Η σιωπή τα λέει όλα…

Κατήφεια στον πάγκο της Καλαμάτας. Στο γήπεδο του Μεσσηνιακού δεν έγινε η έκπληξη

Ο ΚΑΙΡΟΣ ήταν ιδανικός για ποδόσφαιρο. Τετάρτη απόγευμα, με δροσερό αεράκι,
και ­ επιτέλους ­ μερικούς αγώνες που οι συνθήκες συνηγορούσαν ότι θα έδιναν
δυνατές συγκινήσεις. Σε τρία ­ από τα εννιά ­ γήπεδα του πρωταθλήματος, ο
κόσμος έχει πάρει τη θέση του στις εξέδρες. Εδώ Ριζούπολη, εδώ στάδιο του
Απόλλωνα, μεσοτοιχία με το δεύτερο νεκροταφείο. Απόλλωνας εναντίον Καβάλας.
Της Καβάλας, που θέλει οπωσδήποτε να «καβαλήσει» μια ­ δυο ομάδες χαμηλού
διαμετρήματος στη βαθμολογία ώστε ακολούθως να καλπάσει και πάλι στα
«σαλόνια». Ο διαιτητής, της Σήμανσης Θεσσαλονίκης, σοβαρός σφυρίζει έναρξη και
να η πρώτη δυνατή εικόνα: ένας παχουλός οπαδός, που λογικά θα έπρεπε να ήταν
ένας άνετος κιμπάρης σε ταβέρνα, βγάζει το πρώτο ουρλιαχτό: «Παίξε μπάλα ρε
Απολλωνάρα». Ήταν φωνή που έκανε ηχώ, μόνο που μεταδόθηκε στο πουθενά. Ο
Καραγκούνης ντριμπλάρει τον Μπακιρτσή, νάτος, ζυγίζει τη βολίδα. Άτιμη μπάλα.

Κατευθείαν στη ρίζα της δοκού. Ο κιμπάρης φωνάζει και πάλι: «Είσαι παιχτάρα
αγόρι μου. Ράψ’ τους τη γούνα». Ευφυές εύρημα, ως λογοπαίγνιο για την
αγωνιστική συμπεριφορά του ποδοσφαιριστή Καραγκούνη, αλλά να που ο αμυντικός
του Απόλλωνα υποπίπτει σε φάουλ λίγο έξω από τη γραμμή της περιοχής.
Ετοιμάζεται ο Πις, έμπειρος Πολωνός, να χτυπήσει την μπάλα. Ένας πωλητής με
μπροστοποδιά αμφίβολης πάστρας, προσπαθεί να πουλήσει: «Και σάμαλι έχουμε».
Ουδείς του δίνει σημασία: «Φύγε από μπρος ρε παλικάρι να δούμε την απόκρουση
του Χαλκιά». Η μπάλα με δύναμη αλλά και τσαχπινιά πάει προς το τέρμα, ο
τερματοφύλακας προσπαθεί, αλλά το γκολ χαμογελάει στην Καβάλα. Μηδέν-ένα.

Έτσι ήρεμα και απλά. Απέναντι, φάτσα στην αντηλιά, ο πρόεδρος του Απόλλωνα
τραβάει την πιο βαθιά ρουφηξιά της περιόδου, η πίπα ανάβει από το πάθος. Νάτος
πάλι ο απολλωνιστής, μόνο που αυτή τη φορά δεν ουρλιάζει. Δίπλα του κάθεται ο
μικρός του με το μπλε κασκολάκι περιλαίμιο, δεν κάνει…

Σχεδόν ψιθυριστά ανακουφίζεται: «Α, ρε πουλητάρια!». Ήταν η πρώτη συγκίνηση
και μαζί η γεύση που θα ακολουθούσε. Ημίχρονο. Το αεράκι φέρνει στην
αραιοκατοικημένη εξεδρούλα την περιγραφή κάποιου τρανζίστορ…«Ρε σεις, ο
Εθνικός έβαλε γκολ στην Τούμπα». Θα πάμε κι εκεί σε λίγο. Τώρα ο Τεβεκέλης
σφυρίζει επανάληψη.

