«Φαινόταν ότι βρίσκεται σε άσχημο δρόμο»

Εμβρόντητη έμεινε ολόκληρη η γειτονιά των Νεοκτίστων Περάματος, όπου ζούσε ο Ευθύμιος Κυριόπουλος. «Ορφανό ήταν και σε κακό δρόμο επίσης, δολοφόνος όμως, δεν το περιμέναμε», είπε η κ. Ερασμία, ενώ ο γιος της ο Θοδωρής παρακολουθούσε..

«ΗΡΕΜΗ γειτονιά είμαστε εμείς· αγαπημένη και καλή. Ούτε με σπείρες, ούτε με
εγκλήματα, ούτε μπλεξίματα με την Αστυνομία είχαμε εμείς ποτέ. Τώρα γι’ αυτό
το τρομερό πράγμα, για τον φόνο που έκανε το ορφανό ­ ο Ευθύμιος δηλαδή ­ τι
να πούμε…; Φαινόταν ότι ήταν σε άσχημο δρόμο, αλλά όχι κι έτσι»…

Ολόκληρη η γειτονιά, όπου βρίσκεται το σπίτι όπου έμενε ο Ευθύμιος Κυριόπουλος
­ ο «φονιάς του Νιγηριανού» ­ βρίσκεται έξω, στα στενά μονοπάτια της φτωχικής
γειτονιάς των Νεοκτίστων Περάματος. Είναι αργά το μεσημέρι, την επομένη της
ημέρας που αποκαλύφθηκε το άγριο φονικό, και μόλις λίγες ώρες μετά τη σύλληψη
του δράστη του εγκλήματος, Ευθύμιου Κυριόπουλου από την Αστυνομία. Όλοι
ασχολούνται πυρετωδώς ­ με έκδηλη νευρικότητα ­ με κάτι. Οι γυναίκες απλώνουν
ρούχα, ποτίζουν, τρέχουν πίσω από τα παιδιά· οι άνδρες μαστορεύουν,
ασχολούνται με τα αυτοκίνητα, πλένουν τις αυλές… Κανείς δεν θίγει το επίμαχο
θέμα του «ορφανού, με εκείνον τον κακόμοιρο γέρο πατέρα. Εκείνου, του μικρού,
με τις κακές παρέες»…

Τα Νεόκτιστα Περάματος είναι κτισμένα σε μια τόσο απόκρημνη πλευρά του βουνού,
που «αρνείται» την πρόσβαση στα περισσότερα αυτοκίνητα. Οι δρόμοι, σχεδόν
κάθετοι ανάμεσά τους, είναι μονοπάτια χαραγμένα στο χώμα. Τα περισσότερα
σπίτια είναι πρόχειρες κατασκευές, επενδυμένες όμως με πολλή αγάπη,
νοικοκυροσύνη και φροντίδα. Οι κάτοικοι της περιοχής είναι στενά δεμένοι
μεταξύ τους: ο καθημερινός αγώνας της ζωής τους, κοινή προσπάθεια και βίωμα.
Μονάχα για τους «Κυριοπουλέους» της οδού Σαρωνικού, κανείς δεν θέλει να ξέρει τίποτε…

Το σπίτι όπου έμενε ο Ευθύμιος Κυριόπουλος, μαζί με τον πατέρα του Γιώργο,
είναι ερμητικά κλειστό. Μια πρόχειρη αλουμινένια κατασκευή γύρω από την πόρτα,
επιδιώκει να λειτουργήσει ως αποτρεπτικό ληστών. Πίσω, ένας τσιμεντένιος
κύβος, απελευθερώνει στα γύρω σπιτούδια μία έντονη δυσοσμία. Το ένα παντζούρι
είναι σπασμένο, ενώ το άλλο είναι κλειστό. Πιο κάτω, στον στενό χωματόδρομο
που περνάει από την πόρτα του σπιτιού, ένας αφημένος σωρός σκουπιδιών είναι
μαζεμένος. Σπασμένα έπιπλα, βιβλία σκισμένα, καμένο καθιστικό, κομμάτια από
καραμπίνα και άλλα τόσα… Η σιωπή της εγκατάλειψης κυριαρχεί.

Κοινή διαπίστωση ολόκληρης της γειτονιάς πάντως ­ η οποία, σημειωτέον, έμαθε
τον φόνο της ντροπής από την τηλεόραση και τα ραδιόφωνα ­ είναι ότι ο δράστης
«βρισκόταν σε κακό δρόμο ­ όπως είπε και η κ. Ερασμία ­ είχε κακές παρέες, δεν
είχε καλή φήμη· ήταν κι ορφανός…». «Δεν την ξέραμε αυτήν την οικογένεια»,
μίλησε λακωνικά ο Σαντορινιός συνταξιούχος, κ. Χάλαρης, «εμείς εδώ ­ όσοι
γνωριζόμαστε καλά ­ είμαστε ήσυχοι και καλοί άνθρωποι και κοιτάμε τις δουλειές
μας. Δεν μπερδευόμαστε…».

Η ώρα έχει ήδη περάσει και νυχτώνει έξω. Οι μάνες μαζεύουν τα παιδιά. «Έλα εδώ
αμέσως», λέει η κ. Ερασμία στον μικρό της γιο Θοδωρή, ο οποίος παίζει έξω με
τη γάτα της οικογένειας, «μπες μέσα, κι άκου αυτά που λέμε γι’ αυτό το χαμένο
παιδί που σκότωσε τον κακομοίρη τον μετανάστη. Πρόσεξε: μη γίνεις σαν κι αυτόν»…