ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Οι σημαίες έχουν υποσταλεί

Τι είναι Αριστερά; Αλλά και τι έχει μείνει; Σ’ αυτό το ερώτημα αποπειράται να απαντήσει με τη σειρά του ο Αλφόνσο Γκέρα

Αφού είναι ένας τόσο καλός ερευνητής, τι ήθελε τόσα χρόνια και φθειρόταν με
την πολιτική; Κι αφού εκδίδει ένα τόσο φιλόδοξο λεξικό, δεν μπορούσε να
περιλάβει το όνομα του μέντορά του;

ΑΡΙΣΤΕΡΑ: «Ανήκουν σ’ αυτήν οι πολιτικές οργανώσεις και τα πρόσωπα που
υποστηρίζουν κοινωνικές αλλαγές σε προοδευτική κατεύθυνση και δείχνουν
αλληλεγγύη προς τους υπολοίπους, στηρίζοντας τις πράξεις τους στην ηθική
δύναμη της ισότητας των ανθρώπων».

ΔΕΞΙΑ: «Περιλαμβάνει πολιτικές οργανώσεις και πρόσωπα που υποστηρίζουν θέσεις
κοινωνικής ακινησίας και τηρούν στάση ελάχιστα αλληλέγγυη προς τους
υπολοίπους, στηρίζοντας τις πράξεις τους στην υπεράσπιση προσωπικών
συμφερόντων. Ο ευκολότερος τρόπος για να διαπιστωθεί αν κάποιος ανήκει
ιδεολογικά στη Δεξιά είναι να του τεθεί η ερώτηση αν πιστεύει ότι υπάρχει
ακόμη η διάκριση μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς. Εάν απαντήσει ότι μια τέτοια
διάκριση δεν έχει πια νόημα, τότε είναι σίγουρα δεξιός».

ΚΟΚΚΙΝΟ: «Ριζοσπαστικό, επαναστατικό, μέρος της ιδεολογικής και πολιτικής
Αριστεράς. Ο όρος προέρχεται από τη χρησιμοποίηση της κόκκινης σημαίας από τα
επαναστατικά κινήματα. Το κακό είναι ότι οι σημαίες αυτές έχουν πλέον σε
πολλές περιπτώσεις υποσταλεί ή, ακόμη χειρότερα, κυματίζουν μεσίστιες (σε
ένδειξη πένθους;) κι εκείνες που είναι υψωμένες δεν βρίσκουν εύκολα σημαιοφόρους».

Ο Αλφόνσο Γκέρα, επί σειρά ετών υπαρχηγός του Σοσιαλιστικού Κόμματος της
Ισπανίας και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, δεν ισχυρίζεται ότι το «Λεξικό της
Αριστεράς» (που κυκλοφορεί αυτή την εβδομάδα από τις εκδόσεις Planeta) είναι
ένα αντικειμενικό βιβλίο. Διαθέτει όμως χιούμορ. Και ο συγγραφέας έχει την
ευκαιρία να ξεκαθαρίσει μερικούς λογαριασμούς: δεν αφιερώνει, έτσι, λήμμα στον
Φελίπε Γκονζάλες, ενώ κάνει ειδική μνεία στον Μιτεράν, τον Σαντιάγκο Καρίγιο
και τον Φιντέλ Κάστρο. Για τον τελευταίο, μάλιστα, γράφει: «Όποιοι έχουν την
ευκαιρία να τον γνωρίσουν πιάνονται εύκολα στα δίχτυα του, αφού πρόκειται για
μια γοητευτική προσωπικότητα».

Ο καπιταλισμός, η διαλεκτική, το κράτος, ο Τρίτος Κόσμος, η τρομοκρατία, η
ανοχή και η ουτοπία είναι μερικά από τα λήμματα που σχολιάζει ο Γκέρα με μια
πικρή ειρωνεία, ακολουθώντας ένα κριτήριο που ο ίδιος εξηγεί στον πρόλογο:
«Αυτό το βιβλίο είναι ένα πολιτικό λεξικό με βασικό του γνώρισμα την ελευθερία
της εκλογής. Την ελευθερία της επιλογής των λέξεων και του ορισμού τους». Ο
συγγραφέας δεν διστάζει έτσι να αφιερώσει ένα λήμμα στους καταληψίες:
«Κοινωνικό κίνημα που διακηρύσσει το δικαίωμα να καταλαμβάνει εγκαταλελειμμένα
σπίτια. Κραυγή διαμαρτυρίας για την έλλειψη στέγης για πολλούς φτωχούς, τη
στιγμή που τα ακατοίκητα σπίτια αυξάνονται συνεχώς.»

Δεν θα μπορούσε να λείπει και ο ορισμός της θρησκείας: «Σύνολο πεποιθήσεων,
δογμάτων και τελετών γύρω από τη θεία φύση, που θεωρείται ιερή και αντικείμενο
αφοσίωσης. Μπορούμε να πούμε ότι η θρησκεία λειτουργεί σήμερα ως όπιο των
πολιτών; Η απάντηση είναι αρνητική. Η πληροφορία είναι σήμερα το όπιο του λαού
ή η απελευθέρωσή του, ανάλογα με τη χρήση της τεχνολογίας από τον άνθρωπο.»