ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ταξίδια μακρινά ώς την Τζαμάικα

ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ μου. Έξω ν’ αρχίζει να καλοκαιριάζει (σιγά που θα με τρομάξουν
αυτές οι τελευταίες κακοκαιρίες), το γραφείο μου να γεμίζει απελπιστικά από
ταξιδιωτικά ένθετα ξένων εφημερίδων κι εγώ να κάθομαι εδώ. Να διαβάζω για το
πώς πέρασε ο συντάκτης των «Times» στο ταξίδι του στην Ινδία και πώς ο
απεσταλμένος του «Independent» ακολούθησε τα βήματα των Μάγια σε Μεξικό,
Γουατεμάλα και Ονδούρα. Και μετά, με μια δόση μαζοχισμού, να μπαίνω στο
Ίντερνετ και να κατεβάζω φωτογραφίες και πληροφορίες για τα νησιά Βανουάτου
και τη Σρι Λάνκα.

Ξέρω ότι σε κάποια από αυτά τα μέρη θα πάω κάποτε, όπως ξέρω ότι σε πολλά
περισσότερα δεν θα τα καταφέρω να ταξιδέψω. Γιατί όσο και να προσπαθώ να
«κλέψω» ημέρες, θα αργήσω πολύ να φθάσω στο σημείο να έχω τον επιθυμητό χρόνο
(και χρήματα) στη διάθεσή μου, ώστε να ταξιδεύω όσα θα ‘θελα. Αυτό όμως δεν με
εμποδίζει από το να ονειρεύομαι και να καταστρώνω σχέδια για το επόμενο
ταξίδι. Μαζεύω κάθε είδους πληροφορίες (του τύπου τα καλύτερα εστιατόρια της
Λισαβώνας ή τα μπαχαρικά της Ταϊλάνδης) λες και αύριο, το πολύ μεθαύριο,
πρόκειται να φύγω. Ψάχνω προσεκτικά το ποιες εταιρείες πετάνε στον
συγκεκριμένο τόπο, γιατί μ’ αρέσουν τα ταξίδια βέβαια, αλλά δεν μπαίνω και σ’
όποιο αεροπλάνο να ‘ναι. Κοιτάζω προσεκτικά τους πίνακες με τα κλιματολογικά
στοιχεία για να ξέρω αν τώρα είναι η περίοδος των βροχών ή της ξηρασίας. Και
μετά γυρνάω στην πραγματικότητα.

Γι’ αυτό συγγνώμη αν κάπου κάπου είμαι αφηρημένη. Απλώς, ταξιδεύω.