[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΦΑΙΝΕΤΑΙ ότι πράγματι ο συνδικαλισμός είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση ­ παρά τα
σημερινά του προβλήματα και αδιέξοδα ­ για να την εμπιστευθεί κανείς στους
συνδικαλιστές. Κάπως έτσι θα αντιδρούσε (τηρουμένων των αναλογιών και κατά
παράφραση του γνωστού του αξιώματος για τους στρατιωτικούς και τον πόλεμο) ο
Γ. Κλεμανσώ, εάν εκαλείτο σήμερα να σχολιάσει τη νέα «επαναστατική» ενέργεια
Ελλήνων θεραπόντων του συνδικαλισμού.

Και αυτό γιατί θα μάθαινε ότι οι συνδικαλιστές του σωματείου των εργαζομένων
στις αστικές συγκοινωνίες της πρωτεύουσας αποφάσισαν προχθές να κλείσουν τα
λεωφορεία στα αμαξοστάσια (και να υποβάλουν έτσι σε ασκήσεις αντοχής τους
επιβάτες) επειδή έπρεπε να κάνουν… γενική συνέλευση για τα «δίκαια», κατά τα
άλλα, αιτήματά τους. Προφανώς ήταν ο μόνος τρόπος για να εξασφαλίσουν
στοιχειώδη συμμετοχή των μελών του συνδικάτου στις συνδικαλιστικές διαδικασίες
με τον εγκλωβισμός τους στα αμαξοστάσια κατά τη διάρκεια της στάσης εργασίας.
Γιατί εάν η συνέλευση γινόταν σε «νεκρό» χρόνο (όταν δηλαδή οι εργαζόμενοι θα
έπρεπε να προσέλθουν οικειοθελώς), θα ήταν μάλλον αμφίβολο εάν θα ξεπερνούσαν
αριθμητικά τους επί της έδρας εκπροσώπους τους. Έτσι προτιμήθηκε η στάση
εργασίας (εις βάρος του επιβατικού κοινού) για να αναδειχθεί ο κοινωνικός
ρόλος του συνδικαλισμού όπως τον εκσυγχρόνισαν ­ και τον απαξίωσαν ­ οι ταγοί του.

Η μέθοδος αυτή είναι γεγονός ότι έχει χρησιμοποιθεί με επιτυχία και στο
παρελθόν και σε άλλους συγκοινωνιακούς φορείς ως η μόνη που μπορεί να
εξασφαλίσει απαρτία στις συνελεύσεις. Όμως εάν οι συνδικαλιστές δεν μπορούν να
πείσουν τα μέλη τους για την αναγκαιότητα της συμμετοχής και επιλέγουν
συστήματα καταναγκασμού (και ταλαιπωρίας των υπηκόων τους…), τότε καλύτερα
θα ήταν να ασχοληθούν με κάτι άλλο λιγότερο επωφελές μεν για τους ίδιους, αλλά
οπωσδήποτε συμφερότερο για τους υπόλοιπους. Οι ταγοί αυτοί φαίνεται ότι δεν
έχουν διδαχθεί τίποτε από τις στατιστικές που δείχνουν μια συνεχώς αυξανόμενη
απαρέσκεια των εργαζομένων και της κοινής γνώμης γενικότερα προς αυτό που
λέγεται σημερινός «συνδικαλισμός». Ούτε και από την πρόσφατη «επίσημη»
εκδήλωση για την Πρωτομαγιά, όπου οι εργαζόμενοι επιδεικτικά δεν προσήλθαν για
να αποτελέσουν το διακοσμητικό ακροατήριο λαϊκιζόντων «εκπροσώπων» τους που
κατήγγειλαν αυτά που είχαν ήδη συμφωνήσει (ή θα συμφωνήσουν), φυσικά όχι υπέρ
αυτών που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν.