοτουμένων στην αγορά εργασίας,
στηρίζεται στην αρχή ότι είναι προτιμότερη μια δουλειά, ακόμη και
κακοπληρωμένη, από τη μόνιμη εξάρτηση από τις επιδοτήσεις.