ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Γελοίοι και «πάπιες»

ΓΕΛΟΙΟΠΟΙΗΘΗΚΑΝ όλοι. Οι «ιν» και οι «χάι» της Νέας Υόρκης. Σε μια λαμπρή
δεξίωση είχαν όλοι κάτι να πουν για την τραγική περίπτωση ενός χαρισματικού
ζωγράφου που έκαψε όλους τους πίνακές του προτού αυτοκτονήσει στα 31 του. Μόνο
που αυτός δεν υπήρξε ποτέ. Τον παρουσίασε σαν υπαρκτό πρόσωπο με πλήθος
ντοκουμέντων ο διάσημος Άγγλος συγγραφέας Ουίλιαμ Μπουντ που εξαπάτησε
κοσμικούς, εκκεντρικούς και τις «αυλές» τους, ενώ γιόρταζαν το βιβλίο του. Κι
εκείνοι, προκειμένου να μη φανούν άσχετοι, προσποιούνταν ­ όπως αποκάλυψε η
«Ιντιπέντεντ» ­ πως γνώριζαν τον αυτόχειρα.

Ένα αντίστοιχο περιστατικό, χωρίς όμως εμπορική διάσταση, είχε συμβεί στην
Αθήνα. Ήταν το 1965 όταν το πρωτοποριακό, αντισυμβατικό «Πάλι» (όπου
συνεργάζονταν Εμπειρίκος, Βαλαωρίτης, Ταχτσής, Πουλικάκος κ.ά.) παρουσίασε ένα
νέο γλωσσικό κίνημα, τον «υπερλεξισμό». Εκπρόσωπός του ήταν κάποιος Ελευθέριος
Δούγιας που κατέθετε μια εκτενέστατη ξένη βιβλιογραφία, θεμελίωνε θεωρητικά
την άποψή του και έδινε δείγματα δουλειάς του. Σπαρταριστά όπως το: «Ο
Μαμουνές, ο Γαβουνές κι ο Παστροκωλαράκης, ο λαγναρμένιος Μπιθουλιάν κι οι δυο
σιαμαίοι Βούζοι ολόκληρα μερόνυχτα συνέχεια θραπακιάζαν…». Πίσω από την όλη
υπόθεση ήταν μια πλάκα που σκάρωσε ο Αλέξανδρος Σχινάς ­ η αντιστασιακή φωνή
της Ντόυτσε Βέλε κατά τη δικτατορία. Όλα άρχισαν να αποκαλύπτονται μετά ένα
γράμμα στα «ΝΕΑ» του ψυχιάτρου – συγγραφέα Αριστοτέλη Νικολαΐδη.

Γελάμε με όλα αυτά. Δικαίως. Γιατί οι «δήθεν», οι «παρ’ ολίγον», οι «σχεδόν» ή
οι «διόλου» εκτίθενται. Και αποκαλύπτεται η υποκρισία και η άγνοια αυτών που
πουλάνε πνεύμα, κουλτούρα ή σοβαροφάνεια. Όμως τελικά αυτές οι ιστορίες,
παραμένουν λίγο πολύ οικογενειακές. Συνήθως δεν είναι οι καλλιτέχνες και οι
συγγραφείς, αλλά το κοινό τους που πέφτει θύμα εξαπάτησης. Που άλλα του
υπόσχονται σε συνεντεύξεις, προγράμματα, οπισθόφυλλα, εκπομπές, και άλλα
βρίσκει μπροστά του. Τότε όμως ούτε σάλος ούτε ζημιά. Όλοι αυτοί οι
«γκλιτεράτοι» κάνουν την πάπια για να προστατευθεί το σινάφι τους.