ΑΛΕΚΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ Να κοπούν τα «προνόμια-καρκινώματα της κοινωνίας»

ΟΥΤΕ μία στιγμή, από όση ώρα κράτησε η συνέντευξή του στα «ΝΕΑ», ο υπουργός
Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης Αλέκος Παπαδόπουλος δεν έδειξε
να καταλαγιάζει το πάθος του. Δεν γίνεται, έλεγε και ξανάλεγε, να πάμε στο
2001, στο πλαίσιο της ΟΝΕ, χωρίς να καταργηθούν τα «αντισυνταγματικά
προνόμια», τα «κεκτημένα».

«Δεν μπορεί», επεσήμανε ο υπουργός, «από προβληματική επιχείρηση του
Δημοσίου να φεύγει εργαζόμενος με 42 εκατομμύρια εφάπαξ και ο αρχηγός των
Ενόπλων Δυνάμεων να φεύγει με… 7 εκατομμύρια!».

«Δεν είναι αριστερή πολιτική η διατήρηση προνομίων. Πρόκειται για χυδαία
καπηλεία του αριστερού και σοσιαλιστικού φρονήματος του λαού μας», πρόσθεσε,
κάνοντας λόγο για «το παράδειγμα της Κίνας του Τενγκ Σιάο Πινγκ».

Ο κ. Παπαδόπουλος μίλησε στα «ΝΕΑ» με ιδιαίτερη έμφαση για «τη μεγάλη ιδέα
της ΟΝΕ», κατηγορώντας ­ ότι «θα φέρουν τεράστιες εθνικές ευθύνες» ­ όσους «με
εμπόδια ή την ολιγωρία τους θα εμποδίσουν την πορεία της χώρας, θωπεύοντας και
κουκουλώνοντας τα πραγματικά προβλήματα».

Ο υπουργός τόνισε ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να ζήσουν καλύτερα οι
εργαζόμενοι, και να εξασφαλισθεί ένα ανώτερο βιοτικό επίπεδο για τους φτωχούς,
από το να κοπούν αυτά τα «προνόμια – καρκινώματα της κοινωνίας», κλείνοντας τα
αυτιά «στα ψεύτικα τα λόγια ορισμένων κομμάτων».

Στη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ», ο κ. Παπαδόπουλος απάντησε σε ερωτήματα για
τα εσωκομματικά προβλήματα του ΠΑΣΟΚ, χαρακτηρίζοντας όσες ομάδες
δημιουργούνται ως «άνευ αξίας», και προσθέτοντας ότι «προσπαθούν να λύσουν
υπαρξιακά τους προβλήματα».

Μίλησε, τέλος, για τις δυσκολίες στα εθνικά θέματα αλλά και με τον
«Καποδίστρια», τα πρώτα πέντε χρόνια. Και διέψευσε ότι ετοιμάζει νέο εκλογικό
νόμο, λέγοντας πως πιστεύει ότι «η χώρα πρέπει να πάει στις εκλογές του 2000 ­
πράξη πολιτικής αφροσύνης οι πρόωρες εκλογές ­ με τον εκλογικό νόμο του ’90».

Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ με τον κ. Παπαδόπουλο άρχισε με Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών.

ΕΡ.: Ποιος είναι, κατά τη γνώμη σας, κύριε
υπουργέ, ο απολογισμός από την τελευταία Σύνοδο Κορυφής;

ΑΠ.: Η χώρα έχει στρατηγικό στόχο. Η είσοδος στην ΟΝΕ είναι μια μεγάλη ιδέα
του έθνους. Έχουμε μπροστά μας μια βασανιστική πορεία. Πρέπει η χώρα να
οργανώσει έτσι τις λειτουργίες της, κοινωνικές, οικονομικές, κρατικές για να
αντέξει μετά την είσοδό της στην ΟΝΕ το 2001 ισότιμα σε αυτό το ανταγωνιστικό περιβάλλον.

