ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Λείπουν οι μοιρολογητές

«Τι αηδία!». «Και δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου» (του Αλτάν, από το «Εσπρέσσο»)

Ο Γιόσι Σαρίντ, αρχηγός του αριστερού ισραηλινού κόμματος Μερέτζ, έβαλε ένα
στοίχημα: αν ο Νετανυάχου προωθήσει την ειρηνευτική διαδικασία, θα φάει
δημοσίως ένα από τα πούρα του πρωθυπουργού. Είναι προφανές ότι δεν διατρέχει
κανένα κίνδυνο.

ΟΛΟΙ ΟΙ πολιτικοί αναλυτές του κόσμου διερωτώνται τον τελευταίο καιρό γιατί
έχει βαλτώσει σε τέτοιο βαθμό η ειρήνη στη Μέση Ανατολή. Η προχθεσινή
«Ρεπούμπλικα» δίνει με κύριο άρθρο της την απάντηση: cherchez la femme.
Υπάρχει πάντοτε μια γυναίκα που θέτει ένα απρόβλεπτο εμπόδιο στις
διαπραγματεύσεις μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων, γράφει η έγκυρη ιταλική
εφημερίδα. Κι αυτή η γυναίκα είναι Αμερικανίδα. Τις προάλλες ήταν η Μόνικα
Λιουίνσκυ, που δεν επέτρεψε στον πρόεδρο να συγκεντρωθεί στην προσπάθειά του
να οργανώσει συνάντηση του Νετανυάχου με τον Αραφάτ. Και τώρα είναι η Χίλαρυ,
που με την αψυχολόγητη δήλωσή της ότι «ένα ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος θα
ήταν προς το συμφέρον ολόκληρης της Μέσης Ανατολής» εξόργισε τους Ισραηλινούς
και τους απομάκρυνε από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Έξοχη ανάλυση, η οποία πραγματικά αποδίδει τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Ο
Ισραηλινός πρωθυπουργός δεν φέρει καμιά ευθύνη για τα σημερινά εκρηκτικά
αδιέξοδα. Κι ας παραβιάζει συστηματικά η κυβέρνησή του τουλάχιστον δέκα
διατάξεις των συμφωνιών του Όσλο, όπως καταγγέλλει με πρόσφατη έκθεσή της η
ισραηλινή οργάνωση «Gush Shalom» (Ειρήνη τώρα). Κι ας εξοργίζει ο Νετανυάχου
ακόμη και τη (φιλοϊσραηλινή) κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, αρνούμενος να
δεχθεί την ιδιαιτέρως μετριοπαθή πρότασή της να αποχωρήσουν τα ισραηλινά
στρατεύματα από το 13% της Δυτικής Όχθης.

Όχι, για τη διαιωνιζόμενη κρίση δεν ευθύνεται ούτε ο αραβικός κόσμος, που δεν
μπορεί να ξεπεράσει τις διαμάχες του και τους ανταγωνισμούς του και να
προωθήσει μια ενιαία πρόταση. Ο διάσημος Σύρος ποιητής Νιζάρ Καμπάνι, που
πέθανε πριν από μερικές μέρες, δεν ήξερε τι του γινόταν όταν έγραφε το
παρακάτω πικρό ποίημα με τίτλο «Πότε θα αναγγείλουν τον θάνατο των Αράβων;»
που ταρακούνησε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή:

Πενήντα χρόνια τώρα/ παρατηρώ τους Άραβες/ να ρίχνουν κεραυνούς χωρίς βροχή/
να κάνουν πολέμους χωρίς διέξοδο/ να βγάζουν λόγους ρητορικούς/ που ποτέ δεν
γίνονται πράξη. / Πενήντα χρόνια τώρα/ προσπαθώ να σχεδιάσω χώρες/ κατ’
αλληγορία αραβικές/ άλλοτε με φλέβες/ άλλοτε με το χρώμα της οργής. / Όταν
τελειώνω το σχέδιο, αναρωτιέμαι/ αν μια μέρα αναγγελθεί ο θάνατος των Αράβων/
σε ποιο νεκροταφείο άραγε θα ταφούν/ και ποιος θα θρηνήσει για τον θάνατό
τους; /Κόρες δεν έχουν/ γιους δεν έχουν/ ο πόνος λείπει/ όπως κι οι μοιρολογητές./

Κανείς απ’ αυτούς δεν φταίει. Μοναδική υπεύθυνη είναι η Χίλαρυ Κλίντον, επειδή
επανέλαβε αυτό που πιστεύουν οι περισσότεροι άνθρωποι με στοιχειώδες πολιτικό
αισθητήριο (μεταξύ των οποίων και ο Σιμόν Πέρες). Πάλι καλά που η
«Ρεπούμπλικα» δεν έριξε το φταίξιμο στην Ντάνα Ιντερνάσιοναλ, επειδή με την
εμφάνισή της στον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον έσπειρε τη διχόνοια…