[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΤΟ ΡΑΣΟ είναι σαν το κάρβουνο: αναμμένο σε καίει, σβησμένο σε λερώνει. Τη
φράση αυτή χρησιμοποιούν συχνά πολλοί μητροπολίτες, αναγνωρίζοντας τα
προβλήματα που υπάρχουν στον τρόπο με τον οποίο πολιτεύονται στα εκκλησιαστικά
πράγματα. Αυτοσαρκάζονται, αλλά την ίδια στιγμή δεν απορρίπτουν τη διγλωσσία,
τη «δική τους διπλωματία». Αρνούνται την πολιτική και την οικονομική εξάρτηση
και ευαγγελίζονται την ταπεινότητα. Παράλληλα όμως έχουν σχέσεις με
πολιτικούς, δεν είναι όλοι υπεράνω χρημάτων, ενώ οι φιλοδοξίες, πλην
ελαχίστων, σταματούν στον Αρχιεπισκοπικό Θρόνο.

Όλα αυτά ήρθαν για μία ακόμη φορά στην επικαιρότητα εν όψει της διαδοχής. Αν
και είναι η πρώτη φορά, ύστερα από 33 χρόνια, που οι αρχιερείς θα κληθούν να
ψηφίσουν κάτω από ομαλές συνθήκες (παλαιότερα οι εξωεκκλησιαστικοί παράγοντες
έπαιζαν τον κυρίαρχο ρόλο), τίποτε δεν δείχνει ότι οι 77 εκλέκτορες έχουν
ξεπεράσει έναν τρόπο λειτουργίας που έλκει την καταγωγή του από το Βυζάντιο.
Συγκρούσεις ομάδων, ίντριγκες, υποσχέσεις σε «εχθρούς και φίλους», μυστικές
συναντήσεις, όλα έχουν επιστρατευθεί εν όψει της ανάδειξης του νέου
Αρχιεπισκόπου. Η 24χρονη παρουσία του Σεραφείμ στο τιμόνι της Εκκλησίας είχε
ως αποτέλεσμα πολλά από τα «πάθη των Αγίων», τουλάχιστον για τον πολύ κόσμο να
μείνουν εντός της Μονής Πετράκη. Τα τρία τελευταία χρόνια, όμως, τίποτε δεν
έμεινε κρυφό. Εξάλλου, αυτές τις ημέρες για πρώτη φορά έχουμε τη δημοσιοποίηση
θέσεων και προγραμμάτων με αποδέκτες κλήρο και λαό.

Όλοι μιλούν για νέα εποχή στην Εκκλησία, για άλλη γλώσσα επικοινωνίας, για
δυναμικές πρωτοβουλίες στις σύγχρονες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί. Όλοι
βλέπουν ότι πρέπει η Ελλαδική Εκκλησία να αντιμετωπίσει συσσωρευμένα
προβλήματα: Η συνεργασία της με τις υπόλοιπες Ορθόδοξες Εκκλησίες στις πρώην
σοσιαλιστικές χώρες και φυσικά με το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Οι σχέσεις της
με ξένες θρησκείες και δόγματα. Ο λόγος της στην κοινωνία, η διαχείριση της
περιουσίας της, αλλά και η ενότητα στους κόλπους της είναι από τα ζητήματα, τα
οποία οι περισσότεροι μητροπολίτες τα χαρακτηρίζουν κυρίαρχα. Ο απλός κόσμος
περιμένει και ελπίζει. Είναι όμως επιφυλακτικός. Αν όλα αλλάξουν, τόσο το
καλύτερο. Αν και πάλι διαπιστώσει στασιμότητα, απλώς θα απογοητευθεί για μία
ακόμη φορά. Αντίθετα, αν η Εκκλησία παραμείνει στα ίδια έχει να χάσει πάρα
πολλά ως προς τον λόγο και τον ρόλο της. Και μάλιστα, σε μία χώρα όπου η
Ιστορία της είναι συνυφασμένη με την Ορθοδοξία.