[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ, ίσως, σχόλιο της ενδεκάωρης αναμονής και απραξίας που συνόδευσε
το παζάρι της πρεμιέρας της ΟΝΕ, ακούστηκε από συνάδελφο ­ «πώς γίνεται και
αυτοί που πανηγυρίζουν περισσότερο σήμερα, είναι οι μόνοι που ήθελαν να μπουν
και δεν μπήκαν, δηλαδή οι Έλληνες;».

Ασφαλώς, μια εξήγηση μπορεί να αναζητηθεί στη σφαίρα του συλλογικού ψυχισμού
των Νεοελλήνων ­ σε αυτήν την τάση τους να φωτίζουν την πραγματικότητα με
τρόπο έντονο, άσπρο ή μαύρο, αδυνατώντας να συλλάβουν τις ενδιάμεσες
αποχρώσεις του γκρι, θεωρώντας πως είναι συνώνυμες της πλήξης.

Η άλλη εξήγηση αφορά τον τρόπο λειτουργίας των πολιτικών και της πολιτικής:
για μια δήλωση ομολογουμένως ενθαρρυντική και ευγενική ­ αλλά κινούμενη στο
πλαίσιο του αυτονόητου της εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσης Συνθήκης του
Μάαστριχτ ­ ακούστηκαν απίστευτοι βερμπαλισμοί εκ μέρους των κυβερνητικών
στελεχών και καταστροφολογίες εκ μέρους της αντιπολίτευσης. «Ιστορικής
πολιτικής σημασίας», είπε ο Γιάννος Παπαντωνίου, «αποτυχία της κυβέρνησης» που
δεν μας έβαλε στην ΟΝΕ, είπε ο Κώστας Καραμανλής.

Εν μέσω, λοιπόν, των εκατέρωθεν υπερβολών, χάθηκαν δύο τρία απλά δεδομένα
του… ευρωπαϊκού μέλλοντός μας. Για παράδειγμα, ουδείς στο πολιτικό σκηνικό
έχει καταβάλει κάποια σοβαρή προσπάθεια να εξηγήσει πως η αυστηρή
δημοσιονομική πειθαρχία ­ αυτό που συνήθως αποκαλούμε λιτότητα ­ που είναι
υποχρεωμένη να ακολουθήσει η Ελλάδα για να μπει στην ΟΝΕ, δεν έχει «ημερομηνία
λήξης». Θα συνεχισθεί και μετά την ένταξη, ασχέτως τού ότι δεν θα απαιτούνται
τα άλματα της τρέχουσας συγκυρίας, διότι τα μεγέθη των κριτηρίων πρέπει όχι
μόνο να μείνουν σταθερά, αλλά και να βελτιώνονται διαρκώς. Και το πλέον λυπηρό
είναι πως αυτή η απλή πραγματικότητα δεν «περνά» στον ελληνικό λαό, διότι
ουδείς θέλει να δυσαρεστήσει το εκλογικό σώμα.

Η πολιτική τού «για ακόμη καλύτερες ημέρες» είναι πολύ πιο εύκολη ­ και
εκλογικά, πιο συμφέρουσα, όπως έχει αποδειχθεί.

Μια παντός καιρού αλήθεια, που ορισμένοι «ξεχνούν», είναι πως στην πλειοψηφία
των θεμάτων η επιλογή δεν είναι Παράδεισος – Κόλαση, αλλά… το μη χείρον βέλτιστον.

Όπου «μη χείρον» ­ και ασφαλώς όχι «νέα ιδεολογία» ­ είναι η ΟΝΕ.