ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το παράλογο στα χρόνια της αθωότητας

ΧΑΡΑ Θεού ημέρες. Με τα καλοριφέρ να σβήνουν, τις μπαλκονόπορτες ν’ ανοίγουν
και τις εξώπορτες στολισμένες με πολύχρωμους «Μάηδες». Κάποιοι τυχεροί έστησαν
κιόλας το τραπεζάκι με το τάβλι στην ταράτσα-λουλουδόκηπο και απόλαυσαν,
τριήμερο αργίας είχαμε, μεσημεριανό ουζάκι με ζαριές ­ έτσι δεν είναι, Ελενάκι;

Και μέσα στην καλή χαρά, να ‘σου και η μαυρίλα, καβάλα σ’ ένα μοτοσακό με
καυστικό υγρό στο χέρι για τα κορίτσια! Τρόμος και για τον εφηβικό περίπατο με
τα στενά μπλου τζιν και τα πνιχτά γελάκια στο πείραγμα των αγοριών. «Να, εδώ,
μέχρι την πλατεία πάω, μαμά». Να μη φοβάμαι. Λογικά δεν πρέπει.

Η πλατεία έχει φώτα και κίνηση, τα φαστφουντάδικα και οι πιτσαρίες είναι
γεμάτες νεαρόκοσμο, το παιδί προσέχει. Με τη λογική είναι ασφαλές, με την
τρυφερή ηλικία της περπατάει σίγουρη. Αλλά τι έχει μείνει σίγουρο από τη
«λογική» στον καιρό μας; «Πρόσεχε». Και η δική μου μητέρα ακόμη το λέει ­ να
μην τρέχω πολύ με το αυτοκίνητο, να μην «τσιτσιδώνομαι» μόλις ο καιρός
φτιάχνει, να μη «βουτάω» στα γλυκά. «Θέλεις, μαμά, να με κάνεις να φοβάμαι;
Δεν μου ‘χεις εμπιστοσύνη;» παραπονιέται το μικρό μου. Μακριά από μένα τέτοιες
σκέψεις. «Πρόσεχε το παράλογο που δεν μπορείς να προλάβεις», θέλω να της πω,
μα καταλαβαίνω πόσο τρομακτικό είναι το μήνυμα.