Επάγγελμα, νικητής

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ έμαθε να κερδίζει από την παιδική του ηλικία. Όταν το
έπαθλο ήταν οι βόλοι και τα τσιγκάκια. Δεν ανεχόταν ποτέ να χάνει. Κι αυτό
φάνηκε όταν μπήκε στα γήπεδα του μπάσκετ. Ως παίκτης, με τη φανέλα του Άρη,
αλλά και ως προπονητής. Με τον Άρη, τον Ολυμπιακό, την ΑΕΚ.

Το επάγγελμα του 53χρονου τεχνικού; Νικητής. Βέρος Μακεδόνας, με αμέτρητα
επίθετα να τον ακολουθούν, χαρακτηρισμοί που έχουν ειπωθεί κατά καιρούς από
εχθρούς και φίλους. Ίσως να είναι ελάχιστοι αυτοί που αντιμετωπίζουν τον
Ιωαννίδη αδιάφορα. Ο «ξανθός» έχει φανατικούς φίλους και φανατικούς εχθρούς.
Άνθρωπος ουσιαστικά, με δύο πρόσωπα! Αυτό του αυστηρού, του σκληρού μέσα στο
γήπεδο, αλλά και του ευαίσθητου, του φιλότιμου στην προσωπική του ζωή. Ο
«άγριος» Ιωαννίδης του γηπέδου, μεταμορφώνεται στον ήρεμο Ιωαννίδη, τον έτοιμο
να βοηθήσει οποιονδήποτε έξω από το γήπεδο.

Ο ΠΕΤΑΛΙΔΗΣ

Γεννημένος στην Αγία Τριάδα της Θεσσαλονίκης τον Φεβρουάριο του 1945, ο
Ιωαννίδης έμαθε να μάχεται από πολύ μικρός. Από τότε έδειξε ότι η ήττα θα
γινόταν μια… άγνωστη λέξη γι’αυτόν. Ακόμα και στα παιδικά παιχνίδια του,
έπαιρνε μέρος μόνο σε αυτά που ήξερε πως θα νικήσει. Γνώρισε το μπάσκετ σε
ηλικία 12 χρόνων. Μέντοράς του ο Ανέστης Πεταλίδης, ο «πατριάρχης» του μπάσκετ
στη Θεσσαλονίκη. Αυτός του έκανε το πρώτο δελτίο, τον στήριξε, και σύντομα ο
Ιωαννίδης τον δικαίωσε. Έγινε το αγαπημένο του παιδί και όταν ο Πεταλίδης
θέλησε να αποσυρθεί, έδειξε και τον αντικαταστάτη του. Σε ηλικία 34 χρόνων, ο
Ιωαννίδης οδήγησε τον Άρη στην κατάκτηση του πρωταθλήματος (1979) «σπάζοντας»
το κατεστημένο τον ομάδων του κέντρου. Τότε, ο Παναθηναϊκός ήταν πολύ ισχυρός
και ο Ολυμπιακός με τους Ελληνοαμερικανούς είχε φτάσει έως την τελική φάση του
Κυπέλλου Πρωταθλητριών.

Όπου κι αν δούλεψε ο Ιωαννίδης, έβαλε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του. Στη
Λάρισα για παράδειγμα, ακόμα πίνουν νερό στο όνομά του. Το 1981, η ΕΟΚ του
εμπιστεύτηκε τη θέση του ομοσπονδιακού για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Στην
προκριματική φάση στην Κωνσταντινούπολη, η Εθνική τερμάτισε πρώτη, με οκτώ
νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια. Ειδικά στην Κωνσταντινούπολη, ο Ιωαννίδης δεν
συνηθίζει να χάνει.