Στις Βρυξέλλες έγινε ορατό σε όλο τον κόσμο, ότι οι Ευρωπαίοι αποφάσισαν να
ισχυροποιήσουν οικονομικά και πολιτικά τη θέση τους, ενώ επιβεβαιώθηκαν η
σημαντική οικονομική πρόοδος της χώρας τα τελευταία χρόνια και η αποδοχή από
τους Ευρωπαίους ηγέτες της απόφασής της να ενταχθεί σε αυτήν τη διαδικασία.

Τίποτα δεν μπορεί να κάμψει την κυβέρνηση, αλλά και όλο το πολιτικό σύστημα
από την πορεία στο 2001. Όποια εμπόδια ή ολιγωρίες τεθούν θα πάρουν μορφή
τεράστιας εθνικής πολιτικής ευθύνης που δεν μπορεί να αναλάβει κανένας.

Η ένταξή μας στην ΟΝΕ θα έχει πλεονεκτήματα και όχι μειονεκτήματα, προς χάριν
του ελληνικού λαού που ζητάει, δεκαετίες τώρα, μια δυνατότητα να ξεφύγει από
τη μιζέρια.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΘΩΠΕΙΑΣ

ΕΡ.: Υπάρχει όμως ένα κρίσιμο ερώτημα, κύριε υπουργέ.
Τι θα γίνει με το εισόδημα του μέσου ή του φτωχού Έλληνα;

ΑΠ.: Τα επόμενα χρόνια θα είναι χρόνια υπευθυνότητας και σοβαρότητας. Δεν
γίνεται, πολιτικά κόμματα να θωπεύουν τα ώτα πάντων και παράλληλα να
πλειοδοτούν για κρατικοποιήσεις!

Η πολιτική της θωπείας και του κουκουλισμού είναι καταστροφική. Εάν όμως
ακολουθήσουμε την πολιτική της κυβέρνησης και πάμε συντεταγμένα και με μια
μεταρρυθμιστική λογική, εάν δούμε το ζήτημα όχι πολιτικά ή οικονομικά, αλλά ως
καθαρά πολιτισμικό θέμα θα μπορέσουμε να αντέξουμε στο μέλλον και να
προσφέρουμε ελπίδα και προκοπή, κυρίως στις ευπαθείς ομάδες.

ΕΡ.: Είναι όμως μεγάλο πρόβλημα, κύριε υπουργέ, να
λέτε συνεχώς στον ελληνικό λαό να κάνει θυσίες…

ΑΠ.: Δεν θα διαφωνήσω. Αλλά το σημαντικό είναι μια σοσιαλιστική κυβέρνηση να
κάνει μια πολιτική, με τη δεδομένη οικονομική κατάσταση που υπάρχει, θέλοντας
να προσφέρει έργο, όχι λόγια, ψεύτικες υποσχέσεις, οι οποίες οδήγησαν εδώ που οδήγησαν.

Και για να πάρει σάρκα και οστά αυτό το αίτημα του λαού, για καλύτερα μέτρα
κοινωνικής προστασίας, λιγότερη ανεργία, λιγότερους αποκλεισμένους, πρέπει να
έχει παράδες το κράτος.

Εδώ και κάμποσα χρόνια, ό,τι πλεόνασμα βγαίνει από το αίμα του Έλληνα
φορολογούμενου πηγαίνει στους «τοκογλύφους» του Δημοσίου. Το Ελληνικό Δημόσιο
χρωστάει 41 τρισ. δραχμές και πρέπει το κράτος να εξυπηρετεί το χρέος,
αναγκαζόμενο να δανείζεται και να πληρώνει τόκους 3,5 τρισ.!

Οι τόκοι όμως πληρώνονται από φορολογία ή από επιπλέον δανεισμό. Αυτό φέρνει
μεγαλύτερους τόκους. Και όταν έχεις αυτό το δημοσιονομικό άγχος ­ το είχαν οι
κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια ­ είσαι αναγκασμένος να επιβάλεις μεγαλύτερη
φορολογία και να μην κάνεις κοινωνική πολιτική.

Τα συντηρητικά κόμματα, όπως η Ν.Δ., βλέπουν την κοινωνία με νεοφιλελεύθερες
αντιλήψεις. Εμείς, μία σοσιαλιστική κυβέρνηση, σεβόμαστε πάνω απ’ όλα τον
άνθρωπο. Θέλουμε μια κοινωνία πολιτών.

ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ

ΕΡ.: Δύσκολο να τα συνταιριάσετε όλα…

ΑΠ.: Ας πάρουμε παραδείγματα μεγάλων μεταρρυθμίσεων στην οικονομία της αγοράς,
π.χ. την Κίνα, η οποία ακολουθεί μια πολιτική ανοιγμάτων, ενώ παραμένει μια
βαθύτατα σοσιαλιστική χώρα, ακολουθώντας ένα δικό της δρόμο.

ΕΡ.: Δεν πιστεύω να συγκρίνετε την Ελλάδα με την Κίνα;

ΑΠ.: Όχι, αλλά η ανάπτυξη της Κίνας ήρθε με την ηγεσία του Τενγκ Σιάο Πιγκ, ο
οποίος έκανε το άνοιγμα στην οικονομία της αγοράς.

Στην Ελλάδα, από το 1993 μέχρι σήμερα, η πρόοδος δεν συγκρίνεται με τα
προηγούμενα χρόνια.

Είχαμε επιτυχίες τις οποίες δεν είχαν άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Η κάθοδος του
πληθωρισμού είναι πρωτοφανής για τα ευρωπαϊκά δεδομένα ή η μείωση των ελλειμμάτων.

Ας θυμηθούμε τι έγινε το ’94, όταν ήμουν στο υπουργείο Οικονομικών. Για πρώτη
φορά είχαμε εκτέλεση προϋπολογισμού στο 100%, όταν τον προηγούμενο χρόνο επί
Ν.Δ. σημειώθηκε πλήρης μία δημοσιονομική κατάρρευση.

ΑΥΞΗΣΗ ΤΟΥ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ

ΕΡ.: Θα επιμείνω σ’ ένα θέμα. Ο απλός Έλληνας εργαζόμενος δεν
μπορεί να ζήσει μόνο με το μισθό που παίρνει.

ΑΠ.: Χειρίστηκα, ως ένα σημείο, αυτά τα θέματα, ως υπουργός Οικονομικών.

Κύριε Διακογιάννη, δεν είναι ψέμα, δεν είναι προπαγάνδα, ότι τα τελευταία
χρόνια παρά τη δύσκολη δημοσιονομική πολιτική είχαμε αύξηση του πραγματικού εισοδήματος.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι ­ μέσα από τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και στον
ευρύτερο δημόσιο τομέα και στον ιδιωτικό τομέα ­ έχουν αύξηση του πραγματικού εισοδήματος.

Όμως θέλω να το ξεκαθαρίσω αυτό, γιατί εγώ το βιώνω ως βουλευτής επαρχίας.
Υπάρχουν ακόμα ευρύτατα στρώματα του πληθυσμού, κυρίως συνταξιούχοι και
άνεργοι, οι οποίοι βρίσκονται σε όρια τα οποία είναι επαχθή και να τα σκέπτεσαι.

Άρα, η πολιτική μας είναι να έχουμε μια μείωση της ανεργίας, με τρόπο σταθερό
και με προοπτική για να υπάρξουν πραγματικές αυξήσεις.

Έχω παραδείγματα και συγγενών, οι οποίοι φαίνονται ότι έχουν μια μικρή
σύνταξη, ότι πένονται. Έχουν όμως εισοδήματα παράπλευρα.

Πρέπει, λοιπόν, να μιλάμε για πραγματικούς συνταξιούχους, πραγματικούς
φτωχούς, γιατί εάν θα δείτε τις φορολογικές δηλώσεις, τα 3/4 των Ελλήνων θα
παρουσιαστούν φτωχοί, κάτω του ορίου φτώχειας.

Αυτά τα πράγματα πρέπει να ξεκαθαρίσουν. Γι’ αυτό και η οικονομική πολιτική
που θέλει να ακολουθήσει η κυβέρνηση είναι να μπορέσει να βελτιώσει τη ζωή
εκείνων που πραγματικά πάσχουν και όχι αυτών που πάσχουν για να διατηρήσουν
προνόμια, τα οποία λειτουργούν ως καρκινώματα στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας.

ΨΕΥΔΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

ΕΡ.: Αναφέρεστε στην Ολυμπιακή;

ΑΠ.: Όχι, αυτό το θέμα των προνομίων των ΔΕΚΟ είναι μιας άλλης τάξεως θέμα.

Όμως, στην εποχή μας εμφανίζεται ως κοινωνική ευαισθησία και αριστερή πολιτική
η κατοχύρωση προνομίων, τα οποία είναι αντιλαϊκά, προκλητικά, συνταγματικά
άνισα. Και αν θελήσεις να τα θίξεις, διεγείρονται ψευδή αριστερά αισθήματα, τα
οποία έχουν ένα στοιχείο χυδαιότητας και καπηλείας του γνήσιου σοσιαλιστικού
και αριστερού φρονήματος.

Άλλο είναι οι εργασιακές σχέσεις που πρέπει να διατηρήσουν ως κόρην οφθαλμού
για να διασφαλίζουν τα δικαιώματά τους και άλλο εργασιακές σχέσεις
θεμελιωμένες σε προνόμια, αποτέλεσμα ολιγωρίας και αδυναμίας του πολιτικού
συστήματος, ισχυρών πιέσεων ομάδων που εκβίαζαν κυβερνήσεις.

Στην Ελλάδα υπάρχει μια συντεχνιακή οργάνωση του κράτους. Γι’ αυτό έχουμε έναν
προϋπολογισμό «δεύτερο», για τον οποίο υπάρχει omerta και δεν μιλάει κανένας.

ΕΡ.: Τι εννοείτε;

ΑΠ.: Είναι ο προϋπολογισμός ισότιμος και ισόποσος με τον κρατικό, που είναι οι
φόροι υπέρ τρίτων.

Για πρώτη φορά, ως υπουργός Οικονομικών, τους κατέγραψα ­ είχαν επιχειρήσει
και άλλοι υπουργοί, προς τιμήν τους, να τους καταγράψουν. Αποτέλεσαν τόμο, τον
κατέθεσα στον προϋπολογισμό του 1996 που συζητήθηκε τον Δεκέμβριο του 1995.

Ζητούσα επιμόνως ως υπουργός των Οικονομικών να ανοίξει συζήτηση στη Βουλή,
αλλά δεν έγινε. Το επικαλούμαι τώρα γιατί πρέπει να νοικοκυρέψουμε τη χώρα.

Εάν θέλουμε να άρουμε τις κοινωνικές ανισότητες, εάν έχουμε ειλικρινή αγωνία
και όχι αγωνία ψεύτικη πολιτικού εμπορίου, πρέπει να διασφαλίσουμε εισόδημα ­
για τους χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους ­ μέσα από ουσιαστικές
παρεμβάσεις κάποιων τάξεων που καπηλεύονται και μάλιστα, εν ονόματι της
αριστεροσύνης, αυτές τις καρκινογόνες καταστάσεις.

Ακούστε, υπάρχει μια δημόσια επιχείρηση ­ προβληματική ­ η οποία πληρώνει
στους εργαζόμενους όταν αποχωρούν από την υπηρεσία 42.000.000 δρχ. εφάπαξ!
Όταν ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων παίρνει 7.000.000! Πέστε μου, αποτελεί
αριστερή πολιτική ο νυν υπέρ πάντων «αγώνας» και κοινωνική ευαισθησία
διατήρησης αυτού του «κεκτημένου» ή είναι μια ανισότητα, την οποία θα πρέπει
να εξετάσουμε;

Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ αναφέρεται και στο προσωπικό έργο του, τον «Καποδίστρια», που θα
λειτουργήσει από την 1η Νοεμβρίου.

«Θα έχουμε πέντε χρόνια σκληρής δουλειάς, κυκεώνα προβλημάτων και μια
μεταβατική περίοδο από την παλαιά αποσαθρωμένη κατάσταση στο καινούργιο
μοντέλο οργάνωσης και λειτουργίας κοινωνίας και κράτους.

Ο δρόμος θα είναι δύσκολος. Κάνουμε μια πολύ μεγάλη προετοιμασία, ούτως ώστε
οι νέοι δήμοι και οι νέες δημοτικές αρχές να διευκολυνθούν στο έργο τους για
να προσφέρουν καλύτερες υπηρεσίες στον πολίτη, αλλά κυρίως να πάρουν
πρωτοβουλίες ανάπτυξης.

Γι’ αυτό μέχρι το τέλος Μαΐου ολοκληρώνεται το ειδικό πρόγραμμα Τ.Α. που αφορά
στους νέους δήμους. Και ίσως από τον Ιούλιο θα αρχίσουν να παραλαμβάνουν τον
μηχανολογικό εξοπλισμό για να έχουν μια αυτοδύναμη δράση.

Τον Ιούνιο θα πάνε και οι 2.500 επιστήμονες στους νέους δήμους για να
προετοιμάσουν τη λειτουργία τους.

Ο «Καποδίστριας» δεν θα πετύχει επειδή εμείς σαν κράτος θα φροντίσουμε και θα
δώσουμε όλους τους αναγκαίους οικονομικούς πόρους, είτε πολιτική στήριξη είτε
οργανωτική. Η επιτυχία της μεταρρύθμισης θα φανεί λόγω της εσωτερικής
δυναμικής της, διότι στηρίζεται σε τοπικές δυνάμεις, οι οποίες είναι
ταυτισμένες με την ανάγκη επιβίωσης και με την αμεσότητα των προβλημάτων.

ΕΡ.: Αισιοδοξείτε για τις δημοτικές εκλογές;

ΑΠ.: Δεν υπάρχει κανένας δεδομένος. Χρειάζεται πειστικός λόγος, όχι λόγια. Θα
πρέπει να κατανοήσουν, για παράδειγμα, οι Αθηναίοι, τι Αθήνα θέλουν. Υπάρχει
μια σύγχυση ποιος είναι Αθηναίος και ποιος δεν είναι, υπάρχουν δημότες
Αθηναίοι που ζουν στα προάστια και δεν έχουν σχέση με την αγωνία της Αθήνας.

Η κυρία Δαμανάκη έχει όλες τις προϋποθέσεις. Είναι ένας έμπειρος πολιτικός και
έχει μια αξιοσύνη αποδεδειγμένη για να προχωρήσει αξιόπιστα σε μια μάχη και να
την κερδίσει. Δεν είναι εύκολο. Καμία μάχη δεν είναι εύκολη.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ

Ο κ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ τονίζει στη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» ότι θα προχωρήσει η
προετοιμασία για τις νέες ταυτότητες.

«Στο υπουργείο υπάρχει από παλαιά αυτή η επεξεργασία. Και είναι δεδομένο ότι
κάποτε θα πάμε.

Ζούμε στην κοινωνία της πληροφορίας. Η κυβέρνηση έχει προχωρήσει και έχει
διασφαλίσει αυτές τις λειτουργίες με την ψήφιση του νόμου για τη διασφάλιση
των προσωπικών δεδομένων, όπως από τα ηλεκτρονικά μέσα. Ήδη λειτουργεί
ανεξάρτητη αρχή υπό τον τέως αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου τον κ. Δαφέρμο και
έχουμε ακολουθήσει αυτά τα οποία κάνουν όλες οι χώρες, για την απόλυτη
προστασία του πολίτη.

Δεν μπορούμε να αφήσουμε τη χώρα καθηλωμένη επειδή κάποιες ελάχιστες
μειοψηφίες νομίζουν ότι μπορούν να λειτουργούν με αντιλήψεις Μεσαίωνα».

Πρόωρες εκλογές. Ο Αλέκος Παπαδόπουλος τονίζει ότι θα ήταν πράξη πολιτικής αφροσύνης και ανευθυνότητας απέναντι στη χώρα

«ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ μου άποψη είναι στις εκλογές του 2000 να πάμε με τον εκλογικό νόμο
του ’90», τονίζει ο υπουργός στα «ΝΕΑ».

«Ουσιαστικά και θεσμικά ο υπεύθυνος για τον εκλογικό νόμο είναι ο υπουργός των
Εσωτερικών. Και σας διαβεβαιώνω ότι εκλογές θα γίνουν το 2000.

Οι πολιτικές συνθήκες δεν αφήνουν κανένα περιθώριο ανευθυνότητας, να οδηγηθεί
η χώρα σε εκλογές.

Υπάρχουν κάποιες σκέψεις διαφόρων οι οποίες στο τέλος μένουν έωλες. Τις
αποκλείω παντελώς.

Θα ήταν πράξη πολιτικής αφροσύνης και ανευθυνότητας απέναντι στη χώρα.

Όσον αφορά για τον εκλογικό νόμο, θα γνώριζα καλύτερα από τον καθένα, διότι θα
ήμουν ο διαμορφωτής, εάν υπήρχαν σχέδια αλλαγής.

Ο εκλογικός νόμος αυτός ισχύει από το 1990. Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε δύο φορές και,
προσωπικά, θα έλεγα ότι θα μπορούσε και ίσως θα πρέπει να ξανακερδίσει με τον
ίδιο νόμο και τις επόμενες εκλογές».

«Η ΤΟΥΡΚΙΑ θέτει προβλήματα στο Αιγαίο», τονίζει στη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ»
ο κ. Παπαδόπουλος.

«Και το Κυπριακό, κυρίως, είναι ένα ζήτημα πολύπλοκο και με έναν χαρακτήρα
ιδιαίτερα διεθνή και βεβαίως με μια δεδομένη στάση της Τουρκίας η οποία
αντιμετωπίζεται σαν ένας γεωστρατηγικός χώρος από εκείνους που θα μπορούσαν να
της ασκήσουν πίεση.

Οι κινήσεις Χόλμπρουκ είχαν το θετικό τους αποτέλεσμα με την έννοια του
ξεκαθαρίσματος, ότι δεν πρόκειται να αναγνωριστεί το ψευδοκράτος, ταυτόχρονα
όμως φάνηκε και η δυσφορία της κυπριακής κυβέρνησης για όσους θέλησαν να
αναχθεί ο Πρόεδρος Κληρίδης ως ηγέτης μόνον της ελληνοκυπριακής πλευράς.

Κοιτάξτε, υπάρχουν διάφορα παιχνίδια. Σημασία όμως έχει ότι η κυβέρνηση
ακολουθεί μια πολιτική αποκάλυψης των πραγματικών προθέσεων της Τουρκίας με
ιδιαίτερη επιτυχία και αναγνώριση σε διεθνές επίπεδο. Αυτό δεν μπορεί να το
αμφισβητήσει κανένας».

Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης απαντά και σε
ερώτημα για «τις κατά καιρούς εμφανιζόμενες ομάδες στο ΠΑΣΟΚ».

«Είναι άνευ αξίας. Πρόκειται για συγκυριακές συμμαχίες ώστε να μπορούν
ορισμένοι να επιλύουν μικρά υπαρξιακά προβλήματα.

Εάν υπάρχουν στέρεοι ­ ανοιχτοί στόχοι, τότε μετατοπίζεται η πολιτική διαμάχη
από το μικρό, το φτηνό στην επίλυση των μεγάλων θεμάτων της χώρας.

Η πολιτική δεν είναι για να γεννάει τους μικρούς ανταγωνισμούς και να καλύπτει
υπαρξιακά κενά. Η πολιτική δικαιώνεται εντελώς διαφορετικά. Γι’ αυτό έχουμε
πολλές περιπτώσεις πολλών που εμφανίστηκαν ως φιντάνια και ελπιδοφόροι έτσι
ηγέτες και χάθηκαν μέσα σε μια ανυπαρξία αντικειμενικού ή υποκειμενικού τους προσδιορισμού».