Έπ-αρσις αγάπης

Περισσότεροι από 150 νέοι έχουν βρει καταφύγιο στο Κέντρο Υποστήριξης Νέων, που λειτουργεί από το 1996 στην οδό Ισαύρων στα Εξάρχεια. «Φτάνουν εδώ νέοι άνθρωποι που έχουν την ανάγκη να ρωτήσουν, να δοκιμάσουν, να κάνουν λάθη, να μάθουν, ν’ ακούσουν, να νιώσουν, να μοιραστούν, να γνωρίσουν, να θυμώσουν, να κραυγάσουν, να διαλέξουν και να κτίσουν τη ζωή τους», εξηγεί η Κατερίνα Πούτου, ένα από τα ιδρυτικά μέλη της οργάνωσης, υπεύθυνη για το Κέντρο Υποστήριξης. Εκεί βρίσκουν διέξοδο στη δημιουργικότητά τους και προσπαθούν ν’ ανακαλύψουν νέους τρόπους έκφρασης

«Έμεινα στο ίδρυμα τρία χρόνια. Μετά πήγα στης μάνας μου, αλλά δεν άντεχα
τον πατριό μου κι έφυγα. Κοιμόμουν σε παλιά αυτοκίνητα, σε πλατείες, σε
δασάκια, σε δωμάτια ξενοδοχείων και σε φίλους. Νομίζω ότι ήρθε καιρός να μείνω
σε ένα δικό μου σπίτι…». Για τον Κώστα, τον Αλέκο, τη Μαρία, την Ελένη, έχει
ανοίξει εδώ και χρόνια μια μεγάλη και ζεστή αγκαλιά.

ΓΙΑ τους νέους ανθρώπους, που στα 15, στα 18 ή στα 21, έχουν περάσει κυκεώνες
προβλημάτων, μια μη κυβερνητική οργάνωση, η «Άρσις», αποτελούμενη από νέους
επιστήμονες και πολλούς εθελοντές, επιχειρεί να τους προσφέρει ευκαιρίες.
«Ευκαιρίες που θα τους βοηθήσουν να διαβούν το κατώφλι της κοινωνικής και
οικονομικής ζωής, αποφεύγοντας τον κύκλο της απομόνωσης και της περιθωριοποίησης».

Όλοι τους, τα στελέχη της οργάνωσης, οι εθελοντές, αλλά και οι νέοι εκείνοι
που έχουν μπλεχτεί στα γρανάζια του σωφρονιστικού συστήματος, δίνουν
καθημερινά μια μεγάλη μάχη: οι μεν, απέναντι στη γραφειοκρατία, στα
διαδικαστικά προβλήματα και στην αναζήτηση επιχορηγήσεων, οι δε στο να
αξιοποιήσουν στο μέγιστο τις διεξόδους που, για πρώτη φορά στην Ελλάδα
προσφέρουν οι δραστηριότητες της Εταιρείας Κοινωνικής Υποστήριξης Νέων, που
ακούει στο όνομα «Άρσις». Την ανάγκη τους για επαφή και επικοινωνία την
εκφράζουν μέσα από την έκδοση «ΝέωνΧώρα», ένα περιοδικό που κυκλοφορεί τις
ημέρες αυτές σε κεντρικά βιβλιοπωλεία και έχει ως στόχο να γνωστοποιήσει τη
δράση της οργάνωσης και να βρει συνοδοιπόρους στην προσπάθεια για την
κοινωνική υποστήριξη των νέων.

Στο κέντρο θα βρουν κοινωνική και νομική συμβουλευτική, ψυχολογική υποστήριξη,
εργαστήρια ελεύθερου χρόνου, ξενώνα για τη φιλοξενία νέων, ο οποίος λειτουργεί
σε συνεργασία με τον Σύλλογο Μερίμνης Ανηλίκων, αλλά και ειδικευμένους
ανθρώπους που θα τους προετοιμάσουν για την εργασία». Δύο ακόμη «καταφύγια»
λειτουργούν επίσης στη Θεσσαλονίκη και τον Βόλο, κι εκεί η οργάνωση όλων αυτών
των δραστηριοτήτων στηρίζεται αποκλειστικά στην εθελοντική συνεργασία ανθρώπων
ευαισθητοποιημένων στα προβλήματα που αντιμετωπίζει αυτή η ευάλωτη μερίδα νέων.