Να ο Νασιόπουλος, ωραίος παίκτης, σπιρτόζος και με δυνάμεις. Περνάει την μπάλα
πάνω από τον τερματοφύλακα που δεν έχει υπολογίσει την έξοδο. «Ρε, αυτή είναι
έξοδος του Μεσολογγίου». Η μπάλα καταλήγει στο πλεκτό. Στον πάγκο του
Απόλλωνα, ο προπονητής βρίζει στα φλαμανδικά, αυτά του είναι πιο εύκολα…
«Παίξτε μπάλα ρε τσογλάνια». Άκου τσογλάνια οι επαγγελματίες ποδοσφαιριστές!
Σήμερα στα γήπεδα δεν μπορείς να βρεις ήθος. Δεν ευδοκιμεί εύκολα…

Να όμως που η πίεση του Απόλλωνα γίνεται ασφυκτική, έστω χωρίς τον Καραγκούνη,
που έχει γίνει αλλαγή. Οι νεαροί απολλωνιστές από την Αλβανία και το Καμερούν
τα δίνουν όλα!

ΜΑΧΕΣ

Ασύλληπτες μάχες στα καρέ της Καβάλας. Τόσο ασύλληπτες, που στον πάγκο των
Μακεδόνων οι αναπληρωματικοί κοιτάζονται περίεργα, δίνοντας θέμα με
περιεχόμενο στους κοντινούς φωτορεπόρτερ. Γκολ! Επιτέλους, ήρθε το γκολ. Η
προσπάθεια για την τιμή των όπλων είναι υπόθεση ωραία και ευγενική. Δεν μπορεί
­ διάβολε ­ κάθε τιμή να διαθέτει μόνο αρνητική σημασία…

ΠΙΟ ΜΑΚΡΙΑ

Στην Τούμπα, οι γνωστοί σκληροί οπαδοί βρίσκονται στη θέση τους, ήρεμοι,
αρκετοί μασουλάνε ηλιόσπορους ή πρόχειρα σάντουιτς με λουκάνικο και μουστάρδα.
«Θα το σκίσουμε το εθνικάκι»! Αμ δε… Τι είναι ο Εθνικός για να τον σχίσεις
κύριε τάδε; Τραπουλόχαρτο; Έχει ιστορία ο Εθνικός, έχει στείλει δεκάδες
αθλητές σε Ολυμπιάδες. «Τι μας λες τώρα ρε άνθρωπε; Ποιες Ολυμπιάδες;

Η Τούμπα δεν σηκώνει τέτοια, ούτε ξέρει από πόλο και κολύμβηση. Εδώ υπάρχει ο
Κούδας ο θεός, ο Άγγελος και οι μαχητές που χτυπάνε χωρίς έλεος…».

Ακριβώς. Ο πιο κοντός (άρα εξυπνότερος) βρίσκει ανοιχτό τον διάδρομο, ζυγίζει
ωραίο βολέ και υποχρεώνει τον Μιχόπουλο να δεχτεί το γκολάκι χωρίς ίχνος
αντίδρασης.

Γκολ! Νάτη η έκπληξη. Κάποιοι στα επίσημα, βγάζουν από την τσέπη τους το
δελτίο του ΠΡΟ-ΠΟ και κολυμπάνε με αγωνία στη στήλη…

Ο Μαντζουράνης, όρθιος, κλαίει από χαρά. Το χειροκρότημα μπερδεύεται με το
«σιχτίρι».

Δεν μπορεί, υπάρχει χρόνος για την ισοφάριση. «Άγγελε, αν αγαπάς τον Θεό,
άφησε τον Εθνικό στην πρώτη κατηγορία», φωνάζει ο Γιάνναρος. «Φίλησες τον
σταυρό από το Τίμιο Ξύλο στο Καραϊσκάκη, αγόρι μου». Ο Άγγελος ακούει και
συγκινείται. Σηκώνει το δεκανίκι, χειρονομεί, δίνει οδηγίες. «Ο Φραντζέσκος το
φάουλ, ρεεεεε». Πράγματι, χωρίς φόρα, τον προλαβαίνει ο διπλανός του και του
κλέβει την ευκαιρία. Κάποιοι βρίζουν, γιατί βρίζουν; Ε, ρε, τι θα γράφουν
αύριο οι «φυλλάδες». Ρε, την Άρσεναλ αποκλείσαμε, θα μας νικήσει ο
Μαντζουράνης;

Και ο πρόεδρος; Τι έχει να πει ο πρόεδρος; Αλήθεια, πού ήταν ο πρόεδρος; Γιατί
λείπει;

Πάλι οι δουλειές του δεν πάνε καλά; Πάλι δεν έχει πληρώσει τα παλιά μπόνους;
Μα, οι Εθνικοί αγωνίζονται «νηστικοί» και «απλήρωτοι». Με υποσχέσεις αναπνέουν
και με πάθος. Κάτι πρέπει να φταίει για το οδυνηρό αποτέλεσμα. Δεν έχει
λογική, δεν έχει περιεχόμενο.