ΣΤΟΝ ΑΡΗ

Στη Θεσσαλονίκη, στα στέκια των αρειανών, η συζήτηση είναι μία: Πότε θα
επιστρέψει ο «ξανθός». Ο Ιωαννίδης έχει τον τρόπο να πιάνει τον παλμό των
οπαδών. Σκεφθείτε πόσο τον λάτρεψαν στον Πειραιά. Απόδειξη, το ζεστό
χειροκρότημα που συνόδευσε την είσοδό του στην «αρένα» του ΣΕΦ την πρώτη φορά
που αγωνίστηκε ως αντίπαλος, στον πάγκο της ΑΕΚ. Βέβαια, στο τέλος όλα
άλλαξαν, αλλά και οι μεγάλες αγάπες φαίνεται ότι τελειώνουν. Εμείς θα λέγαμε
καλύτερα πως ξεθωριάζουν! Ο Ιωαννίδης είναι σκληρός αλλά δίκαιος με τους
παίκτες του: Στον Άρη, ο Βασίλης Λυπηρίδης, γνώρισε πολλές φορές την οργή του.
Θυμηθείτε εκείνο το ματς στο Τελ Αβιβ, στην 3η αγωνιστική του Ευρωπαϊκού
Πρωταθλήματος, τον Δεκέμβριο του 1987. Αλλά και στον Ολυμπιακό, ο Γιώργος
Σιγάλας κυρίως ήταν αυτός που τ’ άκουγε πολύ συχνά. Στην πρώτη του χρονιά στον
Πειραιά, ο Σιγάλας υπέπεσε σε κάποιο παράπτωμα στην προπόνηση. Ο Ιωαννίδης τον
άφησε εκτός ομάδας. Τον είχε ανάγκη, οι «ερυθρόλευκοι» αντιμετώπιζαν στο ΣΕΦ
τον Πανιώνιο και ήταν αήττητοι έως τότε. Ο Ολυμπιακός έχασε, αλλά ο «ξανθός»
έλεγε αργότερα ότι έτσι έπρεπε να γίνει. Η πειθαρχία στην ομάδα είναι πάνω απ’
όλα. Ποτέ όμως δεν θα αφήσει τους παίκτες του μόνους και αβοήθητους. Ας
τολμήσει κάποιος να πει κουβέντα για κάποιον παίκτη του…

ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΑΙΤΗΤΕΣ

«Φωνακλάς» με τους διαιτητές. Σε έναν αγώνα Ολυμπιακού – ΠΑΟΚ στο ΣΕΦ
εισέπραξε τεχνική ποινή, αφού έβγαλε το σακάκι του και το… έδωσε στον Σταύρο
Τσανίδη! Τρεις ημέρες αργότερα, σε ένα «πηγαδάκι» στο Τρεβίζο (ο Ολυμπιακός
έπαιζε με την Μπενετόν), ο Ιωαννίδης σχολίαζε: «Όλοι φωνάζουν γι’ αυτό που
έγινε, αλλά ξέρετε γιατί; Αυτό το γεγονός θα θυμούνται όλοι». Στο βάθος, όμως,
όλοι αναγνωρίζουν ότι ο Ιωαννίδης γνωρίζει τους κανονισμούς απ’ έξω και ανακατωτά!

Ο «ξανθός» ξέρει να παίρνει το… καπελάκι του και να φεύγει όταν διαπιστώσει
ότι δεν υπάρχει με την ομάδα αυτό που λέει «ψυχική επαφή». Το έκανε στον Άρη,
όταν οι σχέσεις του με τον τότε πρόεδρο Χρήστο Μιχαηλίδη ψυχράθηκαν, το
επανέλαβε το καλοκαίρι του ’96 και με τον πρόεδρο του Ολυμπιακού, Σωκράτη
Κόκκαλη. Ο περίφημος «ψυχισμός» του Ιωαννίδη είναι το πιο σημαντικό απ’ όλα.

ΑΛΛΑΞΕ

Εφέτος, στη δεύτερη χρονιά του στην ΑΕΚ, έδειξε ένα διαφορετικό πρόσωπο.
Καθιέρωσε συνεντεύξεις Τύπου, έγινε πιο «ανοιχτός» και άρχισε να αναγνωρίζει
τα λάθη του. Δεν δίστασε να παραδεχθεί τις λανθασμένες επιλογές του για τον
Ρίβας, αλλά και τον Πιρς στις αρχές της περιόδου.

Διατηρεί όμως πάντοτε, το πιο σημαντικό του προσόν: Τελειομανία. Δεν διαβάσατε
τι είπε μετά τον προχθεσινό ημιτελικό με την Μπενετόν; «Κάναμε εννέα λάθη και
οι μεγάλες ομάδες δεν πρέπει να έχουν πάνω από οκτώ». Τέτοια ώρα, τέτοια
λόγια… Του αρέσει να συζητά επί παντός επιστητού! Όχι μόνο για μπάσκετ, ε,
εκεί δεν παίζεται! Φίλος του Μεγάρου Μουσικής, λατρεύει τους πίνακες
ζωγραφικής, μιλάει με πάθος για κάθε μορφή αχαριστίας, χαλαρώνει στην παραλία
στη Σίβηρη.

Ο Ιωαννίδης δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Αλλα μπορεί να το κάνει κάποιος που
θεωρείται… ο μεγαλύτερος προληπτικός; Άλλωστε, μπορεί να μας έδειξε τόσες
αλλαγές εφέτος, όμως, το περίφημο ντοσιέ του ­ για παράδειγμα ­ έχει πάντα τη
θέση του στην τελευταία καρέκλα…

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ Ιωαννίδης παραμένει στην κορυφή της επικαιρότητας πάνω από δεκαπέντε
χρόνια. Στην καριέρα του ως προπονητής κατέκτησε τα πάντα. Εμαθε να δουλεύει
σκληρά, σε απίστευτους ρυθμούς, μέσα και έξω από το γήπεδο. Προσπαθεί να μην
υπάρχει τίποτα που να του ξεφύγει. Φροντίζει για όλα και πάνω απ’όλα, για τα
γούρια του! Όλα κι όλα, αυτά δεν τα αφήνει. Για παράδειγμα, το περίφημο πλέον σακάκι.

Πάντα θα μπει στο γήπεδο τελευταίος. Θα ανάψει τσιγάρο, το οποίο θα σβήσει
αμέσως μετά το τζάμπολ. Το ντοσιέ, στην τελευταία καρέκλα και όρθιο. Αλίμονο
αν πέσει. Ο παίκτης που κάνει το τελευταίο σουτ στο ζέσταμα πρέπει να
ευστοχήσει, η διαδρομή που ακολουθεί το πούλμαν για το γήπεδο είναι
καθορισμένη, εκτός κι αν προκύψει… μαύρη γάτα οπότε, αλλάζει δρόμο!

Ποιος θα τολμήσει να πάρει τσιγάρο από τον Ιωαννίδη παραμονές αγώνα;

Ποιος θα τολμήσει να του πάρει τσιγάρο από το πακέτο, την παραμονή του αγώνα;
Ένα βράδυ στην Αμβέρσα, σχεδόν… χτύπησε το χέρι, κάποιου φίλου της ομάδας,
που προφανώς αγνοούσε τις συνήθειες του και είχε ξεμείνει από τσιγάρα! Ο
Ολυμπιακός αγωνιζόταν την επόμενη με τη Μάες Πιλς και ήθελε νίκη για να
προκριθεί στα πλέι-οφ (1993). Στο πούλμαν της ομάδας, απαγορεύεται η είσοδος
στους μη έχοντες εργασία! Αλλά και όταν ταξιδεύει η ομάδα, φροντίζει να φτάνει
πάντα τελευταίος στο αεροδρόμιο. Αλίμονο στον παίκτη που θα έχει καθυστερήσει!

Κάποιοι φροντίζουν να εκμεταλλευτούν την απέχθεια του Ιωαννίδη για τον αριθμό 13!

Θα έχετε παρατηρήσει ότι ποτέ δεν υπάρχει στις ομάδες του, το Νο 13! Ο
Φασούλας φορούσε αυτό το νούμερο σε ΠΑΟΚ και Εθνική, αλλά το εγκατέλειψε όταν
κατέβηκε στον Πειραιά. Αλλά και στη Θεσσαλονίκη, λένε ότι φρόντιζε να…
τρακάρει σε συγκεκριμένο δρόμο, πριν από τα ντέρμπι Άρη-ΠΑΟΚ. Ο Ιωαννίδης έχει
πει κατά καιρούς πάρα πολλά: Κάποτε, του υπενθύμισαν τα ρεκόρ του στις νίκες
και το γεγονός ότι έχει αρκετούς εχθρούς: «Οι φίλοι είναι περισσότεροι από τις
νίκες» απάντησε. Πάντα δε, επιμένει: «Σημασία έχει η διάρκεια και όχι οι
τίτλοι» και ότι «στη ζωή είναι πιο σημαντικό να αγαπάς και να αγαπιέσαι».

Το καλοκαίρι του ’95 ανανέωσε τη συνεργασία του με τον Ολυμπιακό για πέμπτο
χρόνο και μετά τη συνάντηση με τον Σωκράτη Κόκκαλη είχε δηλώσει: «Το βασικό
για εμένα είναι κάποιος άνθρωπος να αγγίξει τον ψυχισμό μου».