Μέσα στους χώρους του ξενώνα και του κέντρου, ο 20άχρονος Κώστας βρήκε
διεξόδους για τη δημιουργικότητά του αποκόμισε για πρώτη φορά συμβουλές που
ταίριαξαν με την προσωπικότητα και τις αναζητήσεις τους. Ο νεαρός που σήμερα
φιλοξενείται σε έναν ξενώνα και έχει βρει μια περιστασιακή δουλειά, σταμάτησε
το σχολείο από τα 13 του. Τότε, ζούσε ακόμη με τον πατέρα του, που ήταν
αλκοολικός και συχνά ξεσπούσε επάνω του, κακοποιώντας τον. Είχε προσπαθήσει
πολλές φορές να φύγει από το σπίτι, στην αρχή για μικρά χρονικά διαστήματα κι
αργότερα για μεγαλύτερα. Λίγο καιρό αφού σταμάτησε το σχολείο συνελήφθη από
την αστυνομία και έμεινα για ενάμιση χρόνο στο Ίδρυμα Αγωγής Αρρένων Βόλου,
για να περάσει μετά και μέχρι την ενηλικίωσή του, από διάφορα ιδρύματα που τον
άφησαν «αδύναμο και κουρελιασμένο». Η «αλλαγή» του απαιτεί ακόμη μεγάλη
προσπάθεια, κυρίως από τον ίδιο. Αυτό που θα τον βοηθούσε όμως είναι «να
εξασφαλίσει μια μόνιμη δουλειά και μια φθηνή λύση στο πρόβλημα της στέγασης».

Όπως λέει χαρακτηριστικά η κ. Πούτου, «αυτό που προσφέρει η “Άρσις” σε νέους
ανθρώπους που το κουστούμι που φοράνε ή τους φοράνε δεν τους έρχεται καλά
είναι ένα πεδίο όπου καταλύονται τα στερεότυπα και αναδύονται πρότυπα και
σχέσεις. Πρότυπα που αγωνίζονται, που φοβούνται, που βάλλονται, που
αντιστέκονται στην ετικέτα του περιθωριακού με μόνο όπλο την ασπίδα της
αλήθειας τους».

ΕΝΑΣ ΑΠΟ τους πρωταρχικούς στόχους της Εταιρείας Κοινωνικής Υποστήριξης Νέων,
της «Άρσις» είναι, όπως εξηγεί ένα ακόμη δραστήριο στέλεχός της, η Μαρία
Αναγνωστάκη, «να προτείνει τρόπους, παρεμβάσεις, πολιτικές και προτάσεις, οι
οποίες θα βοηθήσουν στο να βρεθούν διέξοδοι που θα αναχαιτίσουν τη διαδικασία
του κοινωνικού αποκλεισμού των νέων που σε κάποια στιγμή της ζωής τους ήρθαν
αντιμέτωποι με τον Ποινικό Κώδικα».

Αναζήτησαν και βρήκαν πολλά προγράμματα, ευρωπαϊκά κυρίως, αλλά και ορισμένα
εθνικά, από τη Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς, για παράδειγμα, τα οποία τους
έδωσαν τη δυνατότητα να συνδέσουν την επαγγελματική εκπαίδευση με την
συμβουλευτική υποστήριξη. «Μέχρι σήμερα έχουν λειτουργήσει αρκετά επιδοτούμενα
προγράμματα κατάρτισης, όμως οι αλλαγές στο σύστημα πιστοποίησης των
εξειδικευμένων κέντρων επαγγελματικής κατάρτισης ανατρέπουν τον προγραμματισμό
και τη δράση μας», σημειώνει ο κ. Γιώργος Μόσχος, συντονιστής των εργαστηρίων
που λειτουργούν με πρωτοβουλία της οργάνωσης.

Στη συμβολή των οδών Αγαθίου και Ζωσίμου, στα Εξάρχεια, λειτουργεί ένα
Ξυλουργικό Εργαστήρι, ένα ξυλουργείο που λέγεται «Πλώρη», ενώ λίγο μακρύτερα,
στην οδό Πλαπούτα, βρίσκεται η «Μοτοχώρα», το εργαστήριο Μηχανικής
Μοτοσυκλέτας, που σήμερα έχει δώσει τη θέση του στο «ΝεωνΧώρα» σε ένα στέκι
δημιουργικής απασχόλησης και ελεύθερου χρόνου για νέους και νέες».

Το μεγάλο «στοίχημα» όμως βρίσκεται στο Εργαστήρι Δικοσμητικής Χειροτεχνίας,
το οποίο είναι ουσιαστικά μια απόπειρα για τη δημιουργία ενός επαγγελματικού
χώρου ο οποίος μπορεί να λειτουργήσει και ως αυτόνομη παραγωγική μονάδα. «Στην
αρχή δεν μπορώ να πω ότι τα πηγαίναμε καλά», λέει, σε έναν μικρό απολογισμό η
Κέλλυ. «Σιγά-σιγά, όμως, όσο πέρναγε ο καιρός και γνωριζόμασταν καλύτερα,
αρχίσαμε να λειτουργούμε ως ομάδα… Και έχουμε να θυμόμαστε το κουνελάκι της
Σοφίας, τις κούκλες της Δέσποινας, το τσαντάκι της Αγγελικής, τα μαξιλαράκια
της Φανής, τα καπέλα του Αντώνη, τις γοργόνες του Σίμου και τις μαριονέτες της Κέλλυς».