Πού ήταν ο «Μεγαλέξανδρος» να φανατίσει τις ψυχάρες; Μήπως ξέχασε τον
«Δικέφαλο» και τον ΠΑΟΚ; Κι αν ναι, ποιος θα είναι τώρα ο «πολιούχος» της
ομαδάρας; Μήπως ο Θεμιστοκλής; Εντάξει, γενική μάς κάνει Θεμιστοκλέους. Και τα
νήπια το ξέρουν αυτό είρωνες, προβοκάτορες…

ΣΤΗ ΝΙΚΑΙΑ

Νίκαια-Κορυδαλλός, ή κάπου στη μέση. Ένας μάλλον γεμάτος παράγοντας, ψηλός, με
τσακίρικο μάτι και αρχή προγουλιού κάτω από το πηγούνι, βηματίζει νευρικά στην
γραφική αυλή έξω από τα αποδυτήρια. «Τι θα κάνουμε σήμερα κύριε Βασίλη;».
Κουβέντα. Λες και η φωνή αποτελούσε για τον άνθρωπο είδος σε ανεπάρκεια…
Παίξε για την ιστορία σου ρε Προοδευτικάρα! Και για την παραμονή, που
στερεώνεται σήμερα. Το αύριο θα είναι πιο ήρεμο μα την αλήθεια… Αρχίζει το
ματς. Οι θεατές βασανίζονται από την αγωνία. Εδώ δεν φτουράει ο πασατεμπάς,
καθηλωμένος είναι ο άνθρωπος κάτω από τη σκάλα. «Γρήγορο γκολ, παιδιά» ζητάει
ο προπονητής, φτιάχνοντας κάπως την καινούργια του χωρίστρα… Ποιο γκολ! Το
ταξίδι της αγωνίας είναι αδυσώπητο και μακρύ μέχρι να σπαρταρήσει το τόπι στην
εστία. Επ, πέναλτι ρεεε. Το δίνει ο ρέφερι εύκολα, ο μάγκας! Κι αν το πιάσει ο
τερματοφύλακας; Τι να πιάσει ρε, μια χαρά τύπος φαίνεται ο Κοτσιόπουλος, έτσι
δεν τον λένε; Γκολ! Ο κόσμος χειροκροτεί σαν τρελός τον… τερματοφύλακα, λες
και μοναδική δύναμη ψυχής έχει ενορχηστρώσει το ξέσπασμα. Δεν πειράζει αγόρι
μου, θα πιάσεις το άλλο. Ποιο άλλο; Αλλαγή έγινε ο τερματοφύλακας, δεν πρόλαβε
να «εκτεθεί» σε δυσκολότερες στιγμές ο μάγκας. Ποιος μπήκε τώρα; Ένας μικρός;
Εντάξει, κερδίσαμε. Και να το δεύτερο τεμάχιο, νάτο το τρίτο, φτάνει παιδιά,
σωθήκαμε. Μήν τα θέλουμε όλα δικά μας…

ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ;

Είναι ωραίο το ποδόσφαιρο, κυρίως όταν παίζεται μέσα στους αγωνιστικούς
χώρους… Έγιναν, λέει, εκπλήξεις! Και λοιπόν; Δεν θα άρεσε αυτό το άθλημα, αν
νικούσαν πάντα τα φαβορί και οι πρωτοκλασάτοι… Ποιος μπορεί να ορκιστεί πως
οι ανώτεροι, αυτοί οι πρωτοκλασάτοι, δεν συγκινούνται ακόμη και όταν χάνουν το
ματς; Ένα π α ι γ ν ί δ ι είναι και τίποτε περισσότερο. Και αν βρεθούν κάποιοι
να αφήσουν υπονοούμενα, στην «πυρά» και την «χλεύη» να τους ρίξετε. Αφού πριν,
τους βάλετε «χιαστί» τσιρότο στο στόμα. Αλλά, και πάλι, θα «μιλάει» η σιωπή.
Καλύτερα! Δεν μπορεί από μόνη της να τα πει όλα!