ΑΦΙΕΡΩΜΑ «Στο καλό, πατριώτη…»

Πρώτη Σερρών: Λέξεις αποχαιρετισμού, στο βιβλίο συλλυπητηρίων, στο σπίτι όπου γεννήθηκε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής

«Σε πρωτοείδα στα επίκαιρα του σινεμά. ‘Κείνα τα χρόνια μάλωνες με τη
Φρειδερίκη, δεν είχες χρόνο ν’ ανεβαίνεις στο χωριό… Ύστερα, κάτι μου είπαν
κάτι συμμαθητές ότι εσύ τους έστειλες εξορία τους πατεράδες τους… Εγώ, για
καλό συγχωριανό σε ήξερα. Μετά έφυγες κι εσύ στο εξωτερικό κι εγώ μεγάλωσα.
Γύρισες ως σωτήρας του έθνους, μας έβαλες στην ΕΟΚ, έγινες Πρόεδρος
Δημοκρατίας και χθες… πέθανες. Τώρα είμαι κι εγώ 40 χρόνων. Και βιώνω το
“τέλος εποχής” μαζί με το τέλος του αιώνα. Στο καλό, πατριώτη…». Από το
βιβλίο συλλυπητηρίων που άνοιξε στην Πρώτη Σερρών, με υπογραφή «Ένας 40άρης συγχωριανός».

ΜΝΗΜΕΣ, που δεν ενέχουν ίχνος «πολιτικής δράσης», εικόνες χειραψιών με υψηλούς
ομολόγους, υπογραφές συνθηκών και ιστορικές ρήσεις, αλλά είναι σαν ασπρόμαυρες
παλιοκαιρινές φωτογραφίες, μνήμες με τον Κώστα φοιτητή, σε διακοπές στο χωριό
καβάλα σε άσπρο άλογο, μνήμες και εικόνες από τις τρεις τρύπες που άνοιξαν
στην οροφή του σπιτιού τα σκάγια απ’ το καριοφίλι με το οποίο πυροβόλησε ο
Γιώργος Καραμανλής στις 8 Μαρτίου του 1907 πανηγυρίζοντας τη γέννηση του
πρωτότοκου γιου του, μνήμες από καλοψημένες σπανακόπιτες που λαχταρούσε, από
τον ήχο τής ­ χαρακτηριστικής για τους άλλους ­ οικείας γι’ αυτούς φωνής,
μνήμες και θλίψη για το τέλος που σημαίνει «τέλος εποχής», είναι για τους
Πρωταίους συγχωριανούς του ο θάνατος του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Θλίψη, αλλά και απογοήτευση, από την απόφαση να μην του προσφέρει η Πρώτη όχι
μόνο την ιδιότητα της γενέτειρας, αλλά κι αυτή της τελευταίας του κατοικίας,
επικρατούσε χθες στην Πρώτη, λίγες ώρες μετά την αναγγελία του θανάτου του
Κωνσταντίνου Καραμανλή.

«Εμείς τον περιμέναμε εδώ που γεννήθηκε, να τον χαιρετήσουμε», μονολογούσαν οι
γέροντες στο καφενείο, οι νοικοκυράδες στις αυλές.

Η απόφαση του κοινοτικού συμβουλίου μιλούσε για «απόλυτο σεβασμό στην επιθυμία
του ιδίου και της οικογενείας του». Τετραμελής αντιπροσωπεία από το χωριό θα
μεταφέρει σήμερα μια χούφτα από τη γενέθλια μακεδονική γη για συντροφιά στον
τάφο του «εθνάρχη».

Το προγραμματισμένο πανηγύρι ματαιώθηκε, η περιφορά της εικόνας του τιμώμενου
Αγίου Γεωργίου έγινε στα βουβά, οι μικροπωλητές μάζεψαν την πραμάτεια τους κι
έφυγαν για το παρακάτω χωριό. Εδώ… «δεν μας πάει το κλίμα».

Ο Θωμάς και η Μυρσίνη Χατζηβάσου ­ οικονόμοι στο γενέθλιο σπίτι του Προέδρου
25 χρόνια τώρα ­ φορούν τα καλά τους και δέχονται συλλυπητήριες επισκέψεις.
Φυλλομετρούν το βιβλίο των εντυπώσεων των κατά καιρούς επισκεπτών ­ μαζί και
τις μνήμες τους από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.

«Τηλεφωνούσε δύο μέρες πριν να του ετοιμάσω χορτόπιτα με τσουκνίδες. Ήθελε να
του μιλάμε στον ενικό, ανέβαινε στο πάνω δώμα και χάζευε κάτω στον κάμπο…
Έχει να ‘ρθει εννιά χρόνια, από το μνημόσυνο του Γραμμένου. Για μας, δεν
πέθανε. Θα ‘ναι πάντα μια ιδέα, θα νομίζουμε πως ζει εκεί στην Αθήνα…», λέει
η Μυρσίνη Χατζηβάσου.

Στο καφενείο είναι συγκεντρωμένοι όλοι, από το πρωί.

Ο πρόεδρος της κοινότητας δεν προλαβαίνει να δίνει συνεντεύξεις. Ο 95χρονος
Χρήστος Μπαφέρας ­ από τους πλέον ηλικιωμένους εναπομείναντες με ζωντανές
μνήμες από τον «εθνάρχη» – διηγείται ακατάπαυστα…

Ο ιδιοκτήτης της ψησταριάς «Ο Ντίνος», στην πλατεία, θυμάται τις
γαστριμαργικές προτιμήσεις του Προέδρου και φροντίζει παράλληλα γι’ αυτές των
δεκάδων έκτακτων επισκεπτών του χωριού.

Το Πάσχα ­ ήταν από τότε εκεί όλοι ­ δεν τους προλάβαινε. Μαγείρεψε και
μαγειρίτσα, πρώτη φορά στην ιστορία του μαγαζιού…

Δημοσιογράφοι, κινητά τηλέφωνα, τεχνικοί, παραγωγοί, η πλατεία γεμάτη καλώδια,
κάμερες, μόνιτορ, μέικ-απ, ζωντανές συνδέσεις. Άλλη, πια, εποχή…

«Με έκδηλη θλίψη οι κάτοικοι της Πρώτης αποχαιρετούν τον συμπατριώτη τους…».